Τζούλια Τσάιλντ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Τζούλια Τσάιλντ
Julia Child portrait by ©Lynn Gilbert, 1978.jpg
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση15  Αυγούστου 1912[1][2][3][4][5]
Πασαντίνα
Θάνατος13  Αυγούστου 2004[6][1][2][3][4][5]
Σάντα Μπάρμπαρα
Αιτία θανάτουνεφρική ανεπάρκεια
Συνθήκες θανάτουφυσικά αίτια
Εθνικότηταwhite Americans
Χώρα πολιτογράφησηςΗνωμένες Πολιτείες Αμερικής[7]
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσεςΑγγλικά[8]
ΣπουδέςΚολέγιο Σμιθ
The Branson School[9]
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητασυγγραφέας
μαγείρισσα
τηλεπαρουσιάστρια
ΕργοδότηςΓραφείο Στρατηγικών Υπηρεσιών
Αξιοσημείωτο έργοThe French Chef
Οικογένεια
ΣύζυγοςPaul Cushing Child (1946–1994)
ΓονείςJohn McWilliams Jr.[10] και Julia Carolyn Weston[10]
Αξιώματα και βραβεύσεις
ΒραβεύσειςΙππότης της Λεγεώνας της Τιμής
Βραβεία Peabody
Προεδρικό Μετάλλιο της Ελευθερίας
Βραβείο Daytime Emmy
Εθνικό Βραβείο Βιβλίου (ΗΠΑ)
Ζωντανός Θρύλος[11][12]
National Women's Hall of Fame (2007)[13]
μέλος στην Αμερικανική Ακαδημία Τεχνών και Επιστημών
Υπογραφή
Julia Child signature.svg
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Η Τζούλια Κάρολιν Τσάιλντ (αγγλικά: Julia Carolyn Child, το γένος Μακουίλιαμς,[14] 15 Αυγούστου 1912 - 13 Αυγούστου 2004) ήταν αμερικανίδα δασκάλα μαγειρικής, συγγραφέας και τηλεοπτική προσωπικότητα. Η Τσάιλντ είναι αυτή που έφερε τη γαλλική κουζίνα στο αμερικανικό κοινό με το βιβλίο μαγειρικής της, Mastering the Art of French Cooking, και με τα μεταγενέστερα τηλεοπτικά της προγράμματα, το πιο αξιοσημείωτο από τα οποία ήταν «Ο Γάλλος Σεφ», που έκανε πρεμιέρα το 1963.

Πρώτα χρόνια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε στις 15 Αυγούστου του 1912, ως Τζούλια Κάρολιν Μακουίλιαμς στην Πασαντίνα της Καλιφόρνια. Ο πατέρας της ήταν ο Τζον Μακουίλιαμς Τζούνιορ (1880–1962), πτυχιούχος του Πανεπιστημίου του Πρίνστον και εξέχων διαχειριστής γης. Η μητέρα της ήταν η Τζούλια Κάρολιν ("Caro") Γουέστον (1877-1937), κληρονόμος χαρτοποιίας.[15] Η Τσάιλντ ήταν η μεγαλύτερη των τριών παιδιών, ακολουθούμενη από έναν αδελφό, τον Τζον Μακουίλιαμς III και την αδερφή της, Ντόροθι Κάζινς.

Η Τσάιλντ φοίτησε στην Πολυτεχνική Σχολή από την 4η έως την 9η τάξη στην Πασαντίνα της Καλιφόρνια. Στο γυμνάσιο, η Τσάιλντ στάλθηκε στο σχολείο Katherine Branson στο Ρος της Καλιφόρνια, το οποίο ήταν τότε οικοτροφείο.[16] Με ύψος 1,88 μ., η Τσάιλντ έπαιζε τένις, γκολφ και μπάσκετ ως νέα.

