Νικόλαος Μπουντούρης

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Νικόλαος Μπουντούρης
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση1805
Ύδρα
Θάνατος6  Ιανουαρίου 1868
ΕθνικότηταΈλληνες
Χώρα πολιτογράφησηςΕλλάδα
Οθωμανική Αυτοκρατορία
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσεςΝέα ελληνική γλώσσα
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταπολιτικός
Οικογένεια
ΤέκναΒασίλειος Βουδούρης
Σταμάτης Μπουντούρης
ΓονείςΒασίλειος Μπουντούρης
Αξιώματα και βραβεύσεις
Αξίωμαβουλευτής
Υπουργός Ναυτικών της Ελλάδας
ΒραβεύσειςΧρυσός Σταυρός του Τάγματος του Σωτήρος
Αργυρός Σταυρός του Τάγματος του Σωτήρος

Ο Νικόλαος Μπουντούρης (1805 - 6 Ιανουαρίου 1868) ήταν Έλληνας αγωνιστής της επανάστασης του 1821, κτηματίας και πολιτικός.

Βιογραφικά στοιχεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε στην Ύδρα και ήταν γιος του Βασιλείου Μπουντούρη, πρόκριτου, πλοιοκτήτη και μέλος της ναυτικής οικογένειας Μπουντούρη. Συμμετείχε στις ναυτικές επιχειρήσεις Αγίου Όρους, Σάμου, Γέροντα, Νεοκάστρου και Σούδας με τα υδραίικα πολεμικά πλοία "Θεμιστοκλής" και "Αχιλλέας". Στη συνέχεια υπηρέτησε ως δημογέροντας[1] της Ύδρας και ακολούθησε καριέρα στο δημόσιο καταλάμβανοντας θέσεις στην δημόσια διοίκηση. Υπηρέτησε ως υγειονόμος στο Τελωνείο Πειραιά και ως γενικός επιθεωρήτης[1] των υγειονομίων αλλά απολύθηκε[1] το 1847 λόγω της συμμετοχής του σε κίνημα εναντίον του Όθωνα. Έναν χρόνο αργότερα αμνηστεύθηκε για την συμμετοχή του από τον Όθωνα.

Ο Νικόλαος Βουδούρης είχε κληρονομήσει από τον πατέρα του τεράστιες[1] εκτάσεις στο Βατώντα και το Μαντούδι Ευβοίας, τις οποίες και καλλιεργούσε συστηματικά αποφέροντάς του σημαντικό εισόδημα για την εποχή. Στο κτήμα του Βατώντα διατηρούσε έπαυλη, όπου και υπάρχει και το οικογενειακό ταφικό μνήμα. Είχε τιμηθεί με τον Αργυρό και τον Χρυσό Σταυρό του Σωτήρος (1840, 1866), με το Αριστείο 3ης Σεπτεμβρίου (1844) καθώς και με το δίπλωμα ευεργέτη της εν Αθήναις Φιλεκπαιδευτικής Εταιρείας (1846).

Απεβίωσε στην Χαλκίδα στις 6 Ιανουαρίου 1868. Ήταν παντρεμένος με την Βασιλική Γιουρδή, αδερφή του Λάζαρου Γιουρδή, και είχαν αποκτήσει επτά παιδιά μεταξύ των οποίων την Σκευώ, σύζυγο του αρεοπαγίτη Θεόδωρου Βώκου, τον Βασίλειο, επιχειρηματία και πολιτικό, την Μαρούσα, σύζυγο του γιατρού Πέτρου Καλογερόπουλου, την Πετρούλα, σύζυγο του αξιωματικού Ανδρέα Στράτου, τον Δημήτριο και τον Σταμάτη, αμφότερους αξιωματικούς του Πολεμικού Ναυτικού. Εγγονοί του ήταν οι πρωθυπουργοί Νικόλαος Στράτος και Νικόλαος Καλογερόπουλος.

Πολιτική σταδιοδρομία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εξελέγη[2] πρώτη φορά βουλευτής στις εκλογές του 1853 και επανεξελέγη[2] στις εκλογές του 1856, του 1862 και του 1865. Χρημάτισε τρείς φορές υπουργός ναυτικών στις κυβερνήσεις Διομήδη Κυριακού (1863), Μπενιζέλου Ρούφου (1863 & 1865, απ'όπου παραιτήθηκε το 1866). Παράλληλα ασχολήθηκε με την τοπική αυτοδιοίκηση εκλεγόμενος πρώτος δημαρχιακός πάρεδρος του δήμου Χαλκίδας το 1853 και εν συνεχεία, το 1855, δήμαρχος[1] Χαλκίδας, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1857.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]