Γαλλική λογοτεχνία

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση

Η γαλλική λογοτεχνία περιλαμβάνει το σύνολο των έργων, που γράφτηκε από  συγγραφείς γαλλικής εθνικότητας ή γαλλικής γλώσσας, μπορεί επίσης να αναφέρεται στη λογοτεχνία που έχει γραφεί από Γάλλους πολίτες, οι οποίοι γράφουν σε γλώσσες της Γαλλίας , όπως βασκικά, βρετονικά, κ.λπ.[1]

Η λογοτεχνία που είναι γραμμένη στη γαλλική γλώσσα από συγγραφείς άλλων χωρών, όπως το Βέλγιο, η Ελβετία, ο Καναδάς, η Σενεγάλη, Αλγερία, Μαρόκο, κ.λπ., αναφέρεται σαν γαλλόφωνη λογοτεχνία.

Η ιστορία της αρχίζει τον Μεσαίωνα με τα παλαιά γαλλικά και συνεχίζεται μέχρι σήμερα.

Ιστορία της γαλλικής λογοτεχνίας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εικονογράφηση από το έργο του Κρετιέν ντε Τρουά Υβαίν ή ο Ιππότης με το λιοντάρι

Ο Μεσαίωνας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ένας από τους Όρκους του Στρασβούργου (842) είναι το πρώτο ολοκληρωμένο γνωστό κείμενο που γράφτηκε στα ρομανικά, τον "πρόγονο" των γαλλικών. Το πρώτο κείμενο που έχει διασωθεί σ' αυτή τη γλώσσα και που το θεωρούμε σήμερα ως "λογοτεχνικό" είναι η Ακολουθία της αγίας Ευλαλίας, πιθανότατα γραμμένο μεταξύ 881 και 882. Είναι μια απλή προσαρμογή σε 29 στίχους ενός λατινικού ποιήματος με  θέμα θρησκευτικό και εκπαιδευτικό.

Τα πρώτα σπουδαία κείμενα της γαλλικής λογοτεχνίας χρονολογούνται από τα μέσα του Μεσαίωνα (11ος αιώνας), εποχή της ανάπτυξης της γεωργίας και της αύξησης του πληθυσμού μετά από περιόδους όπου κυριαρχούσαν οι επιδρομές, η ανομία και οι επιδημίες.

Το επικό άσμα ή άσμα των ανδραγαθημάτων (les chansons de geste) είναι το πρώτο λογοτεχνικό είδος που αναπτύχθηκε στη Γαλλία. Πρόκειται για επικά ποιήματα με χιλιάδες στίχους, με ρίζες στην παραδοσιακή προφορική ποίηση, που προορίζονταν για να τραγουδηθούν στο κοινό, η δε λέξη geste σημαίνει εδώ πολεμικά κατορθώματα. Διηγούνται, σε επική μορφή και συνδυάζοντας μύθους και ιστορικά γεγονότα, πολεμικά κατορθώματα του παρελθόντος και αναδεικνύουν τα ιδανικά της ιπποσύνης. Το παλαιότερο και το πιο διάσημο είναι το Άσμα του Ρολάνδου (la Chanson de Roland ) που γράφτηκε τον 11ο αιώνα. Είναι το σπουδαιότερο εθνικό έπος της Γαλλίας. Αφηγείται, εξιδανικεύοντάς τα, τα κατορθώματα του στρατού του Καρλομάγνου, τις μάχες του εναντίον των Σαρακηνών και το θάνατο του Ρολάνδου από προδοσία.[2]

Η ιπποτική μυθιστορία, που εμφανίστηκε το 12ο αιώνα, έχει τρία θέματα: τον πόλεμο, το υπερφυσικό και τη λατρεία του μοναδικού, τέλειου και συχνά δυστυχισμένου έρωτα. Έλκει την καταγωγή της από την Αρχαιότητα, ενσωματώνει ανατολικές επιρροές που οφείλονται στην επιστροφή των Σταυροφόρων, και εμπνέεται από κελτικούς μύθους.  Αυτά τα ποιήματα τα  τραγουδούσαν τρουβέροι και τροβαδούροι[3] στις αυλές των αρχόντων, ήταν δε όλα γραμμένα στα παλαιά γαλλικά, στην καθομιλουμένη. Οι ερωτικές ιστορίες έχουν σχεδόν πάντα αίσιο τέλος, εξαίρεση αποτελεί ο Τριστάνος και Ιζόλδη διασκευή του Μπερούλ (12ος αιώνας) που αφηγείται την ιστορία ενός απόλυτου και αδύνατου έρωτα που τελειώνει με τον τραγικό θάνατο των αγαπημένων.Κυριότερος εκπρόσωπος του είδους ο Κρετιέν ντε Τρουά [4] (1135;-1190;), είναι αναμφίβολα ο πρώτος συγγραφέας της γαλλικής λογοτεχνίας. Οι μυθιστορίες του, όπως το Υβαίν ή ο Ιππότης με το λιοντάρι, ο Λάνσελοτ ή ο Ιππότης με το κάρο, και Πάρσιφαλ ή Το Έπος του Γκράαλ είναι χαρακτηριστικά αυτού του λογοτεχνικού είδους. Ένα από τα τελευταία κείμενα με θέμα τον αυλικό έρωτα είναι το μεγάλο ποίημα, Το μυθιστόρημα του ρόδου,[5] διάσημο έργο που χρονολογείται από τις αρχές του 13ου αιώνα. Ο έρωτας υμνείται μόνο στη σύντομη αρχή του που γράφτηκε από τον Γκιγιόμ ντε Λορίς[6]. Αντίθετα, το υπόλοιπο ποίημα που συνεχίστηκε από τον Ζαν ντε Μενγκ (Jean de Meung) περιέχει αποσπάσματα εκπληκτικού μισογυνισμού, ανάμεικτα με επιχειρήματα κοινωνικής κριτικής. Η ιπποτική μυθιστορία, σε αντίθεση με τα επικά άσματα, απευθύνονταν στο κοινό της αυλής και σύντομα εξελίχθηκε σε περίτεχνο λογοτεχνικό είδος.

