Ντεμετριούς Στεφανοπολί ντε Κομνέν

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Ντεμετριούς Στεφανοπολί ντε Κομνέν
DIMOS-STEFANOPOULOS.jpg
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Démétrius Stephanopoli de Comnène (Γαλλικά)
Γέννηση1749[1][2][3]
Καργκέζε
Θάνατος8  Αυγούστου 1821
Παρίσι
Χώρα πολιτογράφησηςΓαλλία
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσεςΓαλλικά[4]
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητααξιωματικός
συγγραφέας[5]
Οικογένεια
ΑδέλφιαΠανοριά Κομνέν
Στρατιωτική σταδιοδρομία
Βαθμός/στρατόςmaréchal de camp
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Ο Δήμος Στεφανόπολι (γαλλικά: Démétrius Stephanopoli de Comnène, Παόμια, σήμερα Καργκέζε, Κορσική, 12 Νοεμβρίου 1749 - Παρίσι, 8 Αυγούστου 1821) ήταν Γάλλος αριστοκράτης ελληνικής καταγωγής, αξιωματικός, βοτανολόγος και συγγραφέας, απεσταλμένος του Ναπολέοντα στην Ελλάδα.

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το Μαραθονήσι, άποψη του χωριού και των ερειπίων του Γυθείου, χαλκογραφία του Δήμου Στεφανόπολι από το βιβλίο Voyage de Dimo et Nicolo Stephanopoli en Grèce..., Παρίσι 1800

Ο Δήμος Στεφανόπολι γεννήθηκε το 1749 στο ελληνικό χωριό Παομία, το σημερινό Καργκέζε στο νησί της Κορσικής. Το χωριό ιδρύθηκε στα τέλη του 17ου αιώνα από πρόσφυγες Μανιάτες, που υπό την ηγεσία του Πρωτόγερου Στεφανόπουλου, και με την ενθάρρυνση της Δημοκρατίας της Γένουας, εγκαταστάθηκαν στην Καλαβρία, και στη συνέχεια στην Κορσική.

Ο Δημήτριος ήταν ο γιος του Κωνσταντίνου Στεφανόπολι (†1779), του κληρονομικού ηγέτη της ελληνικής αποικίας στην Κορσική, καθώς επίσης και αδελφός της Πανώριας Κομνηνής, και θείος της Laure Junot d'Abrantès.

Το 1779 έλαβε το βαθμό του λοχαγού του ιππικού.

Ο Δημήτριος ισχυριζόταν ότι ήταν απόγονος δέκατης τρίτης γενεάς του τελευταίου αυτοκράτορα της Τραπεζούντας, του Δαυίδ της Τραπεζούντας.

Ο Στεφανόπολι αναγνωρίστηκε ως απόγονος και διάδοχος του αυτοκράτορα Δαυίδ Κομνηνού το 1782 από τον βασιλιά Λουδοβίκο ΙΣΤ΄,[6] κάτι που του επέτρεψε να προσθέσει το όνομα των Κομνηνών στο επώνυμό του. Μετά την Γαλλική Επανάσταση ο Ναπολέων «έξυπνα και κυνικά κερδοσκοπούσε με τις εθνικές φιλοδοξίες του ελληνικού λαού,» μυστικοί απεσταλμένοι του πλημμύρισαν την Ελλάδα, ειδικά στο πλαίσιο της προετοιμασίας για πόλεμο με την Τουρκία και την αιγυπτιακή εκστρατεία.[7]

Άποψη του λόφου Απλουνόρι των Κυθήρων, χαλκογραφία του Δήμου Στεφανόπολι από το βιβλίο "Voyage de Dimo et Nicolo Stephanopoli en Grece...", Παρίσι 1800

Ο Ναπολέων έστειλε τους συμπατριώτες του Στεφανόπολι, Δημήτριο και τον αδελφό του Νικόλαο, στη Μάνη το 1797, για να προετοιμάσουν μια εξέγερση εναντίον των Τούρκων.[8] Στις 19 Μαΐου του 1798 ο γαλλικός στόλος απέπλευσε από την Τουλόν και την 1η Ιουλίου 1798, ο Ναπολέων αποβιβάστηκε στην Αίγυπτο. Μετά την αιγυπτιακή εκστρατεία ο Στεφανόπολι επέστρεψε στη Γαλλία, όπου το 1800 εξέδωσε το βιβλίο με την ονομασία «Ταξίδι στην Ελλάδα» (Voyage en Grèce).[9] Μετά την αποκατάσταση της Μοναρχίας ο Στεφανόπολι έλαβε από τον Λουδοβίκο ΙΗ' τον βαθμό του ταξιάρχου.[6] Πέθανε στο Παρίσι στις 8 Αυγούστου, 1821.

Εργασίες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Démétrius Stephanopoli de Comnène, Notes archéologiques, Ajaccio, 1841
  • Démétrius Stephanopoli de Comnène, Précis d'histoire de la maison de Comnène, Paris

Βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εξωτερικές αναφορές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Hervé Rousseau, La duchesse d'Abrantès, Nepoléon et les Comnène sur Info-Grèce

Αναφορές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 Faceted Application of Subject Terminology. 58014. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  2. 2,0 2,1 CERL Thesaurus. Consortium of European Research Libraries. cnp01284373.
  3. 3,0 3,1 Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) αρχή της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας. 10466097r.
  4. «Identifiants et Référentiels». (Γαλλικά) IdRef. Agence bibliographique de l'enseignement supérieur. Ανακτήθηκε στις 12  Μαΐου 2020.
  5. Ανακτήθηκε στις 23  Μαΐου 2019.
  6. 6,0 6,1 Georges-de-Κομνηνή, op. cit., σ.. 41.
  7. http://www.reenactor.ru/ARH/PDF/Stanislavskaya.pdf
  8. [Δημήτρης Φωτιάδης, Ιστορία τού 21, ΜΕΛΙΣΣΑ , 1971, τ.Δ, σ.303]
  9. [Δημήτρης Φωτιάδης, Ιστορία τού 21, ΜΕΛΙΣΣΑ, 1971, τ.Δ, σ.304 ]