Buick
 | |
 | |
| Νομική μορφή | εταιρεία δημοσίου ενδιαφέροντος |
|---|---|
| Κλάδος | βιομηχανία αυτοκίνησης |
| Ίδρυση | Δεκέμβριος 1899 |
| Ιδρυτής | David Dunbar Buick |
| Έδρα | Ντιτρόιτ, Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής |
| Περιοχές δραστηρ. | Βόρεια Αμερική, Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας, Καναδάς και Μεξικό |
| Προϊόντα | αυτοκίνητο |
| Ιδιοκτήτης | General Motors (από 1908) |
| Μητρική | General Motors |
| Ιστότοπος | Επίσημος ιστότοπος |
| Μέσα κοινωνικής δικτύωσης | |
    | |
 Πολυμέσα | |
| δεδομένα () | |
Η Buick (Μπιούικ) είναι αμερικανική μάρκα κατασκευής ημι-πολυτελών αυτοκινήτων, που ανήκει στον όμιλο της General Motors (GM) από το 1908. Ιδρύθηκε το 1899 από τον Σκωτσέζο εφευρέτη David Dunbar Buick (Ντέιβιντ Ντάνμπαρ Μπιούικ), αρχικά ως Buick Auto-Vim and Power Company και από τις 19 Μαΐου 1903 ως Buick Motor Company. Ως αποτέλεσμα, είναι σήμερα ο παλαιότερος αμερικανικός κατασκευαστής αυτοκινήτων σε λειτουργία.
Επίσης, η Buick ήταν και η εταιρεία που ίδρυσε τον όμιλο της General Motors το 1908 (όταν εξαγόρασε την Oldsmobile),[1] ο οποίος ξεκίνησε να επεκτείνεται το 1909 όταν εξαγόρασε την Cadillac, που ιδρύθηκε το 1902 (και στη συνέχεια η General Motors εξαγόρασε και αρκετές άλλες μάρκες), ενώ και οι δύο μάρκες είναι και από τα παλαιότερα εμπορικά σήματα αυτοκινήτων στον κόσμο. Τυπικώς, η αρχαιότερη αμερικανική εταιρεία παραγωγής οχημάτων που επιβιώνει ακόμα και σήμερα, είναι η Autocar Company, που ιδρύθηκε το 1897, αλλά παρήγαγε αυτοκίνητα μόνο έως το 1911 και από τότε μέχρι σήμερα κατασκευάζει αποκλειστικά και μόνο βαρέα φορτηγά. Το 1897 ιδρύθηκε επίσης η Oldsmobile, αλλά καταργήθηκε από την General Motors το 2004. Για την ιστορία, ο Χένρυ Φορντ παρήγαγε το πρώτο του αυτοκίνητο το 1896, αλλά δεν ξεκίνησε την εταιρεία Ford Motor Company παρά μόλις το 1903 και κατά τη διάρκεια της ενδιάμεσης περιόδου ασχολήθηκε με άλλες εταιρείες κατασκευής αυτοκινήτων όπως η Cadillac, που ιδρύθηκε το 1902.
Κατά το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας της στη Βόρεια Αμερική και μέχρι σήμερα, η Buick υπήρξε και παραμένει η δεύτερη στην ιεραρχία πολυτελέστερη μάρκα στον όμιλο της General Motors, πίσω μόνο από την Cadillac που κατασκευάζει διαχρονικά μόνο αυτοκίνητα πολυτελείας. Αντιθέτως, η Buick θεωρείται επίσημα ως μάρκα ημι-πολυτελής (semi-luxury) και εισαγωγικής στην πολυτέλεια (entry-luxury). Κυρίως απευθύνεται σε όσους δεν μπορούν να διαθέσουν τα λεφτά για την αγορά μιας Cadillac (αν την επιθυμούν ως καινούρια αντί για μεταχειρισμένη) ή ενδεχομένως να μην θέλουν κάτι τέτοιο (όπως, για παράδειγμα, για κοινωνικούς λόγους - ενδεικτικώς, για αποφυγή κοινωνικής πρόκλησης ή τοπικής, ειδικά στον επαγγελματικό χώρο, πρόκλησης), αλλά επιθυμούν ένα αυτοκίνητο πάνω από τα κοινά στάνταρ.