Την ίδια εποχή, το Μυθιστόρημα του Ρενάρ είναι μια συλλογή ποιημάτων, που ανήκει στην κατηγορία των αλληγορικών μύθων, οι οποίοι αφηγούνται τις περιπέτειες ζώων προικισμένων με λογική. Η αλεπού, η αρκούδα, ο λύκος, ο κόκορας, ο γάτος, κ.λπ., το καθένα έχει ένα χαρακτηριστικό του ανθρώπινου χαρακτήρα: ανεντιμότητα, αφέλεια, πονηριά... Οι ανώνυμοι συγγραφείς στηλιτεύουν σ' αυτά τα ποιήματα τις αξίες των φεουδαρχικών θεσμών και την αυλική ηθική.

Εκπρόσωπος της πρώιμης λυρικής ποίησης που αρχίζει να αναπτύσσεται την ίδια εποχή είναι ο Παρισινός ποιητής του 13ου αιώνα Ρυτμπέφ (Rutebeuf, 1245 – 1285). Στα έργα του εξέφραζε τη ανθρώπινη αδυναμία, την αβεβαιότητα και τη φτώχεια, σε αντιπαράθεση με το επικό άσμα και τις αυλικές αξίες.

Τα πρώτα ιστορικά χρονικά που γράφτηκαν στα γαλλικά είναι ιστορίες των σταυροφοριών, που χρονολογούνται από το 12ο αιώνα. Μερικές από αυτές τις ιστορίες, όπως αυτές του Ζουανβίλ [7] που απεικονίζουν τη ζωή του Αγίου Λουδοβίκου, έχουν επίσης ένα ηθικό σκοπό και εξιδανικεύουν μερικά από τα γεγονότα. Στη συνέχεια, τον Εκατονταετή πόλεμο (13371453) τον αφηγήθηκε ο Ζαν Φρουασάρ[8] (1337-1410;) σε δύο βιβλία που ονομάζονται Χρονικά. Ο ποιητής Ευστάς Ντεσάν ( Eustache Deschamps), δίνει κάποιες μαρτυρίες για την κοινωνία και τη νοοτροπία κατά τη διάρκεια του εκατονταετούς πολέμου.

Το θρησκευτικό θέατρο (λειτουργικό δράμα)[9] αναπτύσσεται κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα και ανεβάζει στη σκηνή τα Μυστήρια, δηλαδή αναπαραστατικά τμήματα της λειτουργίας για τις θρησκευτικές εορτές, αρχικά αυτές των Χριστουγέννων, του Πάσχα και της Αναλήψεως, και αργότερα περισσότερες. Αντίθετα με τα προηγούμενα λογοτεχνικά είδη που απευθύνονταν κυρίως στους ευγενείς, απευθύνεται σε μεγαλύτερο αριθμό ανθρώπων. Δίπλα σ' αυτό το θρησκευτικό θέατρο, εμφανίζεται το 15ο αιώνα το κωμικό θέατρο που ονομάζεται φάρσα, το οποίο πολεμήθηκε σκληρά από τις θρησκευτικές αρχές.

Μετά τον Εκατονταετή πόλεμο, το έργο του ποιητή Φρανσουά Βιγιόν (1431-1463;) αντανακλά την αταξία και τη βία αυτής της εποχής. Ορφανός ευγενούς καταγωγής και καλός μαθητής, στη συνέχεια καταδικάστηκε για ληστεία και φόνο. Το έργο του, λόγιο και λαϊκό συγχρόνως εκφράζει μια εξέγερση ενάντια στις αδικίες της εποχής του.

Ο 16ος αιώνας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο 16ος αιώνας ήταν για τη γαλλική λογοτεχνία μια από τις πιο γόνιμες και πολύπλευρες περιόδους της. Ήταν η αρχή της Αναγέννησης στη Γαλλία και το τέλος του Μεσαίωνα.[10] Οι αρχές του ανθρωπισμού σημάδεψαν βαθιά τη λογοτεχνία: η επιστροφή στα αρχαία κείμενα (ελληνικά, λατινικά και εβραϊκά), η επιθυμία για γνώση, ο αδιαμφισβήτητος επικουρισμός, η ανανέωση των μορφών και των θεμάτων, τη διαφοροποίησαν από τη μεσαιωνική λογοτεχνία.

Σημαντικοί ποιητές αυτής της εποχής ήταν οι Κλεμάν Μαρό, (Clement Marot), Ζαν ντε Σποντ, Αγκρίππα ντ'Ωμπινιέ και οι ποιητές της Πλειάδας, ανάμεσα στους οποίους προεξέχουν οι Πιέρ ντε Ρονσάρ και Ζοακίμ Ντι Μπελαί.

Τα πιο σημαντικά μυθιστορήματα είναι αυτά του Ραμπελαί και της Μαργαρίτας της Ναβάρρας.

