Μάρκος Μαρκοβίτης

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Μάρκος Μαρκοβίτης
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση 1905
Νάουσα Ημαθίας
Θάνατος 1938
Μόσχα
Χώρα πολιτογράφησης Ελλάδα
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσες Νέα ελληνική γλώσσα
Σπουδές Κομμουνιστικό Πανεπιστήμιο Εργαζομένων της Ανατολής
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητα δικηγόρος

Ο Μάρκος Μαρκοβίτης (1905-1938) ήταν απόφοιτος νομικής, στέλεχος της ΟΚΝΕ και του ΚΚΕ. Μετά την απόδρασή του από τις φυλακές Συγγρού το 1931 εγκαταστάθηκε στη Σοβιετική Ένωση και εκτελέστηκε τον Μάρτιο του 1938 κατά την περίοδο των σταλινικών εκκαθαρίσεων.

Νεανικά χρόνια - Ένταξη στην ΟΚΝΕ[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Μάρκος Μαρκοβίτης γεννήθηκε το 1905, στη Νάουσα. Από νεαρή ηλικία και τα πρώτα γυμνασιακά του χρόνια συναρπάζεται από τους αγώνες και τις συγκρούσεις των υφαντουργών εργατών της πόλης του για ένα καλύτερο αύριο. Τότε εντάσσεται στην ΟΚΝΕ και συμμετέχει στους αγώνες της εργατικής τάξης. Τελειόφοιτος Γυμνασίου αποβάλλεται από όλα τα Γυμνάσια για την πολιτική του δράση εκτός από αυτά της Πάτρας, όπου θα μεταβεί και θα αποφοιτήσει και κατόπιν θα εγγραφεί ως φοιτητής στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Στις αρχές του 1929 θα αποβληθεί δια παντός από τη Νομική Σχολή μαζί με 4 άλλους συμφοιτητές του "δια την εν γένει κομμουνιστικήν δράσιν των». Το θέμα θα λάβει μέσω της Εργατικής Βοήθειας διεθνείς διαστάσεις και ο Αϊνστάιν θα αποστείλει στην κυβέρνηση Ελ. Βενιζέλου και τη σύγκλητο του Πανεπιστημίου Αθηνών δύο επιστολές διαμαρτυρίας.[1]

Το 1929 καλείται να υπηρετήσει τη θητεία του. Ήταν η περίοδος που η κυβέρνηση του Βενιζέλου, δημιούργησε τον «πειθαρχικό Ουλαμό του Καλπακίου». Επέλεξε το Καλπάκι Ιωαννίνων καθώς εκείνη την εποχή ήταν απομονωμένο από την υπόλοιπη Ήπειρο, ώστε ανενόχλητα να εφαρμόσει τα μέσα της για να «συνετίσει» τους νεαρούς κομμουνιστές[2].

Το Νοέμβρη του 1930 στήθηκε η μεγάλη δίκη για στάση των «7 φαντάρων του Καλπακίου», που έγινε στα Γιάννενα. Σ’ αυτήν καταδικάστηκαν σε θάνατο οι Μαρκοβίτης και Γιάννης Πανούσης, ισόβια ο Κώστας Γαμβέτας και οι άλλοι σε μικρότερες ποινές.[3]

Η απόφαση αυτή ξεσήκωσε κύμα διαμαρτυριών στο εσωτερικό και στο εξωτερικό ενάντια στην κυβέρνηση του Βενιζέλου για ακύρωσή της και κατάργηση του κάτεργου. Στις 12 Γενάρη 1931 με την αναθεώρηση της δίκης οι θανατικές ποινές μειώθηκαν σε 4,5 χρόνια φυλάκιση.[4] Μετά την αναθεώρηση ο Μαρκοβίτης μεταφέρεται στις πολιτικές φυλακές Συγγρού, όπου ήταν κρατούμενοι και πολλοί άλλοι κομμουνιστές με τον βενιζελικό Ιδιώνυμο νόμο.[5]

Απόδραση από τις φυλακές Συγγρού και φυγή στη Σοβιετική Ένωση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στις 15 Απριλίου 1931 ο Μαρκοβίτης μαζί με άλλα 8 στελέχη του ΚΚΕ θα δραπετεύσουν από τις φυλακές Συγγρού[6], μαζί με τον δεκανέα της φρουράς Γρηγόρη Γρηγοριάδη που ήταν μέλος της ΟΚΝΕ, και όλοι μαζί θα καταφύγουν στη Σοβιετική Ένωση. Οι υπόλοιποι οκτώ που απέδρασαν ήταν οι Βασίλης Ασίκης, Λευτέρης Αποστόλου, Κώστας Ευτυχιάδης, Περικλής Καρασκόγιας, Γιώργος Κολοζώφ, Ορφέας Οικονομίδης, Δημήτρης Παπαρήγας και Ανδρόνικος Χαϊτάς.[7]

Στη Σοβιετική Ένωση πήρε το όνομα Κωνσταντίν Ατσάλις (Ochalis) και φοίτησε στο Κομμουνιστικό Πανεπιστήμιο Εθνικών Μειονοτήτων Δύσης ΚUΝΜΖ, όπου φοιτούσαν κεντροευρωπαίοι φοιτητές. Τον Ιανουάριο του 1932 έγινε μέλος του κόμματος των μπολσεβίκων ΠΚΚ(μπ). Το 1933 παντρεύτηκε στη Μόσχα τη ρωσίδα Ιρίνα Γκάνσινα και απέκτησε μια κόρη την Στέλλα.[8] Το 1936 με τη διάλυση του ΚUΝΜΖ στάλθηκε από το Μπολσεβίκικο Κόμμα στη Νότια Ρωσία να αναλάβει υπεύθυνος της έκδοσης της εφημερίδας "Κομυνιςτίς", που έβγαινε στα ελληνικά για την ελληνική κοινότητα της περιοχής.[9]