Διαθεσιμότητα
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Από το 1999, η Buick άρχισε να παράγεται και να διατίθεται επίσημα και στην Κίνα, μέσω της κοινοπραξίας SAIC General Motors Corporation Limited (κοινώς γνωστή ως SAIC-GM), που ιδρύθηκε το 1997 και αρχικά ονομαζόταν Shanghai General Motors Company Ltd ή Shanghai GM (για την ιστορία, η ίδια κοινοπραξία εισήγαγε στην Κίνα τον Ιούνιο του 2004 και την Cadillac, ενώ τον Ιανουάριο του 2005 εισήγαγε στην Κίνα και τη Chevrolet). Ειδικότερα στην Κίνα, η Buick γνώρισε ακόμα μεγαλύτερη απήχηση και έγινε μία από τις δημοφιλέστερες αυτοκινητοβιομηχανίες της χώρας. Μάλιστα στη χώρα αυτή έγινε εξαιρετικά δημοφιλής περισσότερο στο νεανικό κοινό, σε αντίθεση με τη Βόρεια Αμερική, όπου εξακολουθεί να αντιμετωπίζεται ως εταιρεία με την μέγιστη απήχηση κυρίως στους αγοραστές μεγάλων ηλικιών. Ο λόγος της εμπορικής της επιτυχίας στην Κίνα είναι μια έντονη «ψυχολογική προσκόλληση» ενός τμήματος της κοινής γνώμης προς τη μάρκα αυτή, επειδή χρησιμοποιήθηκε εκτενώς από αρκετούς Κινέζους ηγέτες του παρελθόντος. Ενδεικτικώς, μοντέλα της Buick ήταν σε χρήση ως επίσημα κυβερνητικά αυτοκίνητα από τον τελευταίο αυτοκράτορα Που Γι, τον πρώτο πρόεδρο Σουν Γιατ-Σεν, και τον πρώτο πρωθυπουργό (στο διάστημα από το 1949 έως το 1976) Τσου Εν Λάι.[2]
.jpg)
Είναι εντυπωσιακό ότι σήμερα το 60% των διεθνών πωλήσεων της Buick καταγράφονται στην Κίνα, ενώ το 2016 είχε φτάσει έως το 80% το μέγιστο,[3] ενώ επίσης διατίθεται επίσημα στις Ηνωμένες Πολιτείες, στον Καναδά και στο Μεξικό. Ειδικότερα στο Μεξικό, αρχικά διατέθηκε από το 1921 έως το 1997 και εισήχθη εκ νέου από το 2009, λόγω της οριστικής κατάργησης της Pontiac, με αποτέλεσμα την επιστροφή της Buick στη χώρα για να αναπληρώσει το κενό.
Εδώ να σημειωθεί ότι από το 1994 έως το 2021 οι ξένες αυτοκινητοβιομηχανίες εξαναγκάζονταν, λόγω της κινεζικής νομοθεσίας, να δημιουργήσουν μια κοινή επιχείρηση / κοινοπραξία (50:50) με μια κινεζική εταιρεία προκειμένου να παράγουν αυτοκίνητα επί κινεζικού εδάφους, γλιτώνοντας έτσι τους φόρους εισαγωγής. Το κέρδος της Κίνας από αυτή τη κίνηση ήταν ότι οι τοπικές αυτοκινητοβιομηχανίες απέκτησαν τεχνολογική και επιχειρησιακή τεχνογνωσία στη παραγωγή αυτοκινήτων.
Από την 1η Ιανουαρίου 2022, ωστόσο, τα πράγματα άλλαξαν, με την Κίνα να επιτρέπει σε όλες τις ξένες αυτοκινητοβιομηχανίες να κατασκευάζουν, αν θέλουν, αυτοκίνητα στη Κίνα αποκλειστικά μόνες τους.
