Σοφία της Γαλλίας (1734–1782)

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Σοφία της Γαλλίας
Jean-Marc Nattier, Madame Sophie de France (1748) - 01.jpg
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Sophie de France (Γαλλικά)
Γέννηση27  Ιουλίου 1734[1][2]
Βερσαλλίες
Θάνατος2  Μαρτίου 1782[1]
Βερσαλλίες
Τόπος ταφήςΒασιλική Σαιν-Ντενί
ΠαρατσούκλιGraille και Madame Sophie
Χώρα πολιτογράφησηςΓαλλία
ΘρησκείαΚαθολική Εκκλησία
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταμοναχή
Οικογένεια
ΓονείςΛουδοβίκος ΙΕ΄ της Γαλλίας και Μαρία Λεστσίνσκα
ΑδέλφιαΘηρεσία της Γαλλίας
Μαρία-Λουίζα της Γαλλίας
Βικτωρία της Γαλλίας
Λουίζα της Γαλλίας
Λουίζα Ελισάβετ της Γαλλίας
Αδελαΐδα της Γαλλίας
Εριέττα της Γαλλίας
Φίλιππος, Δούκας του Ανζού
Λουδοβίκος Φερδινάνδος της Γαλλίας
Σαρλ ντε Βιντιμίλ
ΟικογένειαΟίκος των Βουρβόνων
Υπογραφή
Signature of Princess Sophie (Philippine Élisabeth Justine) of France, Madame Sophie in 1753 at the marriage of the Prince of Condé.png
Θυρεός
Arms of the Kingdom of France (Moderne).svg
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Η Σοφία Φιλιππίνη Ιουστίνη Ελισάβετ[3] της Γαλλίας ήταν η όγδοη κόρη του Λουδοβίκου ΙΕ΄ της Γαλλίας και της Μαρίας Λετσίνσκας.

Ζωή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παιδική ηλικία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Σοφία είναι λιγότερο γνωστή από πολλές από τις αδελφές της. Το δεύτερο της όνομα, Φιλιππίνη, της δόθηκε προς τιμήν του δεύτερου αδερφού της ο οποίος είχε πεθάνει το προηγούμενο έτος. Σε αντίθεση με τα μεγαλύτερα παιδιά του Λουδοβίκου ΙΕ΄, δεν ανατράφηκε στις Βερσαλλίες, αλλά, τον Ιούνιο του 1738, στάλθηκε να ζήσει στη Μονή Φοντεβρώ με τη μεγαλύτερη αδελφή της Βικτωρία και τις νεότερες αδερφές της Θηρεσία (η οποία πέθανε νέα) και η Λουίζα, επειδή το κόστος της μόρφωσής τους στις Βερσαλλίες με όσα δικαιούνταν θεωρήθηκε υπερβολικά ακριβό από τον επικεφαλής υπουργό του Λουδοβίκου Καρδινάλιο ντε Φλέρι.

Σύμφωνα με την κυρία Εριέττα Καμπάν, η Σοφία και οι αδερφές της είχαν μάλλον μια τραυματική ανατροφή στο Φοντεβρώ και δεν τους δόθηκε μεγάλη παιδεία: "Ο Καρδινάλιος Φλέρυ, ο οποίος στην πραγματικότητα είχε το πλεονέκτημα της αποκατάστασης των οικονομικών, έφερε αυτό το σύστημα οικονομίας μέχρι να αποκτήσει από τον βασιλιά το κόστος της ανατροφής των τεσσάρων νεότερων πριγκιπισσών, που ανατράφηκαν ως κανονικά κορίτσια σε ένα μοναστήρι μακριά από το δικαστήριο. Η κυρία Λουίζα με διαβεβαίωσε ότι στην ηλικία των δώδεκα ετών δεν ήξερε ολόκληρο το αλφάβητο και δυσκολευόταν να διαβάσει μέχρι την επιστροφή της στις Βερσαλλίες. Η κυρία Βικτωρία καταλόγισε ορισμένους παροξυσμούς τρόμου, από τους οποίους δεν κατάφερε ποτέ δεν κατάφερε ποτέ να αναρρώσει, στους βίαιους συναγερμούς που έζησε στο Αββαείο του Φοντεβρώ, όποτε την έστελναν, με έκτακτο τρόπο, για να προσευχηθεί μόνη της στο θησαυροφυλάκιο όπου προσεύχονταν οι αδελφές. Ένας κηπουρός που ανήκε στην μονή πέθανε τρελός. Η ταφή του, χωρίς τους τοίχους, ήταν κοντά σε ένα παρεκκλήσι της μονής, όπου οι πριγκίπισσες οδηγήθηκαν για να επαναλάβουν τις προσευχές για τους πεθαμένους. Οι προσευχές τους διακόπηκαν από τις κραυγές του πεθαμένου ανθρώπου".[4]

