Χριστόφορος Ζαχαριάδης

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Ο Χριστόφορος Ζαχαριάδης ήταν αγωνιστής του αγώνα του 1821 από την Κυπαρισσία. Συμμετείχε στις πολεμικές επιχειρήσεις αρχικά στη Μολδοβλαχία και αργότερα στην Πελοπόννησο. Συνεργάστηκε στενά με την «Επιτροπή Ζακύνθου». Πολιτικά χαρακτηρίστηκε ως οπαδός της αγγλόφιλης παράταξης.

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Χριστόφορος ή Χρίστος Ζαχαριάδης, καταγόταν από την Κυπαρισσία[1] της Μεσσηνίας αλλά ανατράφηκε στη Ζάκυνθο. Αργότερα μετέβη για βιοποριστικούς λόγους στην Οδησσό όπου εργάστηκε ως γραμματέας σε εμπορικό κατάστημα. Εκεί, μυήθηκε κατά το 1820 στη Φιλική Εταιρεία[2]. Κατά την έναρξη της επανάστασης στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες, αποτέλεσε έναν από τους ιδρυτές του Ιερού Λόχου στη Φωξάνη[2] και έπειτα διετέλεσε υπασπιστής στη χιλιαρχία του Γιαννάκη Κολοκοτρώνη[3]. Στις 27 Μαΐου συμμετείχε σε μάχη εναντίον οθωμανικού ιππικού στη μονή Νοτσέτι[3] ενώ μετά την κατάπνιξη της επανάστασης στη Μολδοβλαχία, κατέφυγε μαζί με τους Γιαννάκη και Αποστόλη Κολοκοτρώνη, τον Ιωάννη Πέτα και άλλους αγωνιστές στην Πελοπόννησο, όπου έφτασαν τον Αύγουστο του 1821. Εκεί, συμμετείχε αρχικά στη μάχη της Γράνας και στην πολιορκία της Τριπολιτσάς[4][5] ενώ αργότερα έλαβε μέρος στις μάχες κατά την πολιορκία της Πάτρας[6].

Το 1825 ήταν ο κομιστής του υπομνήματος της «Επιτροπής Ζακύνθου», το οποίο υπέγραψαν οι Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, Ανδρέας Ζαΐμης, Ανδρέας Μιαούλης, Κανέλλος Δεληγιάννης κ.ά. Με αυτό το έγγραφο, οι συγκεκριμένοι παράγοντες της επανάστασης ζητούσαν την αγγλική προστασία[7]. Την ίδια περίοδο ήταν αντιπρόσωπος της «Επιτροπής Ζακύνθου» στο Ναύπλιο. Μάλιστα, τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους, σε επιστολή του προς την επιτροπή καυτηρίαζε τις πολιτικές διαμάχες μεταξύ των διάφορων φατριών[8]. Κατά τη δεύτερη πολιορκία του Μεσολογγίου έδρασε ως κατάσκοπος στο αιγυπτιακό στρατόπεδο καταφέρνοντας να αποσπάσει σημαντικές πληροφορίες τις οποίες αργότερα μετέφερε στους πολιορκημένους[9].

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Φωτάκος, 1888, σ. 109.
  2. 2,0 2,1 Σύγχρονος Εγκυκλοπαίδεια Ελευθερουδάκη, τ. 11, σ. 178.
  3. 3,0 3,1 Διονυσίου Κοκκίνου, Η Ελληνική Επανάστασις, εκδόσεις Μέλισσα, έκτη έκδοσις, Αθήναι 1974, τ. Α', σ. 143.
  4. Κοκκίνου, 1974, Β΄, σ. 86.
  5. Κοκκίνου, 1974, Α΄, σ. 158.
  6. Κοκκίνου, 1974, Β΄, σ. 492.
  7. Αποστόλου Ε. Βακαλοπούλου, Ιστορία του Νέου Ελληνισμού, τόμος Ζ', Θεσσαλονίκη 1982, σ. 230.
  8. Βακαλοπούλου, 1986, Ζ', σ. 239.
  9. Βακαλοπούλου, 1986, Ζ', σ. 434 - 435.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]