Τα Δοκίμια του Μονταίν είναι ένα σημαντικό έργο, που κινείται μεταξύ φιλοσοφίας και αυτοβιογραφίας. Τα Δοκίμια είναι ένα από τα πρώτα αυτοβιογραφικά γαλλικά κείμενα  και έτσι άνοιξαν την πόρτα στον Ρουσσώ και πολλούς άλλους. Η ιδέα των Δοκιμίων, δηλαδή οι άνθρωποι να γνωρίσουν τον εαυτό τους, αλλά και να ανακαλύψουν τον Άνθρωπο, προσεγγίζει τις Εξομολογήσεις του Ζαν Ζακ Ρουσσώ, ο οποίος επιδιώκει να απεικονίσει τον άνθρωπο με τα προτερήματα αλλά και τα ελαττώματά του.

Ο 17ος αιώνας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Από τις αρχές του 17ου αιώνα ο Ονορέ ντ' Υρφέ[11] γνώρισε μεγάλη επιτυχία με το πολύτιμο έργο του η Αστραία, μυθιστόρημα περιπέτειας και εν μέρει αυτοβιογραφικό, που εμφανίστηκε ανάμεσα στα 1607 και 1633. Ήταν μία από τα πιο σημαντικές επιτυχίες του αιώνα, που δεν είχε μεν συνέχεια στο είδος του βουκολικού μυθιστορήματος, άσκησε όμως σημαντική επιρροή στο μυθιστόρημα, το θέατρο (του Μολιέρου), την όπερα και τη νοοτροπία.

Ο 17ος αιώνας είχε δύο σημαντικά λογοτεχνικά ρεύματα που ήταν ανταγωνιστικά αλλά συγχρόνως και συμπληρωματικά: τον κλασικισμό και τη λογοτεχνία της εποχής του μπαρόκ[12]. Ανταγωνιστικά, επειδή ο κλασικισμός στη λογοτεχνία θα κυριαρχήσει πάνω στο μπαρόκ, αλλά και συμπληρωματικά, καθώς μερικοί συγγραφείς έχουν επηρεαστεί από τα δύο ρεύματα ταυτόχρονα (όπως ο Πιέρ Κορνέιγ). Αλλά ήδη από το τέλος του αιώνα εμφανίζεται στη λογοτεχνία ένα ρεύμα σκέψης, το οποίο προαναγγέλλει το Διαφωτισμό (με τον Ζαν ντε Λα Μπρυγιέρ για παράδειγμα).

Τα μεγάλα ονόματα της λογοτεχνίας αυτής της εποχής είναι : Κορνέιγ, Ρακίνας, Μολιέρος, Πασκάλ, Λα Ροσφουκώ, Λα Φονταίν, Μπουαλώ, Λα Μπρυγιέρ, η Μαντάμ ντε Λαφαγιέτ, η Μαντάμ ντε Σεβινιέ, Ο Καρδινάλιος της Retz[13].

Ο 18ος αιώνας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο 18ος αιώνας ονομάστηκε "Αιώνας του Διαφωτισμού". Με αυτή τη μεταφορά επιδιώκει να κατοχυρώσει, μέσω του πνεύματος της Αναγέννησης και του Καρτεσιανισμού, το θρίαμβο της Λογικής πάνω στο Σκοτάδι (την άγνοια και τις προκαταλήψεις), την αναγέννηση του κριτικού πνεύματος, τη διανοητική χειραφέτηση και τον διαχωρισμό του θείου από το ανθρώπινο. Ο Διαφωτισμός ήταν ένα ευρωπαϊκό φαινόμενο, αλλά οι Γάλλοι φιλόσοφοι ήταν αυτοί που διατύπωσαν με τον καλύτερο τρόπο τις ιδέες του αιώνα, και πρόσφεραν νέες αξίες που, πέρα από την γαλλική Επανάσταση, σημάδεψαν για πάντα την Ευρώπη και τον κόσμο. Οι κύριοι φιλόσοφοι του γαλλικού Διαφωτισμού είναι ο Βολταίρος, ο Ζαν-Ζακ Ρουσσώ, ο Ντενί Ντιντερό , και ο Μοντεσκιέ.

Συγχρόνως εμφανίστηκαν συγγραφείς όπως ο Αλαίν Ρενέ Λεσάζ, ο αββάς Πρεβώ, ο Μπερναντέν ντε Σαιν-Πιέρ, ο Ρεστίφ ντε λα Μπρετόν,ο Λακλό ή ο μαρκήσιος ντε Σαντ, ενώ στο θέατρο διακρίθηκαν ιδιαίτερα ο Μαριβώ και ο Μπωμαρσαί.

Ο 19ος αιώνας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μεγάλοι Γάλλοι συγγραφείς του 19ου αιώνα

Ο 19ος αιώνας είναι σημαντικός για τον αριθμό των αριστουργημάτων που δημιούργησε η γαλλική λογοτεχνία, αυτή όμως την εποχή, την αξιοσημείωτη στην ιστορία της γαλλικής λογοτεχνίας, είναι δύσκολο να την κατανοήσουμε, και αυτό, παρά το ότι είναι σχετικά πρόσφατη. Για πολλούς ιστορικούς της λογοτεχνίας, κατά το 19ο αιώνα στη γαλλική λογοτεχνία κυριαρχούν τρία ρεύματα: ο ρομαντισμός, πρώτα με τον Σατωμπριάν και στη συνέχεια με τον Βίκτωρα Ουγκώ, ο ρεαλισμός με τον Σταντάλ, τον Μπαλζάκ, τον Γκυστάβ Φλωμπέρ και ο νατουραλισμός με τον Εμίλ Ζολά.