Κατά τη βασιλεία του Λουδοβίκου ΙΕ΄[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Jean Etienne Liotard - Πριγκίπισσα Σοφία της Γαλλίας (1734 - 1782) (Sammlung Rau)

Η Σοφία και η αδερφή της Λουίζα είχαν το δικαίωμα να επιστρέψουν στο ανάκτορο των Βερσαλλιών το 1750, δύο χρόνια μετά τη Βικτωρία. Παρόλο που η εκπαίδευσή τους είχε παραμεληθεί στο μοναστήρι, κατάφεραν να λάβουν μια καλή μόρφωση ενθαρρυμένες από τον αδελφό τους Λουδοβίκο Φερδινάνδο, με τον οποίο αμέσως σχημάτισαν στενή σχέση: ««Όταν οι πριγκίπισσες, ακόμα πολύ νέες, επέστρεψαν στο βασίλειο, απολάμβαναν τη φιλία του αδερφού τους και επωφελήθηκαν από τις συμβουλές του. Αφιερώνονταν με ενθουσιασμό στη μελέτη και εγκατέλειψαν σχεδόν όλο τον ελεύθερο χρόνο τους. Κατάφεραν να γράψουν τα γαλλικά σωστά και να αποκτήσουν μια καλή γνώση της ιστορίας. Τα ιταλικά, τα αγγλικά, τα ανώτερα μαθηματικά, η στροφή και η κλήση, γεμίζουν διαδοχικά τις στιγμές αναψυχής τους».

[5]

Κυρία Σοφία της Γαλλίας' έργο του François-Hubert Drouais, 1762, στο The Metropolitan Museum of Art.

Η Σοφία δεν παντρεύτηκε ποτέ. Περιγράφονταν ως ντροπαλή και επιφυλακτική, που δεν προσελκούσε μεγάλη προσοχή. Δεν άσκησε καμία επιρροή στο βασίλειο, αλλά κατευθυμένη από την μεγαλύτερη αδερφή της, Αδελαΐδα, ακολουθώντας την στην αντιπάθειά της ενάντια στις ερωμένες του πατέρα της, την Μαρκησία ντε Πομπαντούρ και στη συνέχεια την Μαρκησία Ντυμπαρί. Η Εριέττα Καμπάν την περιέγραψε: «Η κυρία Σοφία ήταν εξαιρετικά άσχημη. Ποτέ δεν αντίκρισα ένα άτομο με τόσο άσχημη εμφάνιση. Αυτή η πριγκίπισσα ήταν τόσο υπερβολικά άτολμη και μπορεί να είναι κάποιος μαζί της καθημερινά για χρόνια χωρίς να την έχει ακούσει να αρθρώσει ούτε μια λέξη».[6]