Έπαιζε επίσης αθλήματα ενώ φοιτούσε στο κολέγιο Smith στο Northampton της Μασαχουσέτης, από το οποίο αποφοίτησε το 1934 με σπουδές στην ιστορία.[14][17]

Η Τσάιλντ μεγάλωσε σε μια οικογένεια η οποία είχε μάγειρα, αλλά δεν παρατηρούσε ούτε έμαθε μαγειρική από το άτομο αυτό, έμαθε να μαγειρεύει όταν γνώρισε τον σύζυγό της, τον Πολ, ο οποίος μεγάλωσε σε μια οικογένεια που ενδιαφερόταν πολύ για το φαγητό.[18]

Καριέρα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μετά την αποφοίτησή της από το κολέγιο, η Τσάιλντ μετακόμισε στη Νέα Υόρκη, όπου εργάστηκε ως κειμενογράφος (copywriter) για το τμήμα διαφημίσεων της W. & J. Sloane.

Β΄ Παγκόσμιος πόλεμος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Τσάιλντ εντάχθηκε στο Γραφείο Στρατηγικών Υπηρεσιών (OSS) αφού διαπίστωσε ότι ήταν πολύ ψηλή για να εγγραφεί στο Σώμα Γυναικών Στρατού (WAC) ή στο Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ.[19] Ξεκίνησε την καριέρα της στο OSS ως δακτυλογράφος στα κεντρικά γραφεία στην Ουάσινγκτον, αλλά, λόγω της εκπαίδευσης και της εμπειρίας της, σύντομα της δόθηκε μια πιο υπεύθυνη θέση ως κορυφαία μυστική ερευνητής που εργαζόταν απευθείας για τον επικεφαλής του OSS, τον στρατηγό Ουίλιαμ Τζέι Ντόνοβαν.[20][21][22]

Ως βοηθός έρευνας στο τμήμα Μυστικών Πληροφοριών, πληκτρολόγησε 10.000 ονόματα σε λευκές κάρτες για να παρακολουθεί τους αξιωματικούς. Για ένα χρόνο, εργάστηκε στο τμήμα εξοπλισμού διάσωσης έκτακτης ανάγκης OSS (ERES) στην Ουάσινγκτον, ως υπάλληλος αρχείων και στη συνέχεια ως βοηθός για προγραμματιστές απωθητικών καρχαριών τα οποία χρειάζονταν έτσι ώστε οι καρχαρίες να μην παρεμποδίζουν όπλα που στόχευαν γερμανικά στρατιωτικά υποβρύχια. Το 1944, τοποθετήθηκε στην Κάντι της Κεϋλάνης (σημερινή Σρι Λάνκα), όπου οι αρμοδιότητές της περιελάμβαναν «εγγραφή, καταλογογράφηση και διοχέτευση μεγάλου όγκου υψηλών διαβαθμισμένων επικοινωνιών» για τους κρυφούς σταθμούς του OSS στην Ασία.[23] Αργότερα τοποθετήθηκε στο Κουνμίγκ της Κίνας, όπου έλαβε το Έμβλημα της Αξιοπρεπούς Πολιτικής Υπηρεσίας ως επικεφαλής του Μητρώου της Γραμματείας του OSS.[24]

Όταν ζητήθηκε από την Τσάιλντ να λύσει το πρόβλημα του υπερβολικού αριθμού υποθαλάσσιων εκρηκτικών OSS που ενεργοποιούνταν από περίεργους καρχαρίες, «η λύση της Τσάιλντ ήταν να πειραματιστεί με το μαγείρεμα διάφορων παρασκευασμάτων ως απωθητικών καρχαριών», τα οποία ψεκάστηκαν στο νερό κοντά στα εκρηκτικά και απωθούσαν τους καρχαρίες.[25] Τα οποία χρησιμοποιούνται ακόμη και σήμερα, το πειραματικό απωθητικό καρχαρία «σηματοδότησε την πρώτη επαφή της Τσάιλντ με τον κόσμο της μαγειρικής ...»[25]

