Μετάβαση στο περιεχόμενο

Αλεξάντρου Φρόντα

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Αλεξάντρου Φρόντα
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Alexandru Froda (Ρουμανικά)
Γέννηση16  Ιουλίου 1894
Βουκουρέστι
Θάνατος7  Οκτωβρίου 1973
Βουκουρέστι
Χώρα πολιτογράφησηςΡουμανία
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσεςΡουμανικά[1]
ΣπουδέςΠανεπιστήμιο του Βουκουρεστίου
Πανεπιστήμιο του Παρισιού
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταμαθηματικός
διδάσκων πανεπιστημίου
ΕργοδότηςΠανεπιστήμιο του Βουκουρεστίου

Ο Αλεξάντρου Φρόντα (ρουμανικά: Alexandru Froda‎‎· 16 Ιουλίου 1894 - 7 Οκτωβρίου 1973) ήταν Ρουμάνος μαθηματικός με συνεισφορές στον τομέα της μαθηματικής ανάλυσης, της άλγεβρας, της θεωρίας αριθμών και της ορθολογικής μηχανικής. Στη διατριβή του το 1929 απέδειξε αυτό που σήμερα είναι γνωστό ως θεώρημα του Φρόντα[2].

Ο Αλεξάντρου Φρόντα γεννήθηκε στο Βουκουρέστι το 1894. Το 1927 αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο Επιστημών (σήμερα Σχολή Μαθηματικών του Πανεπιστημίου του Βουκουρεστίου). Έλαβε το διδακτορικό του από το Πανεπιστήμιο του Παρισιού το 1929 υπό τη καθοδήγηση του Εμίλ Μπορέλ[3][4].

Ο Φρόντα εξελέγη πρόεδρος της Ρουμανικής Μαθηματικής Εταιρείας το 1946. Το 1948 έγινε καθηγητής στη Σχολή Μαθηματικών και Φυσικής του Πανεπιστημίου του Βουκουρεστίου.

Κυριότερα επιτεύγματα

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η σημαντικότερη συμβολή του Φρόντα αφορά τον τομέα της μαθηματικής ανάλυσης. Το πρώτο του σηµαντικό αποτέλεσµα, το οποίο σήµερα ονοµάζεται θεώρηµα του Φρόντα[2] , αφορά το σύνολο των ασυνεχειών µιας συνάρτησης πραγµατικής τιµής µιας πραγµατικής µεταβλητής. Στο θεώρημα αυτό, ο Φρόντα αποδεικνύει ότι το σύνολο των απλών ασυνεχειών μιας συνάρτησης πραγματικής τιμής μιας πραγματικής μεταβλητής είναι το πολύ μετρήσιμο.

Σε μια δημοσίευση του 1936[5] απέδειξε μια αναγκαία και ικανή συνθήκη για να είναι μια συνάρτηση μετρήσιμη.

Στη θεωρία των αλγεβρικών εξισώσεων, ο Φρόντα έδειξε[6] μια μέθοδο για την επίλυση αλγεβρικών εξισώσεων με σύνθετους συντελεστές.

Το 1929, ο Δημήτρη Πομπέιου (Dimitrie Pompeiu) ισχυρίστηκε ότι κάθε συνεχής συνάρτηση δύο πραγματικών μεταβλητών που ορίζεται σε ολόκληρο το επίπεδο είναι σταθερή αν το ολοκλήρωμά της σε οποιονδήποτε κύκλο του επιπέδου είναι σταθερό. Την ίδια χρονιά[7] ο Φρόντα απέδειξε ότι, στην περίπτωση που η εικασία είναι αληθής, η συνθήκη ότι η συνάρτηση ορίζεται σε ολόκληρο το επίπεδο είναι απαραίτητη. Αργότερα αποδείχθηκε ότι η εικασία δεν ισχύει γενικά.