Το 2017, η Buick πούλησε πάνω από 1,4 εκατομμύρια αυτοκίνητα παγκοσμίως, σημειώνοντας νέο ρεκόρ για την εταιρεία, αν και η συντριπτική πλειοψηφία των πωλήσεων ήταν στην Κίνα, με 1.223.519 αντίτυπα, μολονότι το ρεκόρ των πωλήσεων στην Κίνα σημειώθηκε το 2016, με 1.352.899 αντίτυπα.[4] Στα επόμενα χρόνια όμως, οι κινεζικές πωλήσεις άρχισαν να μειώνονται ανησυχητικά, πέφτοντας στα 629.360 αντίτυπα το 2022 και στα 517.631 αντίτυπα το 2023.[5]
Ειδικότερα στη Βόρεια Αμερική, τα μοντέλα της Buick πωλούνται σχεδόν πάντα σε μικτές αντιπροσωπείες μαζί με τα μοντέλα της GMC, η οποία διαχρονικά προσφέρει μόνο SUV και pick-up, όλα παράλληλες εκδόσεις με μοντέλα της Chevrolet. Ωστόσο, η GMC είναι επίσης (όπως και η Buick) ημι-πολυτελής μάρκα, με τα μοντέλα της να προσφέρουν λίγο πληρέστερο εξοπλισμό από τα δίδυμα μοντέλα της Chevrolet. To 2022, το εμπορικό μερίδιο της Buick στην αγορά των ΗΠΑ ήταν 1,2% και μάλιστα ήταν μόλις το μισό από το εμπορικό μερίδιο του έτους 2000.
Αξιοσημείωτο ιστορικά είναι ότι στη δεκαετία του 2000 οι συνολικές πωλήσεις της Buick στις Ηνωμένες Πολιτείες είχαν πέσει επικίνδυνα, κυρίως επειδή διαδόθηκε τότε η αρνητική φήμη στο ευρύ κοινό ότι η εταιρεία αυτή απευθύνεται κυρίως σε αγοραστές μεγάλων ηλικιών. Η κατάσταση επιδεινώθηκε περαιτέρω από τη διακοπή της παραγωγής του Buick Riviera, που ανήκε στην κατηγορία των 2-πορτων πολυτελών κουπέ, στις 25 Νοεμβρίου 1998, που άφησε τότε την Buick αποκλειστικά και μόνο με σεντάν για κάποια χρόνια μετά, πριν αρχίσει να εισάγει και SUV.
Ως αποτέλεσμα όλων αυτών των παραγόντων, κυκλοφόρησαν έντονες φήμες καθ' όλη τη διάρκεια αυτής της δεκαετίας (και ακόμα εντονότερες από το 2004 - 2005 και μετά) ότι η μάρκα Buick θα διακοπεί σύντομα.[7] Τελικώς όμως, η συνολική της κερδοφορία λόγω της τεράστιας δημοτικότητας που είχε ήδη πετύχει στην Κίνα εξασφάλισαν το μέλλον της Buick στον όμιλο της General Motors, με αποτέλεσμα η GM να λάβει στις 27 Απριλίου 2009 την απόφαση να διακοπεί η μάρκα Pontiac.[8] Όπως έγινε τότε δημόσια γνωστό, η GM για ένα διάστημα αμφιταλαντεύτηκε ανάμεσα στην Buick και στην Pontiac για το ποια θα επιλεγόταν να της πέσει ο πέλεκυς, αλλά τελικώς επέλεξε να διασώσει την Buick «επειδή πουλάει καλά στην Κίνα», όπως ανέφερε η διοίκηση του Ομίλου επίσημα. Για την ιστορία, η Pontiac ήταν μία από τις τρεις αυτοκινητοβιομηχανίες που ο όμιλος της General Motors κατήργησε μέσα στο έτος 2010, στον αντίκτυπο της τότε παγκόσμιας κρίσης της αυτοκινητοβιομηχανίας, ενώ οι άλλες δύο ήταν η Hummer και η Saturn. Η Oldsmobile είχε την ίδια τύχη τον Απρίλιο του 2004, όταν επίσης καταργήθηκε από την General Motors αλλά πιο σταδιακά, καθώς είχε ανακοινωθεί επίσημα η διακοπή της ήδη από τις 12 Δεκεμβρίου 2000 σε ένα συνέδριο των ανώτατων στελεχών του Ομίλου της General Motors.