Για την υπηρεσία της, η Τσάιλντ έλαβε ένα βραβείο που ανέφερε τις πολλές αρετές της, συμπεριλαμβανομένης της «κίνησης και της έμφυτης ευθυμίας» της.[20] Όπως και με άλλες εγγραφές του OSS, το αρχείο της αποχαρακτηρίστηκε το 2008. Σε αντίθεση με άλλα αρχεία, το πλήρες αρχείο είναι διαθέσιμο στο διαδίκτυο.[26]

Ενώ ήταν στο Κουνμίγκ, συνάντησε τον Πολ Κάσινγκ Τσάιλντ, επίσης υπάλληλο του OSS, και παντρεύτηκαν την 1η Σεπτεμβρίου του 1946, στο Λάμπερβιλ της Πενσυλβάνιας,[27] αργότερα μετακόμισαν στην Ουάσινγκτον. Ο Πολ καταγόταν από το Νιου Τζέρσεϊ[28] και είχε ζήσει στο Παρίσι ως καλλιτέχνης και ποιητής και ήταν γνωστός για τον εκλεπτυσμένο ουρανίσκο του,[29] και παρουσίασε τη γυναίκα του στην εκλεκτή κουζίνα. Ο Πολ έγινε μέλος της Υπηρεσίας Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών και, το 1948, το ζευγάρι μετακόμισε στο Παρίσι αφού το Στέιτ Ντιπάρτμεντ τοποθέτησε εκεί τον Πολ.[24] Το ζευγάρι δεν είχε παιδιά.

Μεταπολεμική Γαλλία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Τσάιλντ θυμόταν επανειλημμένα το πρώτο γεύμα της στο La Couronne στη Ρουέν ως μια μαγειρική αποκάλυψη. Κάποτε, περιέγραψε το γεύμα στρειδιών, γλώσσας, και καλού κρασιού στους The New York Times ως «άνοιγμα της ψυχής και του πνεύματος για μένα». Το 1951, αποφοίτησε από τη διάσημη σχολή μαγειρικής Cordon Bleu στο Παρίσι και αργότερα σπούδασε ιδιωτικά με τον Max Bugnard και άλλους κύριους σεφ.[30] Έγινε μέλος της γυναικείας λέσχης μαγειρικής Le Cercle des Gourmettes, μέσω της οποίας συνάντησε τη Σιμόν Μπεκ, η οποία έγραφε ένα γαλλικό βιβλίο μαγειρικής για τους Αμερικανούς με τη φίλη της Louisette Bertholle. Η Μπεκ της πρότεινε να συνεργαστούν μαζί με την Τσάιλντ για να κάνει το βιβλίο ελκυστικό στους Αμερικανούς. Το 1951, οι Τσάιλντ, Μπεκ και Bertholle άρχισαν να διδάσκουν μαγειρική σε αμερικανίδες γυναίκες στην κουζίνα της Τσάιλντ στο Παρίσι, αποκαλώντας το άτυπο σχολείο τους L'école des trois gourmandes (Η Σχολή των τριών λάτρεις του φαγητού). Για την επόμενη δεκαετία, καθώς οι Τσάιλντ μετακόμιζαν στην Ευρώπη και τελικά στο Κέιμπριτζ της Μασαχουσέτης, οι τρεις ερεύνησαν και δοκίμασαν επανειλημμένα συνταγές. Η Τσάιλντ μετέφρασε τα γαλλικά στα αγγλικά, κάνοντας τις συνταγές λεπτομερείς, ενδιαφέρουσες και πρακτικές.