Το 1770, η δεκατετράχρονη αυστριακή πριγκίπισσα Μαρία Αντουανέτα παντρεύτηκε τον ανιψιό της Σοφίας, τον μελλοντικό Λουδοβίκο ΙΣΤ΄. Λόγω της στενής σχέσης μεταξύ του Δελφίνου και των θείων του, η Μαρία Αντουανέτα είχε καλές σχέσεις με τις θείες του συζύγου της τα πρώτα της χρόνια. Η Σοφία και οι αδερφές της συνόδευαν την Μαρία Αντουανέτα στις επίσημες αποστολές.[7] Η στενή σχέση τους με τη Μαρία Αντουανέτα, ωστόσο, σταμάτησε το 1772, αφού η προσπάθεια να πείσουν τη Μαρία Αντουανέτα να ταπεινώσει τη Μαρκησία Ντυμπαρί, ένα σχέδιο το οποίο καθοδηγήθηκε από την Αδελαΐδα και υποστηρίχτηκε από τη Βικτωρία και τη Σοφία.

Κατά τη βασιλεία του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Σοφία, στο παρελθόν πίστευαν πως ήτανε πορτραίτο της Μαρίας Αντουανέτας.

Από τον Απρίλιο του 1774, η Σοφία και οι αδελφές της παρέστησαν στον θάνατο του πατέρα τους Λουδοβίκου ΙΕ΄ από ευλογιά στις 10 Μαΐου. Οι αδελφές μάλιστα μολύνθηκαν από τον πατέρα τους και κρατήθηκαν σε καραντίνα σε ένα μικρό σπίτι κοντά στο Παλάτι του Choisy, το οποίο εκκενώθηκε μέχρι την ανάρρωσή τους.[8]

Ο Λουδοβίκος επέτρεψε στις θείες του να κρατήσουν τα διαμερίσματά τους στο Παλάτι των Βερσαλλιών και συνέχισαν να παρευρίσκονται σε δεξιώσεις- όπως για παράδειγμα στην επίσκεψη του Ιωσήφ Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ο οποίος φέρεται να είχε γοητέψει την Αδελαΐδα[9]. Οι αδερφές συνέχισαν να είναι έμπιστες του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄ και διατηρούσαν επίσης μια καλή σχέση με την ανιψιά τους, την πριγκίπισσα Ελισάβετ Φιλιππίνη της Γαλλίας, και την επισκέπτονταν συχνά στο σπίτι της στο Μοντρέιλ.[10] Η Σοφία πέθανε το 1782 και θάφτηκε στο βασιλικό νεκροταφείο του Αγίου Ντενί, που λεηλατήθηκε και καταστράφηκε κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης. Η ανιψιά της, πριγκίπισσα Σοφία, η νεώτερη κόρη του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄ και της Μαρίας Αντουανέτας, πήρε το όνομά της.

Βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Zieliński, Ryszard (1978). Polka na francuskim tronie. Czytelnik.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 1,2 (Αγγλικά) Find A Grave. 84708899. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  2. 2,0 2,1 The Peerage. p8697.htm#i86961. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  3. Achaintre, Nicolas Louis, Histoire généalogique et chronologique de la maison royale de Bourbon, Vol. 2, (Publisher Mansut Fils, 4 Rue de l'École de Médecine, Paris, 1825), 155.
  4. Madame Campan, Memoirs of the Court of Marie Antoinette, Queen of France, Project Gutenberg
  5. Madame Campan, Memoirs of the Court of Marie Antoinette, Queen of France, Project Gutenberg
  6. Madame Campan, Memoirs of the Court of Marie Antoinette, Queen of France, Project Gutenberg
  7. Joan Haslip (1991). Marie Antoinette (in Swedish). ISBN.
  8. Joan Haslip (1991). Marie Antoinette. p. 72-73. ISBN.
  9. Joan Haslip (1991). Marie Antoinette. Stockholm: Norstedts Förlag AB. ISBN 91-1-893802-7
  10. Maxwell-Scott, Mary Monica, Madame Elizabeth de France, 1764-1794, London : E. Arnold, 1908
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Sophie of France (1734–1782) της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).