Μπερνάρ-Ζερμαίν ντε Λασεπέντ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Μπερνάρ-Ζερμαίν ντε Λασεπέντ
B G de Lacépède.jpg
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Bernard Germain de Lacépède (Γαλλικά) και Bernard-Germain de Lacépède (Γαλλικά)
Γέννηση26 Δεκεμβρίου 1756 (1756-12-26)
στο Αζάν, Λοτ-ε-Γκαρόν
Royal Standard of the King of France.svgΒασίλειο της Γαλλίας
Θάνατος6 Οκτωβρίου 1825 (68 ετών)
στο Επινέ-συρ-Σεν, Σεν-Σαιν-Ντενί
Flag of the Kingdom of France (1814-1830).svgΓαλλία
Αιτία θανάτουΕυλογιά
ΥπηκοότηταΓαλλία
Γνωστός γιαΣυνέχεια του Histoire Naturelle του Μπυφόν (Buffon)
ΒραβεύσειςLegion Honneur GC ribbon.svg Grand-Croix του Τάγματος της Λεγεώνας της Τιμής (1805)
Επιστημονική σταδιοδρομία
Ερευνητικός τομέαςΙχθυολογία
ΑξίωμαΒουλευτής της Γαλλικής Εθνοσυνέλευσης, Μεγάλος Ιππότης Της Λεγεώνας της Τιμής, Μέλος της Βουλής των Ομοτίμων της Γαλλίας, μέλος της Γερουσίας των συντηρητικών και Λόρδος της Γαλλίας
Ιδιότηταπολιτικός, ζωολόγος, συνθέτης, φυσιοδίφης, ιχθυολόγος, καθηγητής πανεπιστημίου, συγγραφέας, ορνιθολόγος και ερπετολόγος
Υπογραφή
Signature - Bernard Germain de Lacépède.gif

Ο Μπερνάρ Ζερμαίν Ετιέν ντε Λαβίλ-συρ-Ιλόν, κόμης ντε Λασεπέντ (Bernard Germain Étienne de Laville-sur-Illon, comte de Lacépède, 26 Δεκεμβρίου 17566 Οκτωβρίου 1825) ήταν Γάλλος ζωολόγος και πολιτικός.

Βιογραφικά στοιχεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Νεολαία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οικόσημο του Μπερνάρ-Ζερμαίν Ετιέν ντε Λαβίλ-συρ-Ιλόν, κόμης ντε Λασεπέντ.

Γεννημένος στο Αζάν στις 26 Δεκεμβρίου 1756,[1] η οικογένειά του Μπερνάρ-Ζερμαίν Ετιέν ντε Λαβίλ προέρχεται από μια παλιά αριστοκρατία του Αζάν. Καθώς έχασε πολύ νωρίς τη μητέρα του, το 1757,[2] είναι ο πατέρας του, Jean-Joseph Médard, κόμης ντε Λαβίλ, που ανέλαβε ο ίδιος την εκπαίδευση του. Κληρονόμησε το όνομα του Λασεπέντ από έναν θείο που του κληροδότησε την περιουσία του με την προϋπόθεση ότι θα διατηρήσει το επώνυμό του.

Μουσικός[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Έχοντας ένα χαρακτήρα ελάχιστα κοινωνικό, αφιέρωσε τον εαυτό του πρώτα απ 'όλα στη μελέτη της Φιλοσοφίας και της Μουσικής. Αφιέρωσε τον ελεύθερο χρόνο του στη μουσική, στην οποία, εκτός από το να γίνει καλός καλλιτέχνης στο πιάνο και στο όργανο, απέκτησε σημαντική γνώση της σύνθεσης. Δύο από τις όπερες του (που δεν δημοσιεύθηκαν ποτέ, συμπεριλαμβανομένης μιας Omphale), έλαβαν την υψηλή έγκριση του Κρίστοφ Βίλιμπαλντ Γκλουκ (Christoph Willibald Gluck, 1714-1787), με τον οποίο διατηρούσε μια αλληλογραφία. Πήγε στο Παρίσι στις δεκαεννέα το 1777 και δημοσίευσε το 1785 το Poétique de la Musique, μια διατριβή στην οποία υπερασπιζόταν τον "σημαίνον" χαρακτήρα της φωνητικής μουσικής, και αγνοώντας εντελώς την καθαρή οργανική μουσική.[3]

Φυσιοδίφης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εν τω μεταξύ, ο Λασεπέντ έγραψε δύο πραγματείες, Essai sur l’électricité naturelle et artificielle (1781) και Physique générale et particulière (1784), που του κέρδισαν τη φιλία του Ζωρζ Λουί Λεκλέρκ, κόμης του Μπυφόν (Buffon, 1707-1788). Ο Μπυφόν τον ενθάρρυνε να σπουδάσει τη Φυσική Ιστορία και τον διόρισε στο Jardin du Roi (Κήπος του Βασιλιά) το 1785. Του πρότεινε επίσης να συνεχιστεί το σπουδαίο έργο του, το Histoire Naturelle (Φυσική Ιστορία). Αυτή η συνέχεια δημοσιεύτηκε με τους τίτλους: Histoire naturelle des quadrupèdes ovipares et des serpents. Tome premier (1788) και Tome second (1789). Ήταν το πρώτο μεγάλο έργο για τα αμφίβια και τα ερπετά που απευθυνόταν για το ευρύ κοινό.