Το 1963, οι Τσάιλντ έχτισαν ένα σπίτι κοντά στην πόλη Plascassier της Προβηγκίας στους λόφους πάνω από τις Κάννες σε ιδιοκτησία που ανήκε στην συνεργάτιδα της Σιμόν Μπεκ και τον σύζυγό της, Jean Fischbacher. Οι Τσάιλντ το ονόμασαν «La Pitchoune», μια προβηγκική λέξη που σημαίνει «το μικρό», αλλά με την πάροδο του χρόνου η ιδιοκτησία συχνά αναφερόταν με αγάπη ως απλά «La Peetch».[31]

Τηλεοπτική καριέρα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι τρεις επίδοξοι συντάκτες υπέγραψαν αρχικά ένα συμβόλαιο με τον εκδότη Houghton Mifflin, ο οποίος αργότερα απέρριψε το χειρόγραφο επειδή φαινόταν πάρα πολύ σαν εγκυκλοπαίδεια. Τελικά, όταν δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά το 1961 από τον Alfred A. Knopf, το Mastering the Art of French Cooking[32] των 726 σελίδων ήταν ευπώλητο (μπεστ σέλερ) και έλαβε κριτική αναγνώριση που προήλθε εν μέρει από το αμερικανικό ενδιαφέρον για τη γαλλική κουλτούρα στις αρχές της δεκαετίας του 1960. Παινεμένο για τις χρήσιμες εικόνες του και την ακριβή προσοχή στη λεπτομέρεια, και για να καταστήσει την εκλεκτή κουζίνα προσβάσιμη, το βιβλίο εξακολουθεί να τυπώνεται και θεωρείται ένα γαστρονομικό έργο. Μετά από αυτήν την επιτυχία, η Τσάιλντ έγραψε άρθρα περιοδικών και είχε κανονική στήλη στην εφημερίδα The Boston Globe. Θα συνεχίσει να δημοσιεύει σχεδόν είκοσι τίτλους με το όνομά της και με άλλους. Πολλοί, αν και όχι όλοι, είχαν σχέση με τις τηλεοπτικές της εκπομπές. Το τελευταίο της βιβλίο ήταν το αυτοβιογραφικό My Life in France, που εκδόθηκε μετά τον θάνατο της το 2006 και γράφτηκε από τον ανιψιό της Alex Prud'homme. Το βιβλίο αφηγείται τη ζωή της Τσάιλντ με τον σύζυγό της, Πολ Κάσινγκ Τσάιλντ, στη μεταπολεμική Γαλλία.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 1,2 (Αγγλικά) Internet Movie Database. nm0157463. Ανακτήθηκε στις 17  Οκτωβρίου 2015.
  2. 2,0 2,1 2,2 Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) αρχή της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας. data.bnf.fr/ark:/12148/cb16159948v. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
  3. 3,0 3,1 3,2 «Encyclopædia Britannica» (Αγγλικά) biography/Julia-Child. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  4. 4,0 4,1 4,2 (Αγγλικά) SNAC. w6057dr1. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  5. 5,0 5,1 5,2 (Αγγλικά) Find A Grave. 9311948. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  6. «Julia Child: bon appétit». 13  Αυγούστου 2004.
  7. LIBRIS. 27  Αυγούστου 2004. libris.kb.se/katalogisering/tr57915c1wbvhkh. Ανακτήθηκε στις 24  Αυγούστου 2018.
  8. plus.si.cobiss.net/opac7/conor/61872227.
  9. Ανακτήθηκε στις 4  Μαρτίου 2021.
  10. 10,0 10,1 10,2 10,3 Leo van de Pas: (Αγγλικά) Genealogics. 2003.
  11. «Julia Child - Living Legends». Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου.
  12. «Library of Congress to Honor "Living Legends"». Library of Congress to Honor "Living Legends". Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου. 14  Απριλίου 2000.
  13. «Julia Child». National Women's Hall of Fame.
  14. 14,0 14,1 Michael Rosen (interviewer) (25 Ιουνίου 1999). Julia Child – Archive Interview, part 1 of 6 (video). Archive of American Television. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Απριλίου 2010. Ανακτήθηκε στις 24 Μαΐου 2013. 
