Κιλαουέα

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση

Συντεταγμένες: 19°25′16″N 155°17′12″W / 19.42111°N 155.28667°W / 19.42111; -155.28667

Ο κρατήρας Πουόο

Το Κιλαουέα (χαβαϊανή γλώσσα: Kīlauea) είναι ηφαίστειο της Χαβάης νήσου και ένα από τα πέντε ασπιδωτά ηφαίστεια που αποτελούν το νησί. Το όνομα Κιλαουέα σημαίνει «αυτός που διασκορπίζεται» ή «που γρήγορα εξαπλώνεται» στην γλώσσα της Χαβάης και αναφέρεται στα συχνά ξεσπάσματα λάβας. Ο κώνος Πουόο συνεχώς εκρήγνυται στην ανατολική ζώνη ρήγματος από το 1983, καθιστώντας την τη μεγαλύτερη έκρηξη ζώνης ρήγματος τα τελευταία 200 χρόνια. Τριάντα πέντε εκρήξεις έλαβαν χώρα από το 1952, μη συμπεριλαμβανομένου του τρέχοντος επεισοδίου. Λάβα ηλικίας μικρότερης των 1000 ετών καλύπτει το 90% του Κιλαουέα.[1]

Το Κιλαουέα είναι ένα από τα πιο ενεργά ηφαίστεια στον πλανήτη[2] και μια πολύτιμη πηγή για τους ηφαιστειολόγους που είναι σε θέση να μελετήσουν από κοντά τις αποκλειστικά μη-βίαιες διαχυτικές εκρήξεις. Από το 2008, οι αυξανόμενες εκπομπές διοξειδίου του θείου από τον κρατήρα Χαλεμαούμαου (Halemaumau) στη κορυφή του Κιλαουέα έχουν οδηγήσει σε αυξημένα επίπεδα ηφαιστειακού νέφους, εγείροντας ανησυχίες για την ποιότητα του αέρα. Βρίσκεται μέσα στο Εθνικό Πάρκο Ηφαιστείων της Χαβάης και ως αποτέλεσμα το επισκέπτονται εκατομμύρια τουρίστες κάθε χρόνο, καθιστώντας το το πιο πολυσύχναστο αξιοθέατο στη Χαβάη και το πιο επισκεφθέν ηφαίστειο στον κόσμο.

Παρά την σχετική ασφάλεια για τους ερευνητές και τους επισκέπτες, το Κιλαουέα θεωρήθηκε από τη Γεωλογικό Ινστιτούτο των Ηνωμένων Πολιτειών (USGS) ως το πιο επικίνδυνο ηφαίστειο στις ΗΠΑ το 2018[3]. Υπάρχουν αναφορές για θανάτους ντόπιων μαχητών το 1790 εξ αιτίας του ηφαιστείου[4]. Το 2010-2011, η λάβα κατέστρεψε πολλά σπίτια στην περιοχή Καλαπάνα.[5] Το Μάρτιο του 2012, λάβα από το Κιλαουέα ολοκλήρωσε την καταστροφή της συνοικίας των Βασιλικών Κήπων (Royal Gardens Subdivision) όταν λάβα έκαψε το τελευταίο εναπομείνον σπίτι εκεί.[6] Σύμφωνα με το Γεωλογικό Ινστιτούτο των ΗΠΑ, το επίπεδο ηφιαστειακού συναγερμού για το Κιλαουέα τον Απρίλιο του 2012 ήταν «Προσοχή»[7] ενώ τον Σεπτέμβριο του 2020 η ηφαιστειακή δραστηριότητα είχε επιστρέψει σε φυσιολογικά επίπεδα (ηρεμία)[8], ύστερα από το τελευταίο ηφαιστειακό επεισόδιο που ξεκίνησε το 2018[9] και επέφερε μεγάλη εκροή λάβας και αλλαγές στους κρατήρες Χαλεμαούμαου και Πουόο. Μια κατάσταση προσοχής χρησιμοποιείται για να ορίσει μια κλιμάκωση αναταραχών ή μια μικρή έκρηξη σε εξέλιξη που εγκυμονεί περιορισμένους κινδύνους. Μετά το τέλος της τελευταίας έκρηξης παρατηρήθηκε δημιουργία λίμνης στο βάθος του κρατήρα Χαλεμαούμαου, πράγμα το οποίο ενδέχεται να οδηγήσει σε αλλαγή του τύπου των μελλοντικών εκρήξεων σε πιο βίαιες, και την παράλληλη δημιουργία ηφαιστειακής σκόνης, λόγω της αλληλεπίδρασης του νερού με το καυτό μάγμα. Αυτό έχει συμβεί και στο παρελθόν[10].