Κατά τη Γαλλική Επανάσταση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μετά τη Γαλλική Επανάσταση του 1789, ο Λασεπέντ έγινε Εκπρόσωπος του λαού (Βουλευτής) στην Εθνική Νομοθετική Συνέλευση (1791-1792). Θα είναι Αντιπρόεδρος της στις 17 Νοεμβρίου 1791, και μετά Πρόεδρος της από τις 28 Νοεμβρίου έως τις 9 Δεκεμβρίου 1791.

Ο Κήπος των Φυτών (Jardin des Plantes) και το Εθνικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας (Muséum National d'Histoire Naturelle) στο Παρίσι.

Κατά τη διάρκεια της περιόδου της Τρομοκρατίας του 1793 έφυγε από το Παρίσι, καθώς η ζωή του κινδύνευε από την αποδοκιμασία του για τις σφαγές. Κατέφυγε στην επαρχία, στην πόλη Leuville-sur-Orge. Όταν το Jardin du Roi αναδιοργανώθηκε ως Jardin des Plantes (Κήπος των Φυτών) και Muséum National d'Histoire Naturelle (Εθνικού Μουσείου Φυσικής Ιστορίας) το 1793, ο Λασεπέντ διορίστηκε στην θέση που διατέθηκε για τη μελέτη των ερπετών και των ψαριών. Δημοσίευσε τον πρώτο τόμο του Histoire naturelle des poissons (Φυσική ιστορία των ψαριών) το 1798. Έγραψε το Histoire des cétacés (Ιστορία των κητωδών) το 1804.

Το 1795, ο Λασεπέντ έγινε γενικός γραμματέας της Γαλλικής Ακαδημίας Επιστημών (Ινστιτούτο της Γαλλίας). Έγινε δεκτός στην Ακαδημία της Ρουέν στις 3 Αυγούστου 1803. Έγινε επίσης Εταίρος της Βασιλικής Εταιρίας το 1806 και ξένο μέλος της Σουηδικής Βασιλικής Ακαδημίας των Επιστημών το 1812.

Πολίτικη καριέρα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Από την περίοδο αυτή μέχρι το θάνατό του, το μέρος που πήρε στην πολιτική τον εμπόδισε να κάνει άλλη σημαντική συμβολή στην επιστήμη. Μέτα τα καθήκοντα του στην Εθνική Νομοθετική Συνέλευση, το 1799 ο Λασεπέντ έγινε γερουσιαστής, το 1801: πρόεδρος της Γερουσίας (ένας ρόλος που εκπλήρωσε και το 1807-08 και το 1811-13), το 1803: μεγάλος καγκελάριος του Εθνικού Τάγματος της Λεγεώνας της Τιμής, το 1804: υπουργός Επικρατείας και κατά τη διάρκεια της αποκατάστασης των βουρβόνων το 1814 δημιουργήθηκε Ομότιμος της Γαλλίας (Pair de France).

Κατά τη διάρκεια του τελευταίου τμήματος της ζωής του, έγραψε το Histoire générale physique et civile de l'Europe, που δημοσιεύθηκε μεταθανάτια σε 18 τόμους, το 1826.

Πέθανε στο Επινέ-συρ-Σεν (Épinay-sur-Seine), στην ηλικία των 68 ετών.

Αφιερώματα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το όνομά του δόθηκε:

Δημοσιεύσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Πιστοποιητικό Βαπτίσματος (27 Δεκεμβρίου 1756) για τον Bernard-Germain-Étienne de Laville - Νομαρχιακά αρχεία του Λοτ-ε-Γκαρόν στο διαδίκτυο (Agen/Saint-Hilaire/BM 1743-1759 ; σελ. 251-252/295).
  2. Πιστοποιητικό ταφής (29 Αυγούστου 1757) για την Marie de Lafont, σύζυγος του Jean Joseph Medard de Laville - Νομαρχιακά αρχεία του Λοτ-ε-Γκαρόν στο διαδίκτυο (Agen/Saint-Hilaire/S 1747-1781 ; σελ. 89/300).
  3. Jean Mongrédien, La musique en France des Lumières au Romantisme, Harmoniques/Flammarion 1986, σ. 255.