Ήδη από το 2005, ο Όμιλος της GM είχε σταδιακά ενοποιήσει την Buick με την GMC και τις πρώην αντιπροσωπείες της Pontiac για να δημιουργήσει το σημερινό δίκτυο Buick-GMC. Κατά τη διάρκεια της αναδιοργάνωσης και υπαγωγής της General Motors το 2009 στο κεφάλαιο 11 του αμερικανικού πτωχευτικού κώδικα (δηλαδή σε καθεστώς αναδιοργάνωσης), η General Motors χαρακτήρισε την Buick ως «core brand», δηλαδή «εταιρεία του "σκληρού πυρήνα"» του ομίλου, επικαλούμενη την επιτυχία της μάρκας στην Κίνα.[9]
![](http://el.wikipedia.org/wiki/Αρχείο:1939_..._Harley_Earl_and_"The_Y_Job".jpg)
.jpg)
.jpg)
Τον Ιούνιο του 2022, ο επικεφαλής της Buick Global, Duncan Aldred, ανακοίνωσε ότι η Buick θα αλλάξει ολόκληρη την παλέτα της σε ηλεκτρικά αυτοκίνητα έως το 2030. Στα πλαίσια αυτού του σχεδίου, όλοι οι αντιπρόσωποι της Buick θα έχουν την ευκαιρία να προβούν σε εξαγορά (buyout) της αντιπροσωπείας τους αντί να στραφούν σε πλήρως ηλεκτρικά οχήματα. Ο Aldred εξήγησε την κίνηση λέγοντας ότι η μετάβαση στην ηλεκτρική ενέργεια θα απαιτούσε σημαντική επένδυση στην αναβάθμιση των εγκαταστάσεων των αντιπροσώπων και δεν θα ήταν όλοι οι αντιπρόσωποι πρόθυμοι να αναλάβουν την οικονομική δέσμευση. Ο Aldrerd επεσήμανε, επίσης, ότι οι περισσότεροι αντιπρόσωποι της Buick πωλούν επίσης και άλλα προϊόντα του ομίλου της General Motors, οπότε η αποδοχή της εξαγοράς δεν θα οδηγούσε απαραίτητα στο κλείσιμο μιας αντιπροσωπείας.[10]
Στα τέλη του 2023, οι μισοί αντιπρόσωποι της Buick στις Ηνωμένες Πολιτείες αποφάσισαν να σταματήσουν την εμπορία οχημάτων της Buick επειδή αρνήθηκαν την πώληση ηλεκτρικών αυτοκινήτων και μάλιστα είχαν μόλις αποκλείσει τη σχετική για τον τομέα αυτό επανεκπαίδευση των εργαζομένων.[11]
Για ένα διάστημα στο παρελθόν, από τη δεκαετία του 1950 έως τη δεκαετία του 1970, πολλά μοντέλα της Opel προσφέρθηκαν επίσημα μέσω του δικτύου πωλήσεων της Buick στις Ηνωμένες Πολιτείες, διατηρώντας όμως το όνομα και το σήμα της Opel, όπως το Opel Rekord P1 (1957 - 1960), το Opel Olympia του 1967, το Opel Ascona, το Opel Manta A και ιδίως το αρχικό Opel GT. Αντίστοιχα, τα μοντέλα της δίδυμης της Opel εταιρείας Vauxhall πωλούνταν μέσω αντιπροσώπων της Pontiac.
Κατά τη σεζόν (model year, έτος μοντέλου) του 2026, η παλέτα της Buick στη Βόρεια Αμερική αποτελείται από τα subcompact crossover μοντέλα Envista και Encore GX, το compact crossover Envision και το μεσαίο crossover Enclave.
Λογότυπα και σύμβολα
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Τριπλή ασπίδα
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα].jpg)
Το λογότυπο της Buick, που ονομάζεται «Trishield», δηλαδή «τριπλή ασπίδα», αποτελείται από τρεις ασπίδες ευθυγραμμισμένες διαγώνια: η αριστερή βαμμένη κόκκινη, η κεντρική λευκή και η δεξιά γκρι ή μπλε.
Γρίλια καταρράκτη
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Τις τελευταίες δεκαετίες, η Buick έχει καθιερώσει στη μπροστινή γρίλια των μοντέλων της μια αισθητική που είναι επίσημα γνωστή ως «waterfall grille», δηλαδή «γρίλια καταρράκτη». Η ιδέα αυτή ξεκίνησε με το πρωτότυπο αυτοκίνητο (concept car) Buick Velite το 2004 και καθιερώθηκε για πρώτη φορά σε αυτοκίνητο παραγωγής με την Buick Lucerne, που εισήχθη το 2005 για τη σεζόν (model year, έτος μοντέλου) του 2006. Η αισθητική της μπροστινής γρίλιας που θυμίζει καταρράκτη είναι ρετρό αναφορά στις σχετικά παρόμοιας φιλοσοφίας γρίλιες αρκετών μοντέλων της Buick της δεκαετίας του 1980, όπως την Buick Grand National.
