Σπυρίδων Λούζης

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Σπυρίδων Λούζης
Spiridion Lusi (1741 – 1815).jpg
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Σπυρίδων Λούζης (Ελληνικά)
Γέννηση1741
Κεφαλονιά, Βενετική Δημοκρατία
Θάνατος1815 (73 ή 74 ετών)
Πότσδαμ, Πρωσία
ΕθνικότηταΈλληνες
Χώρα πολιτογράφησηςΠρωσία
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσεςΕλληνικά, Ιταλικά, Αγγλικά, Γερμανικά
ΣπουδέςΠανεπιστήμιο της Πάδοβας
Πληροφορίες ασχολίας
ΙδιότηταΛόγιος, πολιτικός, αρχιστράτηγος, διπλωμάτης
Οικογένεια
ΣύζυγοςMargarethe Aurora Lusi (από 1790)
Στρατιωτική σταδιοδρομία
Βαθμός/στρατόςστρατηγός/
Αξιώματα και βραβεύσεις
Αξίωμαπρέσβης
ΒραβεύσειςΤάγμα του Ερυθρού Αετού

Ο Σπυρίδων Λούζης (ιταλικά: Spiridione Lusi‎, γερμανικά: Spiridion Graf von Lusi‎) ήταν Έλληνας λόγιος, διπλωμάτης και πολιτικός που έδρασε υπέρ της Πρωσίας.[1][2][3]

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Σπυρίδων γεννήθηκε στην Κεφαλονιά το 1741 όταν ήταν ακόμη έδαφος της Βενετικής Δημοκρατίας.[3] Μετανάστευσε στην Ιταλία, όπου κατοίκησε για πολλά χρόνια και αποφοίτησε σε Ελληνικό κολέγιο στη Βενετία και αργότερα στο πανεπιστήμιο της Πάδοβας. Τελικά στάλθηκε ως υπουργός της Βενετίας στο Λονδίνο, στη Πρωσία και στο Βερολίνο. Από το 1763 έως το 1765, μετέφρασε τους τέσσερις τόμους του Λουκιανού από τα Ελληνικά στα Ιταλικά, σε τέσσερις τόμους που δημοσιεύθηκαν στο Λονδίνο και τη Βενετία το 1764.[2] Λίγα χρόνια αργότερα μετακόμισε στη Βιέννη.

Το 1775, όταν ο Λούζης ήταν στο Βρότσλαβ, γνώρισε τον Φρειδερίκο Β΄. Ήρθε στο Βερολίνο το 1777, όπου εισήχθη στην κοινωνία και παρουσιάστηκε στο βασιλιά του Πότσδαμ. Κατά τη διάρκεια του πολέμου της βαυαρικής διαδοχής, προσχώρησε στο εθελοντικό σώμα ως καπετάνιος και πολέμησε εναντίον της Αυστριακής Αυτοκρατορίας. Το 1780 προσλήφθηκε ως Πρώσος πρεσβευτής στο Λονδίνο, θέση που ανέλαβε το Φεβρουάριο του 1781. Με τη βελτίωση των σχέσεων της Πρωσίας με την Αγγλία, που συνέβησαν τα τελευταία χρόνια της βασιλείας του Φρέντερικ, ο Λούζης κατόρθωσε να ασκήσει μια πιο καρποφόρα πρεσβευτική δραστηριότητα. Το 1784 διορίστηκε συνταγματάρχης. Το 1790 συνόδευσε τον νέο βασιλιά Φρειδερίκο Γουλιέλμο Β΄, ο οποίος οργάνωσε στρατό εναντίον της Αυστρίας. Τον Ιανουάριο του 1792 απέκτησε έναν γιο, τον Φρειδερίκο Λούζη.[1] Το 1792 διορίστηκε ο αρχιστράτηγος του βασιλιά Φρειδερίκου Γουλιέλμου Β΄. Το 1800 διορίστηκε πρεσβευτής στην Αγία Πετρούπολη, αλλά αποσύρθηκε δύο χρόνια αργότερα κατόπιν αιτήματός του. Στη συνέχεια μετακόμισε και έζησε ήσυχα στο Πότσδαμ, όπου πέθανε το 1815.

Κάποιοι απόγονοι του εγκαταστάθηκαν στην Ιρλανδία αλλά το επίθετο του εξαφανίστηκε το 1919 με τον θάνατο της εγγονής του.[4] Στην σημερινή Γερμανία εξακολουθούν να ζουν απόγονοι του

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 Boumpoulidēs, Phaidōn K.; Vivliothēkē Sp. Loverdou (1961). Lyta engrapha Vivliothēkēs Sp. Loverdou. s.n. σελ. 48. OCLC 10383723. Ό Φρειδερίκος Λούζης, υιός του στρατηγοῦ Σπυρίδωνος Λούζη, ό χρηματίσας εις τον πρωσικόν στρατόν και επι Φρειδερίκου Γουλιέλμου Γ' 
  2. 2,0 2,1 Nicola Francesco Cimmino; Ippolito Pindemonte (1968). Ippolito Pindemonte e il suo tempo, Volume 2. Abete. σελ. 375. OCLC 277575365. Spiridione Lusi, insigne grecista, tradusse da Luciano. 
  3. 3,0 3,1 Vehse, Carl Eduard; Demmler, Franz K. F. (1854). Memoirs of the court of Prussia. T. Nelson and sons. σελ. 303. OCLC 2567974. Ένας αξιοθαύμαστος άνθρωπος μεταξύ των Ιταλών, ήταν ο κόμης Σπυρίδων Λούζης. Ο οποίος ήταν Έλληνας, ντόπιος της Κεφαλονιάς, που την εποχή εκείνη ανήκε στη βενετική δημοκρατία. Προσλήφθηκε στην υπηρεσία του βασιλιά, το 1777, στην ηλικία των σαράντα δύο, με ένα αξιοσημείωτο τρόπο που εξίσου δείχνει τα εξέχοντα προσόντα του Λούζη για μια διπλωματική σταδιοδρομία και το εξαιρετικό ταλέντο του βασιλιά για την επιλογή των πιο κατάλληλων προσώπων γι 'αυτό.  (Μετάφραση)
  4. http://divainternational.ch/spip.php?article352