Ιερώνυμος ο Καρδιανός

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Ιερώνυμος ο Καρδιανός
Γέννηση 4ος αιώνας π.Χ.
Τόπος γέννησης Καρδία
Θάνατος 3ος αιώνας π.Χ.
Τόπος θανάτου Αρχαία Πέλλα
Επάγγελμα/
ιδιότητες
ιστορικός και συγγραφέας

Ο Ιερώνυμος ο Καρδιανός (περ.360 - περ.260 π.Χ.) ήταν Έλληνας ιστορικός των πολέμων των Διαδόχων του Μεγάλου Αλεξάνδρου. «Αν το έργο του είχε σωθεί» παρατήρησε ο Βρετανός ιστορικός Τζων Μπάνγκελ Μπιούρυ (Bury) θα τοποθετούσαμε[1] τον ιστορικό αυτό τρίτο στην τριανδρία των Ελλήνων ιστορικών, δίπλα στον Θουκυδίδη κι τον Πολύβιο.

Βίος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε περί το 370 π.Χ. στην Καρδία της Θρακικής χερσονήσου (σημ. χερσόνησος της Καλλίπολης και υπηρέτησε υπό τον Φίλιππο και τον Αλέξανδρο καθώς και υπό τον συμπολίτη του Ευμένη τον Καρδιανό κατά τους πολέμους των Διαδόχων του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Πήρε μέρος στις μάχες του Ευμένη εναντίον του Αντιγόνου και στάλθηκε στη Μακεδονία να ζητήσει αμνηστία για τον Ευμένη από τον Αντίπατρο. Ο τελευταίος όμως πέθανε κατά την παραμονή του Ιερώνυμου στην Πέλλα, τα πράγματα άλλαξαν και ο Ιερώνυμος επέστρεψε με τον διορισμό του Ευμένη ως αρχιστρατήγου της Ασίας. Ο αγώνας εναντίον του Αντίγονου συνεχίστηκε ώς το 316, οπότε ο Αντίγονος νίκησε τον Ευμένη στη μάχη της Γαβιηνής. Στη μάχη αυτή ο Ιερώνυμος πληγώθηκε, αιχμαλωτίσθηκε και φυλακίστηκε· τελικά ο Αντίγονος του έδωσε χάρη και τον διόρισε επιστάτη εκμετάλλευσης ασφάλτου στην Νεκρά Θάλασσα. Αργότερα ακολούθησε τον Αντίγονο και πολέμησε στη μάχη της Ιψού 301 π.Χ. και όταν ο γιΟς του Αντιγόνου ο Δημήτριος ο Πολιορκητής έγινε βασιλιάς της Μακεδονίας τοποθέτησε τον Ιερώνυμο αρμοστή στις Θεσπιές της Βοιωτίας (293 π.Χ.). Αργότερα συνόδευσε στην Πελοπόννησο τον διάδοχο του Δημητρίου Αντίγονο Α΄Γονατά στην εκστρατεία εναντίον του Πύρρου. Έζησε κατά τον Λουκιανό εκατόν τέσσερα χρόνια.[2] α[›]

Εργογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Ιερώνυμος έγραψε το ιστορικό έργο: Αι περί Διαδόχων Ιστορίαι στο οποίο διαπραγματεύτηκε την ιστορία της περιόδου από τον θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου (323) ως τον θάνατο του Πύρρου (272 π.Χ.). Από το έργο του σώθηκαν λιγοστά μόνο αποσπάσματα. Είναι όμως γνωστό ότι το χρησιμοποίησαν ως βασική τους πηγή ο Διόδωρος ο Σικελιώτης[3] και ο Αρριανός,[4] καθώς και ο Πλούταρχος στις βιογραφίες του.[5] Ιδιαίτερη επίσης ικανότητα είχε ο Ιερώνυμος στην απεικόνιση και ερμηνεία του χαρακτήρα των ιστορικών προσώπων, όπως μπορεί να εξαχθεί από το βίο του Δημητρίου Πολιορκητή, γραμμένο από τον Πλούταρχο, ο οποίος άντλησε από τον Ιερώνυμο. Επίσης υπήρξε ο πρώτος Έλληνας ιστορικός που ασχολήθηκε με την Ρώμη, εντελώς πάντως περιστασιακά στο τμήμα του έργου του που αναφερόταν στην σύγκρουση του Πύρρου με τους Ρωμαίους.

Σημειώσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

^ α: Ο Ιερώνυμος που έλαβε μέρος σε πολέμους και υπέμεινε πολλούς κόπους και τραύματα, έζησε έτη τέσσερα και εκατόν, όπως αναφέρει ο Αγαθαρχίδης[6] στο ένατο βιβλίο της ιστορίας της Ασίας και θαυμάζει τον άνδρα, επειδή μέχρι τα τελευταία του ήταν ικανός στα ερωτικά (ἄρτιον όντα εν ταῖς συνουσίαις), άρτιος σε όλες τους τις αισθήσεις και εντελώς υγιής.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό, τόμ.4 σ.113
  2. Λουκιανός, Μακρόβιοι, 22. 3-9
  3. Διόδωρος ο Σικελιώτης, Βιβλιοθήκη, Βιβλία 18-20
  4. Αρριανός,«Τα μετ΄Αλέξανδρον» (10 βιβλία), μια ιστορία των γεγονότων που συνέβησαν τα πρώτα χρόνια μετά τον θάνατο του Μεκεδόνα Βασιλιά (323 ως 321 π.Χ,). Το έργο χάθηκε, αλλά περίληψή του δίνει ο Φώτιος
  5. Πλούταρχος, Παράλληλοι βίοι, Ευμένης, Πύρρος, Δημήτριος ο Πολιορκητής.
  6. Ο Αγαθαρχίδης από την Κνίδο, γραμματικός του 2ου αι. π.Χ. έγραψε πολλά έργα από τα οποίας σώζονται μόνο αποσπάσματα του Περίπλου Ερυθράς θαλάσσης.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]