VentiPorts
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Ένα παραδοσιακό χαρακτηριστικό της αισθητικής των μοντέλων της Buick που χρονολογείται από το 1949, είναι μια σειρά τριών ή τεσσάρων αεραγωγών στο κάθε μπροστινό φτερό πίσω από τους μπροστινούς τροχούς. Η πηγή αυτού του σχεδιαστικού χαρακτηριστικού ήταν ένα προσαρμοσμένο αυτοκίνητο του στυλίστα της Buick, Ned Nickles, το οποίο επιπλέον είχε ένα φως που αναβοσβήνει μέσα σε κάθε τρύπα, το καθένα συγχρονισμένο με ένα συγκεκριμένο μπουζί που προσομοιώνει τις φλόγες από τη στοίβα εξάτμισης ενός μαχητικού αεροσκάφους. Η λειτουργία φωτός που αναβοσβήνει δεν χρησιμοποιήθηκε από την Buick στα μοντέλα παραγωγής.
Οι οπές αυτές ονομάστηκαν «VentiPorts» επειδή, όπως σημείωσε το φυλλάδιο πωλήσεων του 1949, βοήθησαν στον αερισμό (ventilation) του χώρου του κινητήρα.[12] Ο αέρας εισήλθε από τη μάσκα στο χώρο του κινητήρα, πιέστηκε από τον ανεμιστήρα του ψυγείου και εξήλθε μέσω των VentiPorts. Αργότερα στο έτος μοντέλου, ωστόσο, έγιναν μη λειτουργικά και από τότε ήταν αποκλειστικά ένα χαρακτηριστικό στυλ.
Όταν εισήχθη, ο αριθμός των VentiPorts (3 ή 4 σε κάθε πλευρά) υποδήλωνε το μέγεθος του εγκατεστημένου κινητήρα straight-eight (I8 / inline-8), δηλαδή 8-κύλινδρου σε σειρά. Δεδομένου ότι οι διαφορές κυβισμού στους κινητήρες straight-eight είχαν ως αποτέλεσμα πιο σημαντικές διαφορές στο μήκος του κινητήρα από ό, τι στους V8, το Roadmaster χρειαζόταν ένα μακρύτερο πλαίσιο μπροστά από το φέρινγκ για να φιλοξενήσει τον μεγαλύτερο κινητήρα του. Έτσι, ένα επιπλέον VentiPort αντιστοιχούσε σε αυτό το πρόσθετο μήκος. Αφού ο πιο συμπαγής V8 αντικατέστησε τον straight-eight κινητήρα το 1953, αυτή η διαφορά στο μήκος του πλαισίου δεν ήταν πλέον απαραίτητη, αλλά η σύμβαση παρέμεινε. Κατά συνέπεια, όταν το Century, το οποίο μοιραζόταν το μικρότερο αμάξωμα του Special, επανεισήχθη το 1954, έλαβε επίσης τέσσερα VentiPorts για να υποδηλώσει τον μεγαλύτερο κυβισμό του κινητήρα του. Ωστόσο, το 1955, το Super, το οποίο μοιραζόταν το μεγαλύτερο αμάξωμα του Roadmaster, προήχθη από τρία σε τέσσερα VentiPorts παρά το γεγονός ότι είχε τον κινητήρα μικρότερου κυβισμού. Το Invicta, το οποίο πήρε τη θέση του αιώνα το 1959 και είχε το μικρότερο αμάξωμα με τον κινητήρα μεγαλύτερου κυβισμού, είχε μόνο τρία VentiPorts κατά την εισαγωγή. Έτσι, ο αριθμός των VentiPorts κατέληξε να υποδηλώνει το μέγεθος του αμαξώματος και όχι το μέγεθος του κινητήρα.
Το 1961, η Buick εισήγαγε τον πρώτο κινητήρα V6 εγκατεστημένο σε αμερικανικό επιβατικό αυτοκίνητο, στο Buick Special, και τρία VentiPorts εμφανίστηκαν στο πλάι, υποδηλώνοντας τώρα τον αριθμό των κυλίνδρων του κινητήρα αντί για κυβισμό ή μέγεθος αμαξώματος. Το χαρακτηριστικό των VentiPorts συνέχισε να εμφανίζεται σε ορισμένα μοντέλα της Buick έως και το 1981.
