Οικογένεια Μπαρότσι
Οι Μπαρότσι (Barozzi) είναι βενετική αριστοκρατική οικογένεια.
Αρχικά από την Πάδοβα, από όπου περνά στο Torcello και στη συνέχεια στη Βενετία, η οικογένεια Μπαρότσι ανήκει στην παλαιότερη ενετική αριστοκρατία, στην ομάδα των είκοσι τεσσάρων λεγομένων Παλιά σπίτια, τα πρώτα αρχεία των οποίων χρονολογούνται από την εποχή του Αττίλα. Σύμφωνα με τον θρύλο, ο πέμπτος Δόγης της Βενετίας, Γκάλλα Γκάουλο, θεωρείται ο γενάρχης της οικογένειας. Άλλες πηγές αναφέρουν ότι ένα μέλος της οικογένειας συμμετείχε στην αφαίρεση του θυσιαστηρίου του Αγίου Μάρκου από την Αίγυπτο το 829. Η οικογένεια αυτή συγκαταλέγεται στις δώδεκα (λεγόμενες «αποστολικές») οικογένειες που ίδρυσαν την πόλη και την κυβέρνηση της Βενετίας. Τα μέλη της συμμετείχαν στο Συμβούλιο των Δέκα, στους Εισαγγελείς του Αγίου Μάρκου και στη διαχείριση των φεουδαρχικών κτήσεων στην Ελλάδα. Μετά την τέταρτη σταυροφορία, απέκτησαν την κυριαρχία στα νησιά της Σαντορίνης και της Θηρασίας, καθώς και σε διάφορα φέουδα στις Κυκλάδες, όπως στην Κρήτη και στη Νάξο.
Με την πάροδο των αιώνων, το επώνυμο ''Barozzi'' εξελληνίστηκε. Οι συχνότερες παραλλαγές που συναντώνται είναι: Μπαρότσης, Μπαρότζης, Βαρότσης, Βαρότζης, Βαροτζάκης, Βαροτσάκης, Μπαροτσάκης, Μπαροτζάκης. Μέλη της οικογένειας από τον κρητικό κλάδο (Βαροτζάκης), υιοθέτησαν με δικαστική απόφαση την περίοδο της Κρητικής Πολιτείας, το επώνυμο Βαβαδάκης.
Μέλη
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Iacopo Barozzi I, Κύριος των νησιών Σαντορίνης και Θηρασίας (1207-1245), Δούκας της Κρήτης (1244-45).
Andrea Barozzi I, Κύριος των νησιών Σαντορίνης και Θηρασίας (1245-1278), Βάιλος του Νεγρεπόντε (1258-59).
Iacopo Barozzi II, Κύριος των νησιών Σαντορίνης και Θηρασίας (1278-1308), Δούκας της Κρήτης (1301-03) και Βάιλος του Νεγρεπόντε (1295-97).
Andrea Barozzi II, Κύριος των νησιών Σαντορίνης και Θηρασίας (1308-1334).
Ο Angelo Barozzi συμμετέχει στην Αποστασία του Αγίου Τίτου το 1363.
Angelo Barozzi, Πατριάρχης του Grado.
Giovanni Barozzi, Πατριάρχης της Βενετίας.
Elena Barozzi, διάσημη για την ομορφιά της. Ζωγραφίστηκε από τον Τιτσιάνο και τον Τζόρτζο Βαζάρι.
To πιο γνωστό μέλος της οικογένειας είναι ο μαθηματικός Φραγκίσκος Μπαρόκιος (Francesco Barozzi). Ιδρυτής της Ακαδημίας των Vivi, του "πρώτου πνευματικού συλλόγου, που ιδρύθηκε στον ελλαδικό χώρο στα νεότερα χρόνια και ένας από τους πρώτους του είδους του σε όλη την Ανατολική Ευρώπη"[1]. Το έργο του Περιγραφή της νήσου Κρήτης, που καταρτίστηκε το 1577, χρησιμοποιείται ακόμη ως αναφορά για νησιωτικές μελέτες. O ανιψιός του και κληρονόμος του, Jacopo, πώλησε την πολύτιμη βιβλιοθήκη του θείου του (Codex Baroccianus)στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, και τώρα βρίσκεται στη βιβλιοθήκη Μπόντλιαν.
Παλάτια
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Παλάτι Barozzi Emo Treves de Bonfili στη Βενετία
- Το Ενετικό Μουσείο Νάξου ή Domus Della Rocca-Barozzi
- Πύργος Μπαρότζι
- Σκάρου στο Ημεροβίγλι Θήρας
Παλάτι Barozzi Emo Treves de Bonfili στο Μεγάλο Κανάλι της Βενετίας
Στη Βενετία υπάρχει ακόμα και σήμερα το παλάτι της οικογένειας Barozzi, το Palazzo Barozzi, το οποίο ανακαινίστηκε από τον αρχιτέκτονα Bartolomeo Manopola το 1600 μ.Χ.
Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ Παναγιωτάκης, Νικόλαος (1988). «Η παιδεία κατά τη βενετοκρατία». Κρήτη: Ιστορία και Πολιτισμός. Επιμέλεια: Ν. Παναγιωτάκης. Τόμος δεύτερος. Κρήτη: Σύνδεσμος τοπικών ενώσεων Δήμων & Κοινοτήτων Κρήτης. σελ. 191.
Πηγές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- di Crollalanza, Aldo, Goffredo e Giovanni (1884). Annuario della nobiltà italiana. Presso la direzione del Giornale araldico. σελ. 212.
- Tassini, Giuseppe (1863). Curiosita Veneziane Ovvero Origini Delle Denominazioni Stradali di Venezia. σελ. 62.
- Chaitali Aik· Sia OE (2002). «Pocket Tourist Guide of Santorini». Chaitali, Aik., & Sia O.E. σελ. 33.
- Monumenti antichi. L'Accademia nazionale dei Lincei. 1981. σελ. 409. ISBN 978-3-8053-0186-2.
- Spadaro, Giuseppe (1994). Letteratura cretese e Rinascimento italiano. Rubbettino. σελ. 13. ISBN 978-88-7284-321-5.
- Zorzi, Alvise· Marton, Paolo (1989). I palazzi veneziani. Magnus. σελ. 206. ISBN 978-88-7057-083-0.
- Isēgonē, Margarita I. (2006). Smyrnē: hē Smyrna stē zōē henos daskalou : apo tis aphēgēseis tēs Stasas Isēgonē. Ekdoseis Kastaniōtē. ISBN 978-960-03-4224-6.