Ιωάννης Σταύρακας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Ιωάννης Σταύρακας
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση1930
Λευκάδα
Χώρα πολιτογράφησηςΕλλάδα
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσεςΝέα ελληνική γλώσσα
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητααξιωματικός Αστυνομικού Σώματος
ΕργοδότηςΕλληνική Χωροφυλακή
Ελληνική Αστυνομία
Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών
Αξιώματα και βραβεύσεις
Αξίωμανομάρχης

Ο Ιωάννης Σταύρακας (1930) είναι αντιστράτηγος εν αποστρατεία της Ελληνικής Αστυνομίας, της οποίας διατέλεσε αρχηγός.

Βιογραφικό[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε το 1930 στη Λευκάδα. Κατατάχθηκε στο Σώμα της τότε Ελληνικής Βασιλικής Χωροφυλακής το 1950, αρχικά ως απλός χωροφύλακας, ενώ το 1959 ονομάσθηκε αξιωματικός.[1] Φοίτησε σε διάφορες σχολές των Σωμάτων Ασφαλείας και των Ενόπλων Δυνάμεων.

Το 1967 αποτάχθηκε από τη χούντα λόγω των δημοκρατικών του φρονημάτων.[1] Επέστρεψε στη Χωροφυλακή τον Ιούλιο του 1975.[1]

Μεταξύ άλλων, διατέλεσε διοικητής της περιβόητης Ασφάλειας Προαστείων της Χωροφυλακής (Υποδιεύθυνση Ασφαλείας Προαστείων Πρωτευούσης) καθώς και διευθυντής Αντικατασκοπείας της τότε Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (ΚΥΠ, η σημερινή ΕΥΠ).[1] Το 1985 προάχθηκε σε αντιστράτηγο και τοποθετήθηκε προϊστάμενος του Κλάδου Διοικητικής Υποστήριξης του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης, ενώ τον Απρίλιο του 1986 έγινε αρχηγός της Ελληνικής Αστυνομίας.[1]

Παρέμεινε αρχηγός μόνο για οκτώ μήνες, καθώς τον Δεκέμβριο του 1986 αντικαταστάθηκε από τον Νίκωνα Αρκουδέα. Οι λόγοι της αποστρατείας του, σύμφωνα με τον Τύπο, ήταν οι διαφωνίες του με τον υπουργό Δημόσιας Τάξης Αντώνη Δροσογιάννη.[2]

Μετά την αποστρατεία του, διορίστηκε δύο φορές νομάρχης Κορινθίας από τις κυβερνήσεις Ανδρέα Παπανδρέου, από τον Ιούνιο του 1987 μέχρι τον Ιούλιο του 1989, και από τον Οκτώβριο του 1993 μέχρι τον Ιανουάριο του 1995 (οπότε παρέδωσε στον πρώτο εκλεγμένο νομάρχη, Άγγελο Μανωλάκη).

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Η Καθημερινή, 29 Απριλίου 1986
  2. Το Έθνος, 23 Δεκεμβρίου 1986