Το 2003, τα VentiPorts επανεισήχθησαν στην Buick Park Avenue και ειδικότερα στην έκδοση με τον κορυφαίο εξοπλισμό και κυβισμό Buick Park Avenue Ultra και συνέχισαν με τον αντικαταστάτη της, την Buick Lucerne, και σε άλλα μεταγενέστερα μοντέλα της Buick. Σύμφωνα με την παράδοση που είχε διατηρηθεί από το 1961 έως το 1981, τα VentiPorts των νεότερων μοντέλων αναφέρονται άμεσα στον αριθμό των κυλίνδρων του κινητήρα: τα μοντέλα V6 έχουν τρία σε κάθε πλευρά, ενώ τα V8 έχουν τέσσερα σε κάθε πλευρά. Ειδικότερα τα Buick Park Avenue Ultra και τα Buick Enclave πρώτης γενιάς παρήχθησαν όλα με 3 σε κάθε πλευρά, επειδή τα μοντέλα αυτά προσφέρθηκαν αποκλειστικά με κινητήρες V6, ενώ άλλα μοντέλα παρήχθησαν με 3 ή 4 σε κάθε πλευρά αναλόγως με τον κινητήρα που είχε επιλέξει ο αγοραστής για το κάθε αυτοκίνητο.
Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ «The Buick, A Complete History», third ed., 1987, Terry P. Dunham and Lawrence Gustin.
- ↑ Frankel, Todd C. (20 Ιανουαρίου 2016). «"That's a Buick?" In China, unlike the U.S., there's no doubt». The Washington Post.
- ↑ Frankel, Todd C. (20 Ιανουαρίου 2016). ««That's a Buick?» In China, unlike the U.S., there's no doubt». Washington Post.
- ↑ «Two Straight Years of 1.4 Million Sales for Buick». General Motors. 12 Ιανουαρίου 2018. Ανακτήθηκε στις 12 Ιανουαρίου 2018.
- ↑ www.chinamobil.ru/eng/cars/Buick sales
- ↑ «All Over the Map: Buick Rainier SUV named by noted GM designer». MyNorthwest. 24 Μαΐου 2019. Ανακτήθηκε στις 22 Οκτωβρίου 2021.
- ↑ Dederer, Andrew (25 Απριλίου 2008). «Buick and the Detroit Zombies». The Truth About Cars. Ανακτήθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου 2011.
- ↑ Krebs, Michelle (29 Ιουνίου 2009). «'Good' GM: Maybe Not All That Good». Edmunds Auto Observer. Ανακτήθηκε στις 3 Ιουνίου 2011.
- ↑ Evans, Scott (2 Απριλίου 2009). «GM CEO Henderson Says Buick is a Core Brand». MotorTrend.com. Ανακτήθηκε στις 3 Ιουνίου 2011.
- ↑ Colias, Mike (2 Σεπτεμβρίου 2022). «GM to Offer Franchise Buyouts to U.S. Buick Dealers». The Wall Street Journal. Ανακτήθηκε στις 4 Σεπτεμβρίου 2022.
- ↑ «Buick Dealer Network Cut In Half After Refusing To Sell EVs», by Adrian Padeanu, 20 December 2023. motor1.com
- ↑ Buick Looks Fine for '49 (brochure), Flint, Michigan: Buick Motor Division, General Motors Corporation, January 1949
Βιβλιογραφία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- «The Buick, A Complete History», Dunham and Gustin.
- «Seventy Years of Buick», George H. Dammann, éd. Crestline Pub Co., 6 / 1975. ISBN 978-0912612041.
- Flammang, James M./Kowalke, Ron: «Standard Catalog of American Cars 1976–1999». Krause Publications, Iola 1999. ISBN 0-87341-755-0.
- «Buick: Performance Portfolio 1947-1962», R.M. Clarke, éd. Brooklands Books Ltd, 12 / 2000, 140p. ISBN 978-1855205369.
- «Standard Catalog of Buick 1903–2004». Krause Publications, 2004, ISBN 0-87349-760-0.
