Λουί ντε Μπρολί

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Λουί ντε Μπρολί
Broglie Big.jpg
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Louis de Broglie (Γαλλικά)
Γέννηση 15  Αυγούστου 1892[1][2][3]
Διέππη
Θάνατος 19  Μαρτίου 1987[1][2][3]
Louveciennes
Υπηκοότητα Γαλλία
Σπουδές Τμήμα Επιστημών του Παρισιού
Γονείς Victor de Broglie
Βραβεύσεις Μεγαλόσταυρος της Λεγεώνας της Τιμής, Βραβείο Νόμπελ Φυσικής (1929), Διοικητής της Τάξης των Ακαδημαϊκών Φοινίκων, Χρυσό μετάλιο Γαλλικού Εθνικού Κέντρου για την Επιστημονική Έρευνα (1955), Μετάλλιο Μαξ Πλανκ (1938), Βραβείο Καλίνγκα (1952), Helmholtz Medal (1975), honorary doctorate at the Laval University (1947) και honorary doctor of the University of Warsaw
Επιστημονική σταδιοδρομία
Ερευνητικός τομέας θεωρητική φυσική
Ιδιότητα φυσικός, μαθηματικός, διδάσκων πανεπιστημίου, ιστορικός και θεωρητικός φυσικός
Διδακτορικός καθηγητής Πολ Λανζεβέν
Ακαδημαϊκός τίτλος doctorat
Υπογραφή
Signature Louis de Broglie.svg
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Ο Λουί ντε Μπρολί (Louis De Broglie, 15 Αυγούστου 189219 Μαρτίου 1987) ήταν γόνος αριστοκρατικής γαλλικής οικογένειας, που περιελάμβανε στρατηγούς, πρεσβευτές, υπουργούς εξωτερικών και τουλάχιστον ένα δούκα, τον μεγαλύτερο του αδελφό, Μορίς ντε Μπρολί. Ο Λουί ντε Μπρολί ασχολήθηκε μάλλον αργά με την θεωρητική φυσική, γιατί είχε σπουδάσει αρχικά ιστορία. Μόνον μετά τη θητεία του ως χειριστής ασυρμάτου στον Πρώτο Παγκόσμιο πόλεμο ακολούθησε το παράδειγμα του μεγάλου του αδερφού και άρχισε τις σπουδές του στην φυσική. Ο Μορίς ντε Μπρολί ήταν διακεκριμένος πειραματικός φυσικός και διεξήγαγε πειράματα στο οικογενειακό του μέγαρο στο Παρίσι.

Το έργο του[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η σημαντικότερη συνεισφορά του στη φυσική (η οποία του χάρισε και το βραβείο Νόμπελ το 1929) ήταν η πρόταση του ότι η διττή υπόσταση κύματος και σωματιδίου (κυματοσωματιδιακός δυϊσμός) δεν βρίσκει εφαρμογή μόνο στο φως αλλά και στην ύλη. Ανέπτυξε μια αλυσίδα συλλογισμών εκκινώντας από την ειδική θεωρία της σχετικότητας και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η ύλη πρέπει να διαθέτει την κυματική της μετενσάρκωση. Η ιδέα του έγινε αμέσως αποδεκτή από τον Άλμπερτ Αϊνστάιν, και οι φυσικοί Clinton Davisson και Lester Germer που τότε εργάζονταν στην τηλεφωνική εταιρεία Bell, πραγματοποίησαν πειράματα που επιβεβαίωσαν την ορθότητα της (1925).

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Το κομψό σύμπαν του Μπράιαν Γκριν, εκδόσεις «Ωκεανίδα», Αθήνα 2004, ISBN 960-410-340-7


  1. 1,0 1,1 MacTutor History of Mathematics archive. Ανακτήθηκε στις 22  Αυγούστου 2017.
  2. 2,0 2,1 Comité des travaux historiques et scientifiques. 107107. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  3. 3,0 3,1 SNAC. w6g44rtx. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.