Ο ρομαντισμός και η ανάπτυξή του, μπορούν να αιτιολογηθούν εν μέρει υπό ορισμένες απόψεις[14]. Ορισμένοι εστιάζουν στην ορμή της ελευθερίας που προκάλεσε η γαλλική Επανάσταση, στο πνεύμα της ελευθερίας που ακολουθήθηκε από αναταραχή, σύγχυση με γνώμονα την αστάθεια και στην πολιτική αβεβαιότητα που προέκυψε από το πρώτο μισό του αιώνα. Υπό αυτήν την άποψη, μπορεί κανείς να δει τον συγγραφέα με τα ιδανικά του να εκδηλώνει την αντίθεσή του στην πολιτική και κοινωνική τάξη. Για άλλους, η γαλλική Επανάσταση και η πολιτική αναταραχή που την ακολούθησε δεν εξηγεί ή δεν εξηγεί εξ ολοκλήρου την άνθηση του γαλλικού ρομαντισμού και χρησιμοποιούν το επιχείρημα της προγενέστερης γέννησης του αγγλικού και γερμανικού ρομαντισμού, σε χώρες που δεν είχαν κλονιστεί από την παραμικρή επανάσταση. Επιμένουν περισσότερο στην επίδραση που άσκησε η μελέτη και η ανάγνωση της αγγλικής και γερμανικής λογοτεχνίας από τους Γάλλους ανθρώπους των γραμμάτων[15].

Ο ρεαλισμός είναι ένας όρος κάπως ασαφής, που αποδόθηκε αργότερα στους συγγραφείς από τις ερμηνείες του Σανφλερύ, του Σταντάλ και του Μπαλζάκ που τοποθετήθηκαν ανάμεσα στον ρομαντισμό και τον ρεαλισμό. Ο Γκυστάβ Λανσόν, του οποίου η Ιστορία της γαλλικής λογοτεχνίας (1894) θεωρείται από καιρό αυθεντία, αφιέρωσε πολύ σημαντικές σελίδες στον Μπαλζάκ, όπου ορίζει το τμήμα του το ρεαλισμού του έργου του και το τμήμα του ρομαντισμού. " Έτσι, με τις αδυναμίες του και με τη δύναμή του, ο Μπαλζάκ διενήργησε στο μυθιστόρημα το διαχωρισμό του ρομαντισμού και του ρεαλισμού. Παραμένει, ωστόσο, στο έργο του, κάτι τεράστιο, μια υπεραφθονία και μια υπέρβαση που προδίδουν τη ρομαντική καταγωγή[16]. "

Ο νατουραλισμός αντίθετα, είχε πιο σαφή όρια, που ο Εμίλ Ζολά εξήγησε αναλυτικά.

Ο 20ός αιώνας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]


Η γαλλική λογοτεχνία του 20ού αιώνα έχει επηρεασθεί ανεξίτηλα από τις ιστορικές, πολιτικές, ηθικές και καλλιτεχνικές κρίσεις. Το λογοτεχνικό ρεύμα που χαρακτήρισε αυτόν τον αιώνα είναι ο σουρεαλισμός, που είναι κυρίως μια αναβίωση της ποίησης (Αντρέ Μπρετόν, Ρομπέρ Ντεσνός, Πωλ Ελυάρ...), αλλά επίσης και ο υπαρξισμός (Γκαμπριέλ Μαρσέλ,  Ζαν-Πωλ Σαρτρ), που εκπροσωπεί μια νέα φιλοσοφία (Ο υπαρξισμός είναι ανθρωπισμός  Ζαν-Πωλ Σαρτρ)[17]. Η κύρια πηγή έμπνευσης για τους καλλιτέχνες αυτού του αιώνα, έχει σχέση με τις πολιτικές συγκρούσεις της εποχής. Ο πόλεμος είναι, συνεπώς, παρών τόσο στην ποίηση όσο και στο μυθιστόρημα.

Ο Μαρσέλ Προυστ εμφανίζεται ως ο τελευταίος μεγάλος Γάλλος συγγραφέας από την αρχή του 20ού αιώνα.

Σ' αυτόν τον αιώνα, ο Μαρσέλ Προυστ εμφανίζεται ως ο τελευταίος μεγάλος Γάλλος συγγραφέας. Η μόνη σύγκριση μπορεί να γίνει με τον Λουί-Φερντινάν Σελίν, στο σημαντικό ρόλο που έχει παίξει στην ανανέωση της αφήγησής του. Με μια προσέγγιση πιο κοντά στην πραγματικότητα του δρόμου, τη δημιουργία μιας καινοτόμου γλώσσας αναμεμειγμένης με την αργκό, θεωρείται ως ένας από τους κορυφαίους Γάλλους συγγραφείς του αιώνα μας και έχει επηρεάσει πολλούς συγγραφείς, όπως τους Αγγλοσάξονες Γουίλιαμ ΜπάροουζΧένρυ Μίλλερ, κ.λπ.