Το 1907, ο Δημήτρη Πομπέιου πρότεινε ένα παράδειγμα συνεχούς συνάρτησης με μη μηδενική παράγωγο, με ένα μηδέν σε κάθε διάστημα. Χρησιμοποιώντας αυτό το αποτέλεσμα, ο Φρόντα βρήκε έναν νέο τρόπο να εξετάσει ένα παλαιότερο πρόβλημα[8] που έθεσε ο Μιχαήλ Λαβρέντιεφ το 1925, δηλαδή αν υπάρχει μια συνάρτηση δύο πραγματικών μεταβλητών τέτοια ώστε η συνήθης διαφορική εξίσωση να διαθέτει τουλάχιστον δύο λύσεις που περνούν από κάθε σημείο του επιπέδου.

Στη θεωρία των αριθμών, εκτός από τα ορθολογικά τρίγωνα[9] , καθόρισε επίσης διάφορες συνθήκες[10][11][12][13][14] για να είναι ένας πραγματικός αριθμός, ο οποίος είναι το όριο μιας ορθολογικής συγκλίνουσας ακολουθίας, ανορθολογικός, επεκτείνοντας ένα προηγούμενο αποτέλεσμα του Βίγκο Μπρουν (Viggo Brun) από το 19101[15].

Το 1937, ο Φρόντα παρατήρησε και απέδειξε ανεξάρτητα την περίπτωση του θεωρήματος των Μπόρσουκ-Ούλαμ.

Σημαντικές δημοσιεύσεις

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
  • Eufrosina Otlãcan, « Alexandru Froda (1894-1973), inginer şi profesor – un nume in ştiinţa matematică », Noema, vol.IV, no 1, 2005 PDF
  1. Τσεχική Εθνική Βάση Δεδομένων Καθιερωμένων Όρων. mzk20201096466. Ανακτήθηκε στις 1  Μαρτίου 2022.
  2. 2,0 2,1 Froda, Alexandre (3 Δεκεμβρίου 1929). Sur la distribution des propriétés de voisinage des functions de variables réelles (PDF) (Διδακτορική διατριβή). Paris: Hermann. JFM 55.0742.02. 
  3. Αλεξάντρου Φρόντα στο Mathematics Genealogy Project
  4. Alexandre Froda. «Sur la distribution des propriétés de voisinages des fonctions de variables réelles» (PDF). Sudoc. 
  5. Froda, A. (1936). «Propriétés caractérisant la mesurabilité des fonctions multiformes et uniformes des variables réelles». Comptes rendus de l'Académie des Sciences de Paris 203: 1313–1315. . https://gallica.bnf.fr/ark:/12148/bpt6k3155r/f1313.item. 
  6. Froda, A. (1929). «Résolution générale des équations algébriques». Comptes rendus de l'Académie des Sciences de Paris 189: 523–525. https://gallica.bnf.fr/ark:/12148/bpt6k3142j/f523.item. 
  7. A. Froda, Sur la proprieté de D. Pompeiu, concernant les integrales des fonctions a deux variables réelles, Bulletin de la Société Roumaine des Sciences, Bucharest, 1935, vol. 35, 111-115.
  8. A. Froda, Ecuații diferentiale Lavrentiev și funcții Pompeiu, Buletin științific – Academia Republicii Populare Române, nr. 4, 1952, 801-814.
  9. A. Froda, Triunghiuri Raționale, Comunicări Academia Republicii Populare Române, nr. 12, 1955
  10. A. Froda, Critères paramétriques d'irrationallité, Mathematica Scandinavica, Kovenhava, vol. 13, 1963
  11. A. Froda, Sur l'irrationalite des nombres reels, definis comme limite, Revue Roumanie de mathématique pures et appliquées, Bucharest, vol.9, facs.7, 1964
  12. A. Froda, Extension effective de la condition d'irrationalité de Vigg Bran, Revue Roumaine de mathématique pures et appliquées, Bucharest, vol. 10, no. 7, 1965, 923-929
  13. A. Froda, Sur le familles de critères d'irrationalité, Mathematische Zeitschrift, 1965, 89, 126–136
  14. A. Froda, Nouveaux critères parametriques d'irrationalité, Comptes rendus de l'Académie des Sciences de Paris, vol. 261, 338–349
  15. Viggo Brun, Ein Satz uber Irrationalitat, Aktiv fur Mathematik, 09 Naturvidensgab, Kristiania, vol. 31, H3, 1910.