Σιν (μυθολογία)

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
(Ανακατεύθυνση από Νάννα (Σουμέριοι))
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Σιν
Khashkhamer seal moon worship.jpg
Οικογένεια
ΣύζυγοςΝινγκάλ
ΤέκναΟύτου
Ινάννα
Αντάντ
Nusku
ΓονείςΕνλίλ και Νινλίλ
Commons page Σχετικά πολυμέσα
Κασσιτική στήλη τύπου κουντουρού, του βασιλιά Μελισιπάκ (1186–1172 π.Χ.), όπου απεικονίζεται η ημισέληνος του Νάννα/ Σιν, ο ήλιος του Ούτου/ Σαμάς και το άστρο της Ινάννα/ Ιστάρ.

Ο Νάννα (ή Ναννάρ[1]) στη Μεσοποταμιακή μυθολογία είναι ο θεός της σελήνης[1][2], ο οποίος στα Ακκαδικά ονομαζόταν Σιν (Sin<Su-en).[1][3]

Αποκαλούσαν επίσης τον θεό αυτό ασιμ-μπαμπάρ (asimbabbar) που σημαίνει "αυτός που φωτίζει/ φωτεινός". Λεγόταν και θεός 30 (DINGIR 30), καθώς το 30 είναι ένας συμβολικός αριθμός για τον κύκλο του φεγγαριού.[1][4]

Ο Νάννα ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ενλίλ που απέκτησε με την Νινλίλ.[2] Σύζυγός του ήταν η Νινγκάλ.[2][3]

Σύμφωνα με την μεσοποταμιακή μυθολογία ο θεός των ανέμων και των καταιγίδων, Ενλίλ, κατοικούσε στο απόλυτο σκοτάδι, έχοντας τον ουρανό για οροφή και για τοίχους του σπιτιού του. Οι Σουμέριοι πίστευαν πως ο ουρανός ήταν φτιαγμένος από κατάμαυρο λάπις λάζουλι και ότι ο Ενλίλ δημιούργησε τον Νάννα για να τον φωτίζει. Από τον Νάννα γεννήθηκε ο ακόμη πιο φωτεινός Ούτου/ Σαμάς, ο θεός-ήλιος.[2] Μητέρα του Ούτου ήταν η Νινγκάλ.[4] Κόρη του Νάννα και της Νινγκάλ είναι επίσης η Ινάννα.[1]

Το σύμβολο του Νάννα είναι η ημισέληνος, σε πλάγια θέση.[1][3]

Το ζώο που τον συμβολίζει είναι ο ταύρος.[1] Οι Σουμέριοι είχαν συνδέσει τον Νάννα με την γονιμότητα των ζώων και ιδιαίτερα με τα βοοειδή, καθώς παρομοίαζαν το σχήμα των κεράτων των ζώων αυτών με το σχήμα της ημισελήνου.[4]

Σε διάφορους πολιτισμούς οι θεότητες της σελήνης γενικά σχετίζονται με την γονιμότητα, επειδή η νύχτα γεννά κάτι ιδιαίτερα πολύτιμο, το ζωοδόχο φως της ημέρας, ενώ ο σεληνιακός κύκλος παρομοιάζεται με τον επίσης ζωοδόχο γυναικείο εμμηνορρροιακό κύκλο.[4] Παρουσιάζεται επίσης ο Νάννα και σε σύνδεση με μία βάρκα.[5]

Ο πιο σημαντικός χώρος λατρείας του Νάννα ήταν στην πόλη Ουρ στη νότια Μεσοποταμία[1][3] όπου λατρευόταν ήδη από τα μέσα της 2ης χιλιετίας π.Χ. Στην Ουρ έχει βρεθεί το ζιγκουράτ του που έχτισε ο βασιλιάς Ουρ-Νάμμου.[6][4] Επίσης, ιδιαίτερα σημαντικό λατρευτικό κέντρο κατά τη Νεοβαβυλωνιακή περίοδο ήταν η πόλη Χαράν στην Άνω Μεσοποταμία.[3][1]

Βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Black, Jeremy and Green, Anthony (1992). Gods, Demons and Symbols of Ancient Mesopotamia An Illustrated Dictionary, The British Museum Press. ISBN 0-7141-1705-6
  • Crawford, Harriet (2015). Ur The City of the Moon God. Bloomsbury. ISBN 9781472522191
  • Dalley, Stephanie (1989). Myths from Mesopotamia Creation, the Flood, Gilgamesh, and Others. Oxford University Press. ISBN 9780199538362
  • Kramer, Samuel Noah (1944). Sumerian Mythology: A Study of Spiritual and Literary Achievement in the Third Millennium B.C. ISBN 9780812210477
  • Leick, Gwendolyn (1991). A Dictionary of Ancient Near Eastern Mythology. Routledge. ISBN 9780415198110

Δείτε επίσης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πηγές - Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]