Ρατατούι

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Ρατατούι
Ratatouille-Dish.jpg
Ρατατούι νίκαιας (ratatouille niçoise).
Προέλευση
Άλλη ονομασίαΡατατούι (Ratatouille), Ρατατούι νίκαιας (ratatouille niçoise)
Τόπος προέλευσηςFlag of France.svg Γαλλία
ΠεριοχήΠροβηγκία
Πληροφορίες
ΠιάτοΚύριο
Θερμοκρασία σερβιρίσματοςΖεστό
Κύρια συστατικάΛαχανικά (ντομάτες, κρεμμύδια, κολοκυθάκι, μελιτζάνα, πιπεριές (φούσκα), σκόρδο, ματζουράνα, μάραθο και βασιλικό ή δάφνη και θυμάρι
ΠαραλλαγέςConfit byaldi
Commons page Σχετικά πολυμέσα
δεδομένα (π)

Το Ρατατούι (Γαλλικά: Ratatouille - προφέρεται: RAT-ə-TOO-ee), είναι ένα βραστό πιάτο με λαχανικά από τη Γαλλική Προβηγκία, προερχόμενο από τη Νίκαια και το οποίο ενίοτε αποκαλείται και ως «ρατατούι νίκαιας» (ratatouille niçoise).[1] Οι συνταγές καθώς και οι χρόνοι μαγειρέματος ποικίλουν σε μεγάλο βαθμό, αλλά, τα κοινά συστατικά περιλαμβάνουν ντομάτα, σκόρδο, κρεμμύδι, κολοκυθάκι, μελιτζάνα, πιπεριά (φούσκα) και κάποιο συνδυασμό φυλλωδών πράσινων βοτάνων, τα οποία είναι κοινά στην περιοχή.

Προέλευση — Ετυμολογία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Έναρξη μαγειρέματος του πιάτου ρατατούι σε χύτρα.

Η λέξη ρατατούι (ratatouille) προέρχεται από την οξιτανική ratatolha[2] και συγγενεύει με τις γαλλικές ratouiller και tatouiller, εκφραστικές μορφές του ρήματος touiller, που σημαίνει "να ανακατεύουμε" (Αγγλικά: "to stir up").[3][4] Από τα τέλη του 18ου αιώνα, στα Γαλλικά, απλώς υποδήλωνε ένα τραχύ βρασμένο φαγητό. Το μοντέρνο ρατατούι – με ντομάτες ως βάση για τα σοταρισμένα σκόρδο, κρεμμύδι, κολοκύθι, μελιτζάνα, πιπεριά (φούσκα), ματζουράνα, μάραθο και βασιλικό ή δάφνη και θυμάρι, ή ένα μείγμα πράσινων βοτάνων όπως βότανα Προβιγκίας - δεν εμφανίζεται σε γραπτή μορφή έως περίπου το 1930.[5]

Προετοιμασία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μαγειρεμένο ρατατούι σε χύτρα.

Η συγγραφέας φαγητών και ποτών του The Guardian Felicity Cloake, έγραψε το 2016 ότι, λαμβάνοντας υπόψη τη σχετική πρόσφατη προέλευση του ρατατούι (ratatouille - εμφανίζεται για πρώτη φορά το 1877), υπάρχει μια μεγάλη ποικιλία τρόπων προετοιμασίας του.[6] Η Larousse Gastronomique ισχυρίζεται ότι «σύμφωνα με τους ακριβολόγους, τα διάφορα λαχανικά θα πρέπει να μαγειρεύονται χωριστά, στη συνέχεια να συνενώνονται και να μαγειρεύονται μαζί, αργά έως ότου επιτευχθεί μια ομαλή, κρεμώδης σύσταση», έτσι ώστε (σύμφωνα με τον πρόεδρο της επιτροπής του Larousse Joël Robuchon) «κάθε [λαχανικό] θα έχει την αυτή καθ' αυτή πραγματική γεύση».[7]

Παρόμοια πιάτα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παρόμοια πιάτα υπάρχουν σε πολλές κουζίνες. Αυτά περιλαμβάνουν: pisto (Castilian-Manchego, Ισπανίας), samfaina (Καταλονίας, Ισπανίας), tombet (Μαγιόρκας), ciambotta, caponata και peperonata (Ιταλίας), μπριάμ και τουρλού (Ελλάδας), şakşuka και türlü (Τουρκίας), ατζαπσαντάλι (ajapsandali - Γεωργίας), lecsó (Ουγγαρίας) και zaalouk (Μαρόκου). Διάφορες περιοχές της Ινδικής υποηπείρου έχουν τις δικές τους παραλλαγές βραστών χειμερινών λαχανικών. Στο Γκουτζαράτ φτιάχνουν τα Undhiyu, το Avial (Κεράλας) και το Sukto (Βεγγάλης). Το Confit byaldi είναι μια παραλλαγή του πιάτου και το οποίο δημιουργήθηκε από τον Michel Guérard.

Δείτε επίσης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Ratatouille. Oxford English Dictionary, 2nd edition (1989)
  2. « ratatouio », Lou tresor dou Felibrige, Frédéric Mistral
  3. Alan Davidson (2014). The Oxford Companion to Food. Oxford University Press. σελ. 655. ISBN 978-0-19-967733-7. 
  4. «Chef Brian Discusses The Origin of Ratatouille Nicoise». LADC. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 9 Οκτωβρίου 2015. 
  5. Scotto, E., and Marianne Comolli. "Vegetables: A Garden of Eden." France, the Beautiful Cookbook: Authentic Recipes from the Regions of France. San Francisco: Collins, 1989. 195. Print."
  6. Cloake, Felicity (15 July 2010). «How to make perfect ratatouille». The Guardian. https://www.theguardian.com/lifeandstyle/wordofmouth/2010/jul/15/how-to-make-perfect-ratatouille. Ανακτήθηκε στις 9 September 2016. 
  7. Robuchon, Joël (2008). The Complete Robuchon. New York: Alfred A. Knopf. σελ. 597. ISBN 978-0-307-26719-1. 

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]