Το Κιλαουέα δημιουργήθηκε τα τελευταία 300.000 με 600.000 χρόνια από το θερμό σημείο της Χαβάης.[11] Αν και δεν είναι το νεότερο ηφαίστειο που έχει δημιουργηθεί από το θερμό σημείο, είναι το νεότερο ηφαίστειο που βρίσκεται πάνω από την επίφανεια της θάλασσας, αφού η κορυφή του υπεράκτιου ηφαιστείου Λοΐχι βρίσκεται 1.150 μέτρα κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας. Επειδή το Κιλαουέα δεν σχηματιζεί βουνό από μόνο του αλλά μόνο ένα εξόγκωμα με ύψος 1.277 μέτρα, [11] σε συνδυασμό με το γεγονός ότι βρίσκεται στη πλαγιά του μεγαλύτερου Μάουνα Λόα, οδήγησαν τους επιστήμονες να υποθέσουν ότι το Κιλαουέα ήταν μέρος του Μάουνα Λόα. Όμως η σύσταση της λάβας των δύο ηφαιστείων διαφέρει, κάτι που είναι εφικτό μόνο αν τα δύο ηφαίστεια έχουν διαφορετικούς θαλάμους μάγματος.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Oracle ThinkQuest Library (2000). «Anger of Pele: Interesting Volcano Facts». Natural Disasters of Hawaii. Oracle ThinkQuest. Ανακτήθηκε στις 7 Αυγούστου 2010.  Βιβλιογραφία
  2. Juvik, Sonia P. (1998). Atlas of Hawaii. University of Hawaii Press. σελ. 45. ISBN 978-0-8248-2125-8.  Unknown parameter |coauthors= ignored (|author= suggested) (βοήθεια)
  3. Solly, Meilan. «These Are the United States' 18 Most Dangerous Volcanoes». Smithsonian Magazine (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 1 Οκτωβρίου 2020. 
  4. Swanson, D.A.; Christiansen, R.L. (1976). «Tragedy at Kilauea». Earthquake Information Bulletin (USGS) 8 (2): 1217. http://pubs.er.usgs.gov/publication/70164356. 
  5. «Lava destroys house at Kalapana Gardens». Honolulu Star-Advertiser. 27 Νοεμβρίου 2010. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2012-05-14. https://web.archive.org/web/20120514131942/http://www.staradvertiser.com/news/breaking/110929539.html. Ανακτήθηκε στις 28 Νοεμβρίου 2010. 
  6. «Lava claims final home». Hawaii Tribune Herald. 4 Μαρτίου 2012. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2012-05-09. https://web.archive.org/web/20120509223429/http://www.hawaiitribune-herald.com/sections/news/local-news/lava-claims-final-home.html. Ανακτήθηκε στις 4 Μαρτίου 2012. 
  7. «Current Alerts for U.S. Volcanoes». USGS. 
  8. «Usgs Kilauea Status Update Page». 
  9. «2018 lower East Rift Zone Eruption and Summit Collapse». www.usgs.gov (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 1 Οκτωβρίου 2020. 
  10. «A New Lake—Water Not Lava—On Kilauea». earthobservatory.nasa.gov (στα Αγγλικά). 8 Μαΐου 2020. Ανακτήθηκε στις 1 Οκτωβρίου 2020. 
  11. 11,0 11,1 «Kīlauea -- Perhaps the World's Most Active Volcano». United States Geological Survey—Hawaiian Volcano Observatory. 7 Μαΐου 2009. Ανακτήθηκε στις 27 Ιανουαρίου 2012.