Νικόλαος Ρενιέρης

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Νικόλαος Ρενιέρης
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση 1758
Επαρχία Κισσάμου
Θάνατος 1847
Εθνικότητα Έλληνες
Υπηκοότητα Οθωμανική Αυτοκρατορία
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσες Νέα ελληνική γλώσσα
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητα πολιτικός
ιατρός
φαρμακοποιός
Στρατιωτική σταδιοδρομία
Πόλεμοι/μάχες Ελληνική Επανάσταση του 1821
Αξιώματα και βραβεύσεις
Αξίωμα πληρεξούσιος
γερουσιαστής
Φιλικός

Ο Νικόλαος Ρενιέρης (1758;-1847) ήταν Κρητικός αγωνιστής, Φιλικός και πολιτικός.

Βίος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Νικόλαος Ρενιέρης γεννήθηκε στα 1758 στη θέση Παλαιά Ρούματα της περιοχής Κισσάμου, καταγόμενος, σύμφωνα με τον Σάθα από την βενετική οικογένεια των Renier, της οποίας κάποιος κλάδος είχε εγκατασταθεί στα Παλαιά Ρούματα. Εκεί οι Renier έχτισαν μια πολυτελή έπαυλη και έδωσε την ονομασία στην περιοχή Αρχοντικά.

Η εύρεση θησαυρού από την οικογένεια του Νικολάου, του έδωσε τη δυνατότητα να σπουδάσει στην Πίζα, Ιατρική.

Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του επέστρεψε στα Χανιά και εργάστηκε τόσο ως ιατρός όσο και ως φαρμακοποιός, στη συνοικία Πηγαδάκι. Η δράση του ήταν πολυσχιδής, όχι μόνο επιστημονική, αλλἀ και κοινωνική-φιλανθρωπική, εκπαιδευτική (ήταν δάσκαλος στα Χανιά) και φιλεκπαιδευτική, αφού ίδρυσε και χρηματοδότησε ένα σχολείο.

Στα 1819 μυείται στη Φιλική Εταιρεία από τον Καλλίνικο Βερριαίο. Με την έναρξη της Επανάστασης στέλνει πρώτα την οικογένειά του (νυμφευμένος με τη Μαρία Δανέζη και πατέρας δύο παιδιών, ενός γιου και μιας κόρης), στα Κύθηρα και έπειτα τους ακολουθεί και αυτός.

Η ενεργός ανάμιξη με την πολιτική[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η επαρχία Σελίνου τον διορίζει πληρεξούσιό της στην Εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας, ενώ η Γ'Εθνοσυνέλευση, μετά και από πρόταση του Κολοκοτρώνη, πρόεδρο της βουλής. Η επιλογή του προσώπου του είχε να κάνει με την ουδετερότητά του και με το ότι ήταν ξένος με τις «αναπτυχθείσας εις την Πελοπόννησον φιλοδοξίας και αντιζηλίας»[1], Με αυτή του την ιδιότητα υποδέχεται τον Καποδίστρια[2]. Ακολούθως γίνεται μέλος της Εθνικής Επιτροπής της Συνελεύσεως και διορίζεται από τον Καποδίστρια στο Πανελλήνιο.

Προτρέπει τους Κρητικούς για ενότητα και τον Απρίλιο του 1826 απέστειλε υπόμνημα στον Στράτφορντ Κάνινγκ, πρέσβη της Αγγλίας στην Κωνσταντινούπολη, ζητώντας την προστασία του για το Κρητικό ζήτημα. Τον Οκτώβριο του 1829 ανέλαβε τη θέση του Αρμοστή της Ελληνικής Κυβερνήσεως στην Κρήτη.

Η αρμοστεία του στην Κρήτη[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Συνοδευόμενος από τον γιο του, αξιωματικό του ελληνικού στρατού και τον στρατηγό Γεώργιο Τσουδερό, προσπαθεί να υποθάλψει επαναστατικό κλίμα στο νησί. Ενισχύει με πολεμοφόδια τους ντόπιους, εκπαιδεύοντάς τους στρατιωτικά παράλληλα, ενώ προσπαθεί να κάμψει το απείθαρχο των Σφακιανών, συγκρουόμενος μαζί τους. Τελικά η Κρήτη περιέρχεται στους Αιγύπτιους και ο ίδιος αναχωρεί για την Ελλάδα τον Δεκέμβριο του 1830

Η δράση του μέχρι το θάνατό του[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Συμμετέχει στην Φιλορθόδοξη Εταιρεία, η οποία είχε αλυτρωτικά σχέδια και ήθελε τον Όθωνα ορθόδοξο, και λόγω της συμμετοχής του αυτής τον Δεκέμβριο του 1839 συλλαμβάνεται. Ο Ρενιέρης ανήκε στο μεσαίον κόμμα ή το λεγόμενο «Ρωσσικό». Έγινε μέλος του Συμβουλίου Επικρατείας, συμμετείχε στην επιτροπή σύνταξης του Συντάγματος του 1844 και υπήρξε μέλος της Γερουσίας.

Πέθανε στις 14 Νοεμβρίου του 1847 σε ηλικία 90 ετών κι αφού είχαν πεθάνει ο γιος και τα εγγόνια του.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Διονύσιος Κόκκινος, Η Ελληνική Επανάστασις, τομ. 11, εκδ.Μέλισσα, Αθήνα, 1959, σελ.123
  2. Διονύσιος Κόκκινος, Η Ελληνική Επανάστασις, τομ. 11, εκδ.Μέλισσα, Αθήνα, 1959, σελ.401

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Γεώργιος Πλουμίδης, «Βιογραφικά του Νικόλαου Ρενιέρη» στο:Πανεπιστήμιον Κρήτης, Πεπραγμένα του Δ' Διεθνούς Κρητολογικού Συνεδρίου (Ηράκλειο 29 Αυγούστου-3 Σεπτεμβρίου 1976), τομ.Γ' Νεώτεροι χρόνοι, Αθήνα, 1981, σελ. 195-200
  • Διονύσιος Κόκκινος, Η Ελληνική Επανάστασις, τομ. 11, εκδ.Μέλισσα, Αθήνα, 1959