Ονορέ ντ' Υρφέ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Ονορέ ντ' Υρφέ
Honoré d'Urfé 01.jpg
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Honoré d'Urfé (Γαλλικά)
Γέννηση 11  Φεβρουαρίου 1567 (10 Φεβρουαρίου)
Μασσαλία[1]
Θάνατος 1  Ιουνίου 1625[2][3]
Βιλφράνς-συρ-Μερ[1]
Χώρα πολιτογράφησης Γαλλία
Εκπαίδευση και γλώσσες
Μητρική γλώσσα Γαλλικά
Ομιλούμενες γλώσσες Γαλλικά[4]
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητα ποιητής
μυθιστοριογράφος
θεατρικός συγγραφέας
συγγραφέας
Αξιοσημείωτο έργο L'Astrée
Οικογένεια
Σύζυγος Diane de Châteaumorand
Γονείς Jacques Ier d'Urfé και Renée of Savoy-Tende[1]
Αδέλφια Anne d'Urfé[1]
Οικογένεια Family of Urfé[1]
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Ο Ονορέ ντ' Υρφέ (1568-1625), κόμης του Σατωνέφ και μαρκήσιος του Βαλρομέ, ήταν Γάλλος συγγραφέας, με κύριο έργο του το πρώτο μυθιστόρημα-ποταμό της γαλλικής λογοτεχνίας, την Αστραία.[5]

Η ζωή του[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε στη Μασσαλία. Γόνος αριστοκρατικής οικογένειας, συμπλήρωσε τις σπουδές του στο κολέγιο της Τουρνόν (Collège de Tournon).

Κατά τη διάρκεια των θρησκευτικών πολέμων συμπαρατάχθηκε με την Καθολική Ένωση, κατακτώντας έτσι την εμπιστοσύνη του Ερρίκου Δ΄. Το 1595 αιχμαλωτίστηκε και φυλακίστηκε. Κατά τη διάρκεια της φυλάκισής του διάβασε τον Ρονσάρ, τον Πετράρχη και τη Ντιάνα, ένα ισπανικό βουκολικό μυθιστόρημα του Χόρχε ντε Μοντεμόρ (Jorge de Montemor) που τον επηρέασαν στο έργο του. Έζησε την περιπετειώδη ζωή του στρατιωτικού ενώ συγχρόνως συνέθετε τα λογοτεχνικά έργα του. Το 1600 παντρεύτηκε τη Ντιάν ντε Σατωμοράν, πρώην σύζυγο του αδελφού του, γάμος ο οποίος ακυρώθηκε από τον Πάπα. Πέθανε από πτώση από το άλογο κατά τη διάρκεια μιας εκστρατείας του δούκα της Σαβοΐας.

Τα έργα του[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το σημαντικότερο έργο του, η βουκολική μυθιστορία η Αστραία[5] (l'Astrée), υπήρξε από τα δημοφιλέστερα έργα του 17ου αιώνα και επηρέασε πολλούς μεταγενέστερους συγγραφείς. Το έργο τυπώθηκε το 1607 έως και το 1633, σε τέσσερα μέρη, και γνώρισε τεράστια δημοτικότητα για πολλά χρόνια.Οι ήρωές του δεν είναι αληθινοί βοσκοί και βοσκοπούλες αλλά μεγαλοκυράδες και άρχοντες που ντύθηκαν με ρούχα βοσκών για τον (ψυχολογικά πιστευτό, αν και μέσα στην πλοκή απίθανο) λόγο ότι ήθελαν να ζήσουν πιο ήσυχα και ευχάριστα. Ο τόπος και ο χρόνος είναι η Γαλατία του 5ου αιώνα, η εποχή των βαρβαρικών επιδρομών.Τα πρόσωπα του έργου αντιμετωπίζουν αναρίθμητες και πολύπλοκες ιπποτικές περιπέτειες με τον πιο ευγενικό μεσαιωνικό τρόπο.[6] Μέσα από το θέμα τον έρωτα του Σελαντόν και της Αστραίας, το έργο διακρίνεται για την λεπτότητα των αναλύσεων και των χαρακτήρων, την καθαρότητα και την απλότητα της γλώσσας, την προβολή του ονειρικού στοιχείου και του ιδεώδους του έρωτα. Ο λόγιος αυτός πολεμιστής έγραψε επίσης ένα βουκολικό ποίημα Η σειρήνα του κυρίου (Sireine de messire, 1604), εμπνευσμένο από τον έρωτά του για τη μελλοντική σύζυγό του. Εξέδωσε τη συλλογή Ηθικές επιστολές (Epître morale,1598) και το έργο Η Συλβανίρ ή ζωντανή νεκρή (La Sylvanire ou la Morte vive, 1625).[7]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 labastie.chez-alice.fr/jacquesi.htm. Ανακτήθηκε στις 19  Ιανουαρίου 2016.
  2. (Γαλλικά) BNF authorities. data.bnf.fr/ark:/12148/cb119273552. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
  3. «Encyclopædia Britannica» (Αγγλικά) biography/Honore-d-Urfe. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  4. (Γαλλικά) BNF authorities. data.bnf.fr/ark:/12148/cb119273552. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
  5. 5,0 5,1 Αστραία λεγόταν το πνεύμα της δικαιοσύνης, που έφυγε από τη γη στα τέλη του Χρυσού Αιώνα και έγινε η Παρθένος του ζωδιακού κύκλου (Gilbert Highet, Η Κλασική παράδοση)
  6. Gilbert Highet. Η κλασική παράδοση, σελ. 251. 
  7. Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, σελ. 93, τόμος 59.