Στη Γαλλία, το Νέο Μυθιστόρημα, θεμελιωμένο θεωρητικά από τον Αλέν Ρομπ-Γκριγιέ στο Για ένα νέο μυθιστόρημα, δεν αφορά αρχικά παρά μόνο  λίγους συγγραφείς, αλλά ενέπνευσε αργότερα μια ολόκληρη γενιά συγγραφέων που είναι συγκεντρωμένοι σήμερα στις Εκδόσεις  Éditions de Minuit , στους οποίους συμπεριλαμβάνονται οι Ζαν Εσενό, Ζαν-Φιλίπ Τουσαίν, Τανγκί Βιελ, Κριστιάν Οστέρ, Λοράν Μοβινιέ, Κριστιάν Γκαιγί. Μετά από αυτό, κανένα νέο κίνημα δεν έχει αναδυθεί. To OuLiPo (Ouvroir de littérature potentielle), Άνοιγμα της δυνητικής λογοτεχνίας, στην οποία ανήκαν ο Ρεϊμόν Κενώ ή ο Ζωρζ Περέκ (και σήμερα συγγραφείς όπως ο Ρουμπώ, Φουρνέλ, Ζουέ και Λε Τελιέ) δεν μπορεί να νοηθεί ως κίνημα αλλά ως ομάδα εργασίας. Το ίδιο ισχύει και για τη Νέα Μυθοπλασία (la Nouvelle Fiction), όπου συμμετέχουν συγγραφείς όπως ο Υμπέρ Αντά, ο Φρεντερίκ Τριστάν ή ο Ζωρζ-Ολιβιέ Σατωρενώ.

Σήμερα πιστεύεται ότι αρκετοί συγγραφείς προσεγγίζουν την έννοια της αυτομυθοπλασίας που δημιουργήθηκε από τον Σερζ Ντουμπροβσκί. Ωστόσο, είναι δύσκολο να συγκεντρωθούν κάτω από την ίδια ετικέτα μια σειρά από συγγραφείς με ευαισθησίες, καλλιτεχνικές προσεγγίσεις και περιβάλλοντα που είναι μερικές φορές ανταγωνιστικά. Αυτό είναι ένα από τα επιχειρήματα των επικριτών αυτής της λογοτεχνίας που τη θεωρούν υπερβολικά εσωστρεφή και διανοουμενίστικη και η οποία, από καθαρά επιχειρηματική άποψη, φαίνεται να βρίσκει μικρή απήχηση στο εξωτερικό.

Στη συνέχεια του μυθιστορήματος της γαλλικής υπαίθρου του 19ου αιώνα, μια εκπρόσωπος του οποίου ήταν η Γεωργία Σάνδη, η λογοτεχνία της γαλλικής υπαίθρου συνέχισε να εκπροσωπείται από συγγραφείς όπως ο Πιερ-Ζακέ Ελιάς (Το Άλογο της περηφάνιας) και ο Ανρί Βανσενό στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα. Αυτό το είδος συνεχίζει να αναπτύσσεται από συγγραφείς όπως ο Ζαν Ανγκλάντ ή ο Ζαν-Πωλ Μαλαβάλ.

Τα πιο σημαντικά λογοτεχνικά κινήματα ήταν:

Ο 21ος αιώνας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η γαλλική λογοτεχνία, στην αρχή του 21ου αιώνα, επανέρχεται σε πιο παραδοσιακές μορφές, σε αντίθεση με την αφθονία και τις καινοτομίες του 20ού αιώνα. Αν και είναι δύσκολο σήμερα να προσδιορίσουμε τι μπορεί να λέγεται λογοτεχνικό κίνημα, μπορούμε όμως να εντοπίσουμε τις τάσεις, χωρίς να είμαστε εξαντλητικοί.

Η αυτομυθοπλασία: Ο Σερζ Ντουμπροφσκί,  δημιουργός αυτού του νεολογισμού, θεωρεί την Κολέτ σαν την πρωτοπόρο αυτής της αυτομυθοπλασίας, λογοτεχνικό ρεύμα που έχει γνωρίσει από την αρχή αυτού του αιώνα επιτυχία στο κοινό και στην κριτική. Αλλά αυτή η έννοια της αυτομυθοπλασίας απέχει πολύ από το να είναι ομοιογενής, "επειδή η ακριβής φύση της σύνθεσης (της αυτοβιογραφίας και της μυθοπλασίας) υπόκειται σε ερμηνεία", ωστόσο είναι δυνατό να διακριθούν μερικά είδη :

  • Μία αυτομυθοπλασία που δεν είναι ούτε "βιογραφία ούτε μυθιστόρημα βρίσκεται φυσικά κάτω από τη λογοτεχνία, [...] κάπου ανάμεσα στη λογοτεχνία, την κοινωνιολογία και την ιστορία" , εκπροσωπείται από την Ανί Ερνώ.
  • Μία αυτομυθοπλασία που θα συμπεριλαμβανόταν "σε ένα γενικό προβληματισμό σχετικά με το [...] η κατασκευή της ταυτότητας του σύγχρονου συγγραφέα στη σχέση του με τη γραφή και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης." Αυτή η πιο επίσημη αυτομυθοπλασία εκπροσωπείται από την Κλοέ Ντελώμ, η οποία ορίζεται ως "επαγγελματίας της αυτομυθοπλασίας" και θεωρεί ότι "η γραφή τροποποιεί την πραγματικότητα." Όσον αφορά στη Μαρί Νταριεσέκ[20], αυτή βλέπει στην αυτομυθοπλασία "έναν ισχυρισμό που είναι πλαστός και που συγχρόνως υποδηλώνεται σαν έγκυρος". "Με άλλα λόγια, ο συγγραφέας της αυτομυθοπλασίας δηλώνει ότι αυτό που διηγείται είναι αλήθεια, και συγχρόνως προειδοποιεί τον αναγνώστη ενάντια στην προσχώρηση σ' αυτή την πεποίθηση. Ως εκ τούτου, όλα τα στοιχεία του διηγήματος περιστρέφονται ανάμεσα σε πραγματικά και φανταστικά περιστατικά, χωρίς ο αναγνώστης να μπορεί να αποφασίσει μεταξύ των δύο." Και τέλος, μπορούμε να διακρίνουμε μια αυτομυθοπλασία "εκλαϊκευμένη", που αντιπροσωπεύεται από "συγγραφείς σκανδάλων όπως η Κριστίν Ανγκό."