Το τέλος του στην ΕΣΣΔ[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στη συνέχεια η τύχη του Μαρκοβίτη παρέμεινε άγνωστη στη Σοβιετική Ένωση. Τον Ιανουάριο του 1938 συνελήφθη στα πλαίσια των σταλινικών εκκαθαρίσεων με την κατηγορία "εχθρός του λαού" και φυλακίστικε στις φυλακές Μπουτίρκα στη Μόσχα.[10] Από τη φυλακή ο Μαρκοβίτης έστειλε δύο επιστολές προς τον Στάλιν με τίτλο "Όχι δεν είμαι εχθρός του Λαού σύντροφε Στάλιν".[11]. Στη δίκη που ακολούθησε καταδικάστηκε σε θάνατο από στρατοδικείο και εκτελέστηκε στις 19 Μαρτίου 1938 στην περιοχή Kommunarka Polygon στα νότια περίχωρα της Μόσχας ως «εχθρός του λαού».[12]

Η 10η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ το Γενάρη του 1967 αποφάσισε να αποκαταστήσει ηθικά και κομματικά 13 μέλη του ΚΚΕ που έπεσαν θύματα την περίοδο της προσωπολατρείας στη Σοβιετική Ένωση.[13] Ανάμεσά τους ήταν και ο Μάρκος Μαρκοβίτης.[14][15]

Σύμφωνα με τον δικηγόρο Νάουσας Γρηγόρη Μαρκοβίτη, ανηψιό του Μάρκου Μαρκοβίτη, επί Γκορμπατσώφ ο πατέρας του Νίκος (αδελφός του Μάρκου) έλαβε μία επιστολή από τα αρχεία του ΚΚΣΕ που ανέφερε ότι το 1957 αποκαταστάθηκε ο Μάρκος Μαρκοβίτης και η καταδικαστική απόφαση θεωρήθηκε «άδικη» και ανακλήθηκε, 20 χρόνια μετά την εκτέλεση. Μετά από αναζητήσεις δεκαετιών οι εδώ συγγενείς του Μαρκοβίτη συνάντησαν τον εγγονό Δημήτρη και την κόρη Στέλλα του Μαρκοβίτη (78 ετών το 2011).

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ, Α΄ τόμος 1919-1949, εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 2012
  2. Βλάσης Αγτζίδης "Ο κόκινος καπνάς", Εναλλακτικές Εκδόσεις, Αθήνα 2010
  3. Πέτρος Ανταίος "Νίκος Ζαχαριάδης θύτης και θύμα", εκδόσεις Φυτράκη, Αθήνα 1991
  4. Κώστας Γκριτζώνας "Κόκκινοι δραπέτες 1920-1944", Εκδόσεις Γλάρος, Αθήνα 1985
  5. Μάριος Μαρκοβίτης "Όχι, δεν είμαι εχθρός του Λαού", Εκδόσεις Επίκεντρο, Θεσσαλονίκη 2017
  6. Χρήστος Ν. Τσιντζιλώνης "ΟΚΝΕ 1922-1943", Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 1989

Δείτε επίσης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

https://analitis.gr/syntrofe-stalin-den-eimai-exthros-toy-laoy/ https://kars1918.wordpress.com/2017/11/20/%CF%83%CF%8D%CE%BD%CF%84%CF%81%CE%BF%CF%86%CE%B5-%CF%83%CF%84%CE%AC%CE%BB%CE%B9%CE%BD-%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CE%B5%CE%AF%CE%BC%CE%B1%CE%B9-%CE%B5%CF%87%CE%B8%CF%81%CF%8C%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85/

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. https://tvxs.gr/news/taksidia-sto-xrono/i-diamartyria-toy-ainstain-ston-eleytherio-benizelo-apaitoyme-eleytheria-ske?fbclid=IwAR1bmMAtLK-m4vwStdGFYUBIEcP034x0IF34L7mLpGvVCG3FiZ0oXmJVrxk
  2. Τσιντζιλώνης (1989), σελ. 149-154
  3. Τσιντζιλώνης (1989), σελ. 165
  4. Τσιντζιλώνης (1989), σελ. 166-167
  5. Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ, Α΄ τόμος (2012), σελ. 224
  6. Ριζοσπάστης της 16ης Απρίλη 1931
  7. Γκριτζώνας (1985), σελ. 21-23
  8. https://kars1918.wordpress.com/2017/11/20/%CF%83%CF%8D%CE%BD%CF%84%CF%81%CE%BF%CF%86%CE%B5-%CF%83%CF%84%CE%AC%CE%BB%CE%B9%CE%BD-%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CE%B5%CE%AF%CE%BC%CE%B1%CE%B9-%CE%B5%CF%87%CE%B8%CF%81%CF%8C%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85/
  9. Μαρκοβίτης (2017), σελ. 165
  10. Μαρκοβίτης (2017), σελ. 197
  11. Μαρκοβίτης (2017), σελ. 207-218
  12. Μαρκοβίτης (2017), σελ. 227
  13. http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=366923
  14. Πέτρος Ανταίος (1991), σελ. 511
  15. ΠΟΡΙΣΜΑ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ ΤΩΝ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΠΟΥ ΣΥΚΟΦΑΝΤΗΘΗΚΑΝ ΚΑΙ ΕΞΟΝΤΩΘΗΚΑΝ ΑΠΟ ΤΜΗΜΑ ΤΗΣ ΗΓΕΣΙΑΣ ΤΗΣ