Ντμίτρι Αϊνάλοφ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Ντμίτρι Αϊνάλοφ
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Дмитрий Власьевич Айналов (Ρωσικά)
Γέννηση8ιουλ. / 20  Φεβρουαρίου 1862γρηγ.[1]
Μαριούπολη[2][1]
Θάνατος12  Δεκεμβρίου 1939[3][1][4]
Αγία Πετρούπολη[2][1]
Τόπος ταφήςLiteratorskie mostki
Χώρα πολιτογράφησηςΡωσική Αυτοκρατορία
Σοβιετική Ρωσία
Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσεςΡωσικά[5]
Εκπαίδευσηδιδάκτορας επιστημών
Σπουδέςαυτοκρατορικό πανεπιστήμιο του Νοβοροσίσκ (έως 1888)
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταιστορικός τοπικής ιστορίας
ιστορικός της τέχνης[6]
ΕργοδότηςΑυτοκρατορικό Πανεπιστήμιο της Αγίας Πετρούπολης
Αξιώματα και βραβεύσεις
ΒραβεύσειςΤάγμα του Αγίου Στανισλάου, Β΄ Τάξη
Τάγμα του Αγίου Στανισλάου, Γ΄ Τάξη
Τάγμα της Αγίας Άννης, Β΄ Τάξη
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Ο Ντμίτρι Βλάσιεβιτς Αϊνάλοφ (ρωσ. Дми́трий Вла́сьевич Айна́лов, 8 Φεβρουαρίου 186212 Δεκεμβρίου 1939)[7] ήταν Ρώσος και Σοβιετικός ιστορικός, που ασχολήθηκε κυρίως με την έρευνα της ιστορίας της βυζαντινής τέχνης και της τέχνης της παλαιάς Ρωσίας. Γεννήθηκε στη Μαριούπολη και ο πατέρας του ήταν εν μέρει ελληνικής καταγωγής έμπορος.[8]

Ο Αϊνάλοφ σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Οδησσού, όπου μαθήτευσε στον εξέχοντα ιστορικό της τέχνης και αρχαιολόγο Νικοντίμ Κοντακόφ.[7] Το 1890 διορίσθηκε στο Ομοσπονδιακό Πανεπιστήμιο του Καζάν και τον Ιούλιο του 1903 έγινε καθηγητής στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Αγίας Πετρουπόλεως. Δίδαξε επίσης στη Σχολή μαθημάτων Μπεστούζεφ.

Το ενδιαφέρον του για την αρχαιολογία τον οδήγησε στο να γίνει μέλος της Ρωσικής Αρχαιολογικής Εταιρείας και να ικανοποιεί διάφορα αιτήματά της. Από το 1922 μέχρι το 1929 εργάσθηκε ως έφορος στο περίφημο Μουσείο Ερμιτάζ. Ο Αϊνάλοφ πέθανε σε ηλικία 77 ετών και τάφηκε στο Κοιμητήριο Βόλκοβο. Στον ίδιο τάφο εναποτέθηκε αργότερα και η σορός της συζύγου του Ναντέζντα (1876-1954).

Στο σύγγραμμά του με τίτλο «Οι Ελληνιστικές βάσεις της Βυζαντινής τέχνης» (1900) ο Αϊνάλοφ τεκμηριώνει και με κριτικό τρόπο ότι η βυζαντινή τέχνη αποτελεί συνέχεια της τέχνης της ελληνιστικής εποχής, αλλά ανανεωμένη. Επίσης στο έργο του «Η βυζαντινή ζωγραφική του 14ου αιώνα» παρέχει μια πλήρη εικόνα της τελευταίας ανθήσεως της τέχνης στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία.

Εργογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • «Киевский Софийский собор» (= «Ο Καθεδρικός Ναός της Αγίας Σοφίας του Κιέβου»), 1890, από διπλωματική εργασία, την οποία κατόπιν ανέπτυξε σε συνεργασία με τον Γιεγκόρ Ρέντιν
  • «Эллинистические основы византийского искусства» (= «Οι Ελληνιστικές βάσεις της Βυζαντινής τέχνης»), 1900, αναπτύχθηκε από τη διδακτορική διατριβή του, που υπερασπίσθηκε το 1895
  • «Памятники христианского Херсонеса» (= «Τα χριστιανικά μνημεία της Χερσονήσου»), 1901
  • «Этюды по истории искусства Возрождения» (= «Σπουδή στην ιστορία της αναγεννησιακής τέχνης»), 1908
  • «Очерки и заметки по истории древнерусского искусства» (= «Σχεδιάσματα και σημειώσεις επί της ιστορίας της τέχνης των Ρώσων του Κιέβου»), 1914
  • «История древнерусского искусства» (= «Ιστορία της τέχνης των Ρώσων του Κιέβου»), 1915
  • «Византийская живопись XIV века» (= «Η βυζαντινή ζωγραφική του 14ου αιώνα»), 1917
  • «Этюды о Леонардо да Винчи» (= «Μελέτες για τον Λεονάρντο ντα Βίντσι»), 1939


Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 «Енциклопедія сучасної України» (Ουκρανικά) Institute of Encyclopaedic Research. 2001. 42825. Ανακτήθηκε στις 14  Ιουνίου 2020. ISBN-10 94-402-3354-X.
  2. 2,0 2,1 «Большая советская энциклопедия» (Ρωσικά) The Great Russian Encyclopedia. Μόσχα. 1969. Ανακτήθηκε στις 28  Σεπτεμβρίου 2015.
  3. «Большая советская энциклопедия» (Ρωσικά) The Great Russian Encyclopedia. Μόσχα. 1969. Ανακτήθηκε στις 27  Σεπτεμβρίου 2015.
  4. «Grove Art Online» (Αγγλικά) Oxford University Press. Οξφόρδη, Μπέιζινγκστοουκ, Νέα Υόρκη. T005404. ISBN-13 978-1-884446-05-4. ISBN-10 1-884446-05-1.
  5. Czech National Authority Database. js2011643668. Ανακτήθηκε στις 1  Μαρτίου 2022.
  6. Ανακτήθηκε στις 24  Ιουνίου 2019.
  7. 7,0 7,1 Το λήμμα για τον Αϊνάλοφ στη Μεγάλη Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια
  8. Раиса Божко (7 Μαρτίου 2012). «Историк искусств мариуполец Дмитрий Айналов» (στα Ρωσικά). Газета «Приазовский рабочий». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 3 Σεπτεμβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 3 Σεπτεμβρίου 2014.  Εξωτερικός σύνδεσμος στο |publisher= (βοήθεια)

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Το λήμμα «Αϊνάλωφ Δημήτριος» στη Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση», τόμος 2, σελ. 793