Ο μαγικός ρεαλισμός διακρίνεται από τις αρχές του 21ου αιώνα και εκπροσωπείται από συγγραφείς όπως η Μαρί Ν'Ντιαί, η Βερονίκ Οβαλντέ ή η Συλβί Ζερμαίν.

Η έννοια του μινιμαλισμού ή του διασκεδαστικού μυθιστορήματος: "κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980, ο όρος μινιμαλισμός εμφανίστηκε και στη συνέχεια γρήγορα διαδόθηκε για να χαρακτηρίσει συγγραφείς που είχαν μια κοινή κληρονομιά (το Νέο Μυθιστόρημα)."[21] Μια ολόκληρη γενιά συγγραφέων συγκεντρωμένη  σήμερα στις Εκδόσεις Éditions de Minuit , μεταξύ των οποίων οι Ζαν Εσενόζ, Ζαν-Φιλίπ Τουσσαίν, Λωράν Μωβινιέ, Ερίκ Σεβιγιάρ. Αν η ιδέα του μινιμαλισμού είναι ακόμη υπό συζήτηση, η έννοια του μινιμαλισμού χαρακτηρίζεται, σύμφωνα με τον Μαρκ Νταμπρ, από ένα "καταστασιακό παιχνίδι", μία "νέα-γοητεία χωρίς την ψευδαίσθηση του κόσμου", μία "αναζήτηση νέας αφηγηματικής ακολουθίας", την αυξημένη παρουσία του αστείου, την απόσταση από τη δυσαρμονία και τον τρόπο να δοθεί βαρύτητα στις λέξεις. Κοινά χαρακτηριστικά,που ώθησαν τον Ολιβιέ Μπεσάρ-Μπανκύ να προτείνει το όνομα του Διασκεδαστικό μυθιστόρημα στην ομάδα αυτών των συγγραφέων, βρίσκοντας την ευκαιρία να διαχωρίσει το μινιμαλισμό από τη διασκεδαστική λογοτεχνία: "Η αίσθηση του παιχνιδιού είναι πράγματι σ'αυτούς πιο σημαντική από τον πειρασμό του ελάχιστου. [...] Γι 'αυτό η ταμπέλα του μινιμαλισμού — αν αυτό έχει κάποιο νόημα — θα πρέπει να διατηρηθεί σε βιβλία του ελάχιστου, που διεκδικούν προφανώς μια απόλυτη λιτότητα"

Η υπόθεση του θετικού μινιμαλισμού: Έννοια που δημιουργήθηκε από τον Ρεμί Μπερτράν, στο δοκίμιό του, ο Φιλίπ Ντελέρμ και ο θετικός μινιμαλισμός, και ορίζει μια " λογοτεχνία με βάση την ευτυχία σε καθημερινή βάση ". Ένα όραμα της γραφής και της ζωής φαίνεται, επομένως, με σαφήνεια. Πρόκειται για να "καθορίσουμε τις προϋποθέσεις για τη δυνατότητα συγγραφής της καθημερινής ζωής", να απαλλάξουμε "την καθημερινότητα και την ευτυχία από τις δεσμεύσεις της ελπίδας" θεμελιώνοντας αυθόρμητα μια ολιστική ηθική του τετριμμένου, και αυτό, σε μια "σύντομη μορφή". Κάτω από αυτό το λάβαρο του θετικού μινιμαλισμού ο Μπερτράν συγκεντρώνει αρκετούς συγγραφείς : Φιλίπ Ντελέρμ, Μπομπέν, Ζαν-Πιερ Οστάντ, Πιέρ Μισόν, όλοι " ποιητές των απλών απολαύσεων ". Θα πρέπει εν τούτοις να σημειωθεί ότι αυτή η έννοια του θετικού μινιμαλισμού αμφισβητήθηκε από ένα τμήμα των επαγγελματιών του χώρου, κυρίως από τον Πιέρ Ζουρντ: "να ενώσουμε τους συγγραφείς του ίδιου τύπου όπως ο Ντελέρμ σε μία σχολή, με λίγα λόγια, να το ανυψώσουμε όλο αυτό σε λογοτεχνικό φαινόμενο οδηγεί στο να ενθαρρύνουμε την τρέχουσα εξέλιξη της λογοτεχνίας της άνεσης."

Γαλλόφωνη λογοτεχνία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Λογοτεχνία γραμμένη στη γαλλική γλώσσα υπάρχει σε πολλές χώρες, σε πολλές ηπείρους.

Το ισλάμ και η Ανατολή στη γαλλική λογοτεχνία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Συλλογή από ιστορίες αραβικές και περσικές, τα παραμύθια από τις Χίλιες και Μια Νύχτα θα είχαν πιθανότατα χαθεί, χωρίς τη μετάφραση του Αντουάν Γκαλάν.