  15. Scauzillo, Steve (11 Μαρτίου 2018). «Such a Shame: Julia Child's family home, now owned by Caltrans, is vacant, deteriorating in Pasadena». pasadenastarnews.com. Ανακτήθηκε στις 5 Δεκεμβρίου 2019. 
  16. Baker-Clark, Charles A. (2006). Profiles from the kitchen : what great cooks have taught us about ourselves and our foodFree registration required. Lexington: University Press of Kentucky. σελ. 52. ISBN 9780813123981. Ανακτήθηκε στις 12 Αυγούστου 2014. 
  17. «Farewell, "French Chef"». NewsSmith. Smith College. Fall 2004. 
  18. «Fresh Air with Terry Gross, October 7, 1983: Interview with Julia Child». Fresh Air with Terry Gross. National Public Radio (U.S.) WHYY, Inc. Οκτωβρίου 7, 1983. OCLC 959925340. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις Οκτωβρίου 11, 2016. Ανακτήθηκε στις Οκτωβρίου 11, 2016. Scroll down to 'View online' to hear the audio of the interview. 
  19. Child, Julia· Prud'homme, Alex (2006). My Life in France. Random House. σελ. 85. ISBN 978-0-307-27769-5. 
  20. 20,0 20,1 «Julia Child Dished Out ... Spy Secrets?». ABC. 14 Αυγούστου 2008. Ανακτήθηκε στις 16 Φεβρουαρίου 2010. 
  21. Jones, Abigail. «Women of the CIA: The Hidden History of American Spycraft». Newsweek. Ανακτήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 2016. 
  22. Patrick, Jeanette (2017), The Recipe for Adventure: Chef Julia Child's World War II Service, National Women's History Museum, https://www.womenshistory.org/articles/recipe-adventure 
  23. Miller, Greg (August 15, 2008). «Files from WWII Office of Strategic Services are secret no more». Los Angeles Times. http://www.latimes.com/news/nationworld/nation/la-na-archives15-2008aug15,0,1415513.story. 
  24. 24,0 24,1 «A Look Back ... Julia Child: Life Before French Cuisine». Central Intelligence Agency. 13 Δεκεμβρίου 2007. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 16 Αυγούστου 2012. Ανακτήθηκε στις 1 Φεβρουαρίου 2008. 
  25. 25,0 25,1 Volkman, Ernest (2007). The History of Espionage. ISBN 978-1844424344. 
  26. «Julia McWilliams» (PDF). www.media.nara.gov. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις Σεπτεμβρίου 27, 2011.  ARC Identifier 2180661, Office of Strategic Services Personnel Files from World War II
  27. «Julia Child». Cooksinfo.com. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις March 25, 2012. https://web.archive.org/web/20120325002745/http://www.practicallyedible.com/edible.nsf/pages/juliachild. 
  28. Saxon, Wolfgang (May 14, 1994). «Paul Child, Artist, Dies». The New York Times. https://www.nytimes.com/1994/05/14/obituaries/paul-child-artist-dies-at-92.html. Ανακτήθηκε στις May 24, 2013. 
  29. Lindman, Sylvia (2004-08-13). «Julia Child: bon appétit: Celebrated cook taught America to relish life's bounty». Today.com. https://www.today.com/popculture/julia-child-bon-appetit-wbna3694953. Ανακτήθηκε στις 2006-09-30. 
  30. William Grimes (April 11, 2006). «Books: My Life in France». The New York Times. https://www.nytimes.com/2006/04/11/arts/11iht-bookwed.html. Ανακτήθηκε στις May 24, 2013. 
  31. Child, Julia· Prud'homme, Alex (2006). My Life in France. Random House. σελίδες 268–272. ISBN 978-0-307-27769-5. 
  32. J.C. Maçek III (13 Αυγούστου 2012). «Bless This Mess: Sweeping the Kitchen with Julia Child». PopMatters.