Άνω Καστρίτσι Αχαΐας
| Καστρίτσι | |
|---|---|
| Νομός | Αχαΐας |
| Δήμος | Ρίου |
| Πληθυσμός | 931 (2001) |
| Υψόμετρο | 470 m |
| Παλαιά ονομασία | Αργυρά |
Το Άνω Καστρίτσι (η ονομασία Καστρίτσι αναφέρεται σε αυτό, αν και μπορεί να δημιουργηθεί σύγχυση με την κοντινή τοπική κοινότητα και χωριό Κάτω Καστρίτσι) είναι τοπική κοινότητα του Δήμου Πατρέων και το ομώνυμο χωριό- έδρα αυτής. Άνηκε στην πρώην επαρχίας Πατρών του Νομού Αχαΐας. Από το 1997 ως το 2010 ήταν δημοτικό διαμέρισμα του δήμου Ρίου με 931 κάτοικους. Απέχει 10 χιλιόμετρα από την Πάτρα βρίσκεται στους πρόποδες του Παναχαϊκού σε υψόμετρο 470 μ.. Από το Καστρίτσι διέρχεται ο ποταμός Σέλεμνος που είναι γνωστός και σαν Καστριτσιάνικο ποτάμι.
Το Καστρίτσι είναι γνωστό από τον μεσαίωνα για τα Κεράσια και το κρασί του , το Μουσκούδι. Κατά τον Μεσαίωνα ελαιόλαδο από το Καστρίτσι γινόταν εξαγωγή στην Βενετία [1].
Ιστορία[Επεξεργασία]
Στην περιοχή έχουν βρεθεί αρχαίο νεκροταφείο και αρχαιότητες ελληνιστικών και ρωμαϊκών χρόνων, πιστεύεται μέχρι εκεί ήταν τα όρια της Ρυπικής χώρας. Τον Μεσαίωνα σε λόφο πάνω από το χωριό, σήμερα λόφος του Αγίου Ανδρέα, άγνωστο ακριβώς πότε χτίστηκε από τους Φράγκους κάστρο[1]. Αναφέρεται πρώτη φορά σε κατάλογο κάστρων των Πατρών (Castello Dello Castri) το 1364 στην ιδιοκτησία του Λατίνου Αρχιεπισκόπου. Οι Ενετοί το 1408 όταν πέρασε στην δικαιοδοσία τους το ονόμαζαν Lo Castrizo, από την απόδοση της στα Ελληνικά ονομάστηκε μετέπειτα και το χωριό[1]. Σταδιακά γύρω από το κάστρο δημιουργήθηκε μικρός οικισμός που εξελίχθηκε στο σημερινό χωριό [1]. Ερείπια του κάστρου σώζονται έως σήμερα.
Το 1460 όταν οι Οθωμανοί κατέλαβαν την Πελοπόννησο το Κάστρο του Καστριτσίου ήταν το προτελευταίο που έπεσε πριν από αυτό του Σαλμενίκου. Μάλιστα κατά την πολιορκία του Σαλμενίκου ανάμεσα στο Ρίο και το Καστρίτσι έστησε το στρατόπεδο του ο Σουλτάνος Μωάμεθ για πάνω από έναν χρόνο που κράτησε η πολιορκία[1].
Κάτοικοι του Καστριτσίου έχτισαν κατοικίες πιο κοντά στην Πάτρα σε έκταση της κοινότητας κι εγκαταστάθηκαν μόνιμα εκεί δημιουργώντας το Κάτω Καστρίτσι και τη Μαγούλα[1]. Το 1828 είχε 91 οικογένειες , το 1899 είχε 930 κατοίκους και 667 το 1971[1].
Στον Β΄παγκόσμιο πόλεμο στην περιοχή του χωριού δρούσαν αντάρτικες ομάδες του ΕΔΕΣ με αρχηγό τον Χρ. Δροσόπουλο. Το Γερμανικός στρατός μετά την διάλυση του αντάρτικου σώματος κατέστρεψε το χωριό, αναφέρονται 12 σπίτια κατεστραμμένα ολοσχερώς και 15 μισοκαστρεμμένα[2].
Το 1835 αποτέλεσε έδρα του νεοσύστατου Δήμου Αργυραίων [1] έως το 1841 που ο δήμος Αργυραίων διαλύθηκε και το Καστρίτσι προσαρτήθηκε στον Δήμο Πατρέων. Το 1912 δημιουργείται η κοινότητα Καστριτσίου που διατηρήθηκε μέχρι το 1925[3] όταν μετά από αντιδράσεις των κατοίκων που δεν ήθελαν ανεξάρτητη κοινότητα αλλά να παραμείνουν στο Δήμο Πατρέων, καταργήθηκε η κοινότητα και συνενώθηκε εκ νέου με τον Δήμο Πατρέων[1]. Το 1954 αποσπάται από τον Δήμο Πατρέων και γίνεται κοινότητα Άνω Καστριτσίου που διατηρήθηκε έως το 1997 όταν με το Σχέδιο Καποδίστριας έγινε δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου Ρίου[4].
Παραπομπές[Επεξεργασία]
- ↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 1,7 1,8 Αλέξιου Παναγόπουλου, Ιστορικό Λεξικό περιοχής Δήμου Ρίου Νομού Αχαΐας, Εκδόσεις Περί Τεχνών, Πάτρα 2003, ISBN 960-8260-32-9, λήμμα Καστρίτσι
- ↑ Αλέξιου Παναγόπουλου, Ιστορικό Λεξικό περιοχής Δήμου Ρίου Νομού Αχαΐας, Εκδόσεις Περί Τεχνών, Πάτρα 2003, ISBN 960-8260-32-9, λήμμα ΕΔΕΣ
- ↑ ΕΕΤΑΑ Ελληνική Εταιρεία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης Διοικητικές μεταβολές / ΟΤΑ Κ. Καστριτσίου Ν. Αχαΐας
- ↑ ΕΕΤΑΑ Ελληνική Εταιρεία Τοπικής Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης Διοικητικές μεταβολές / ΟΤΑ Κ. Άνω Καστριτσίου Ν. Αχαΐας
|
|||||