Η Αναγέννηση και το άνοιγμα στους καινούργιους πολιτισμούς, άμεσο αποτέλεσμα των μεγάλων ανακαλύψεων, σε καμία περίπτωση δε σηματοδότησαν μια  αλλαγή στη θεώρηση της Δύσης απέναντι στην Ανατολή και τους μουσουλμάνους. Ο επίσκοπος του Σαλόν-συρ-Σόν  Ζαν-Ζερμαίν, σύγχρονος της άλωσης της Κωνσταντινούπολης, δεν εγκατέλειψε τους μεσαιωνικούς κανόνες δια-θρησκευτικών συζητήσεων. Στο βιβλίο του Συζήτηση του Χριστιανού και του Σαρακηνού αντιπαραθέτει ένα μουσουλμάνο και ένα χριστιανό σε μια συζήτηση όπου ο καθένας υπερασπίζεται την πίστη του. Μέσα από τα κείμενά του ο Ζαν Ζερμαίν επιχειρεί να παράσχει τα θεολογικά επιχειρήματα που να δικαιολογούν μια νέα σταυροφορία κατά των Τούρκων. Στο ίδιο πνεύμα, ο Ιωάννης της Σεγκόβια, καρδινάλιος που είχε αποσυρθεί σε ένα μοναστήρι της Σαβοΐας επιχείρησε μια νέα μετάφραση του Κορανίου σε τρεις γλώσσες, αραβικά, καστιλιάνικα και λατινικά, και αυτό δύο αιώνες μετά τον Πέτρο τον Σεβάσμιο. Παρόλο που το έργο του έχει χαθεί, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι, σε αντίθεση με πολλούς συγγραφείς της εποχής που παρήγαγαν έργα σαφώς αντι-ισλαμικά, ο πρωταρχικός σκοπός του Ιωάννη της Σεγκόβια ήταν η αλλαξοπιστία των Tούρκων. Στα 1486, ο μοναχός Μπέρνχαρντ φον Μπρέιντενμπαχ δημοσίευσε ιστορίες όπου ενθάρρυνε την προώθηση των σταυροφοριών, εκθείαζε τους προηγούμενους βασιλιάδες και ανακοίνωσε διάφορες προφητείες για την επιστροφή των χριστιανών στην Ανατολή. Είναι επίσης μία από τις πρώτες φορές που λατίνος συγγραφέας δημοσίευσε μια σειρά μαθημάτων σχετικά με το αραβικό αλφάβητο, δείχνοντας έτσι μια συγκρατημένη έλξη της Δύσης προς την αραβική γλώσσα. Ευγενείς, όπως ο βασιλιάς Ρενέ ντ'Ανζού είναι ένα παράδειγμα άντρα ανώτερου περιβάλλοντος που ενδιαφέρθηκε για τον αραβικό πολιτισμό.

Έναν αιώνα αργότερα, η γαλλο-οθωμανική συμμαχία αλλά και οι Θρησκευτικοί πόλεμοι άφησαν τα ίχνη τους στο επίπεδο της λογοτεχνίας. Οι προτεστάντες, στον απόηχο της σφαγής της Νύχτας του Αγίου Βαρθολομαίου, δε δίστασαν να συγκρίνουν τη γαλλική μοναρχία με την οθωμανική αυτοκρατορία, η οποία στη συλλογική φαντασία αποτελούσε το κατ'εξοχήν υπόδειγμα τυραννίας. Η καθολική πλευρά κατηγορούσε τους προτεστάντες ότι έχουν υιοθετήσει μια συγγενική μορφή του ισλάμ, λόγω της άρνησης της λατρείας των αγίων και θρησκευτικών εικόνων ή για το θέμα του Προκαθορισμού. Στα 1576 ένα έργο που προήλθε από ένα κίνημα συμφιλιωμένων ευγενών και των δύο ομολογιών (καθολικοί και προτεστάντες) πήγε ακόμη πιο μακριά ώστε να άφηναν να διαφαίνεται ότι με τη γαλλο-οθωμανική συμμαχία, υπήρχε κίνδυνος η Γαλλία να γίνει μια επαρχία της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Ο Τούρκος εκεί συνεχώς περιγράφονταν σαν κακός, σκληρός και αδιάλλακτος και ότι το σχέδιό του από αυτή τη συμμαχία ήταν να φέρει το νόμο του στη Γαλλία, να καταργήσει τους ευγενείς, και να απαιτήσει ολοκληρωτική υποταγή στον σουλτάνο από το σύνολο των Γάλλων. Οι καθολικοί ιεραπόστολοι που στέλνονταν έξω στον κόσμο ανέφεραν κι αυτοί επίσης, πολλές διηγήσεις το ίδιο σκοτεινές. Ο μουσουλμάνος θεωρούνταν ως βασανιστήριο του χριστιανού, και, όπως και στη λογοτεχνία του Μεσαίωνα, θεωρούσαν ότι το ισλάμ στο σύνολό του στρέφονταν κατά του χριστιανισμού, οι δε σπάνιες αρετές που του αποδίδονταν ήταν στο πλαίσιο του αγώνα κατά του χριστιανισμού.

Ωστόσο, υπήρξαν επίσης και κάποιοι που προσπάθησαν να δώσουν μια διαφορετική άποψη. Αυτή ήταν η περίπτωση των εξερευνητών ή πλούσιων επιχειρηματιών που πήγαν στην Ανατολή και επέστρεψαν με ιστορίες εντελώς διαφορετικές. Το 1655, ο Ζαν ντε Τεβνό έφυγε για δύο χρόνια για την Τουρκία και τους Αγίους Τόπους και διέσχισε τη Συρία και την Αιθιοπία. Περιέγραψε τους Τούρκους ως αδαείς και το σουλτάνο ως τύραννο αλλά αναγνώριζε ότι είναι πιο ανεκτικοί και πιο γενναιόδωροι από τους χριστιανούς, και φτάνει στο συμπέρασμα ότι σε περίπτωση αλλαξοπιστίας ένας Τούρκος θα μπορούσε να είναι ένας πολύ καλός χριστιανός. Στο ίδιο μοτίβο και ο Ταβερνιέ, ένας έμπορος, προτεστάντης, πρόσφυγας στην Ελβετία μετά την ανάκληση του διατάγματος της Νάντης, που έκανε πολλά ταξίδια στην Ανατολή και του οποίου οι ιστορίες συγκεντρώθηκαν στο βιβλίο Τα Έξι ταξίδια...στην Τουρκία, την Περσία και την Ινδία, που κυκλοφορούσε για σχεδόν τρεις αιώνες. Η έλξη προς την Ανατολή ώθησε τον Αντουάν Γκαλάν να μεταφράσει από το 1704 έως το 1717 τις ιστορίες από Τις Χίλιες και Μία Νύχτες που ακόμα κυκλοφορούν σήμερα και που θα μπορούσε πιθανότατα να έχουν εξαφανιστεί εντελώς, χωρίς τη μετάφρασή του.

Όλες οι ιστορίες, όμως, είχαν ένα κοινό σημείο, την κριτική που ασκούσαν στο πολιτικό σύστημα, το τουρκικό ή το περσικό. Ο σουλτάνος ήταν ένας ηγέτης ο οποίος είχε δικαίωμα ζωής και θανάτου πάνω στα άτομα, που του όφειλαν συνολικά υπακοή. Σ' αυτό το πλαίσιο της οιονεί δουλείας οι άνθρωποι δεν μπορούσαν να απελευθερωθούν μόνοι τους, και στις μεγάλες μέρες της γαλλικής Επανάστασης και την παραμονή του αποικισμού, συγγραφείς όπως ο Βολνέ στα Ερείπια ζητούσαν την πτώση του σουλτάνου, το σύμβολο του απόλυτου μονάρχη που έπρεπε να ανατραπεί.

Γάλλοι λογοτέχνες βραβευμένοι με βραβείο Νόμπελ[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το βραβείο Νόμπελ για τη λογοτεχνία απονεμήθηκε για πρώτη φορά το 1901.

NOBEL.FRANCE.png
# Année Écrivain Image # Année Écrivain Image # Année Écrivain Image
1 1901 Sully Prudhomme Sully Prudhomme 2 1915 Romain Rolland Romain Rolland en 1914 3 1921 Anatole France Anatole France, 1921
4 1927 Henri Bergson Henri Bergson 5 1937 Roger Martin du Gard Roger Martin du Gard 6 1947 André Gide Gide 1920 cropped.jpg
7 1952 François Mauriac François Mauriac (1932).jpg 8 1957 Albert Camus Albert Camus, gagnant de prix Nobel, portrait en buste, posé au bureau, faisant face à gauche, cigarette de tabagisme.jpg 9 1960 Saint-John Perse Saint-John Perse 1960.jpg
10 1964 Jean-Paul Sartre
(refusé)
Jean-Paul Sartre FP.JPG 11 1985 Claude Simon Claude Simon 1967.jpg 12 2000 Gao Xingjian Gao Xingjian Galerie Simoncini Luxembourg.jpg
13 2008 Jean-Marie Le Clézio Jean-Marie Gustave Le Clézio-press conference Dec 06th, 2008-2.jpg 14 2014 Patrick Modiano Patrick Modiano 6 dec 2014 - 23.jpg

Δείτε επίσης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Roland Biétry, Ακριβής ιστορία της γαλλικής Λογοτεχνίας, τόμος ι, το Μεσαίωνα, Le Mont-sur-Lausanne/CH, 2003, 2005. Βιογραφία και λεπτομερής παρουσίαση των εργασιών της κάθε συγγραφέως, κάθε τόμο με μια ιστορική αναδρομή και μια ανθολογία. Περιγραφή στο σύνδεσμο editionsLEP.ch

Σχετικά Άρθρα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. . 2013. https://www.decitre.fr/livres/histoire-de-la-litterature-francaise-9782011609328.html. 
  2. «Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών (ΕΚΠΑ)-Διατριβή». 
  3. «Τροβαδούροι-Μεσαίωνας» (PDF). 
  4. «Επική, λυρική και δραματική ποίηση από την ελληνιστική εποχή έως και τον Μεσαίωνα σελ 113» (PDF).  line feed character in |title= at position 55 (βοήθεια)
  5. «το μυθιστόρημα του ρόδου». 
  6. «Γκιγιόμ ντε Λορίς». 
  7. «http://greek_greek.enacademic.com-Ζουανβίλ». 
  8. «Ζαν Φρουασάρ». 
  9. «Λειτουργικό δράμα, σελ.111» (PDF). 
  10. Εγκυκλοπαίδεια Britannica, σελ. 153, τόμος 16. 
  11. «Ruesavoir-Ονορέ ντ'Υρφέ». 
  12. «Ευρωπαϊκή πεζογραφία». 
  13. «Ο καρδινάλιος της Ρετζ». 
  14. . 2013. https://www.decitre.fr/livres/histoire-de-la-litterature-francaise-9782011609328.html. 
  15. . 2013. https://www.decitre.fr/livres/histoire-de-la-litterature-francaise-9782011609328.html. 
  16. Gustave Lanson dans Histoire de la littérature française, Hachette, 1894, σ. 985
  17. «Σαρτρ». 
  18. Αλαίν Ρομπ-Γκριγιέ. «biblionet». 
  19. Ναταλί Σαρότ. «ygeiaonline». 
  20. βραβείο Μεντισίς 2013. «eirinika.gr». 
  21. «Διαδραστικά σχολικά βιβλία».