Θανάσης Τριαρίδης

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Θανάσης Τριαρίδης
Όνομα Θανάσης Τριαρίδης
Γέννηση 21 Δεκεμβρίου 1970
Θεσσαλονίκη, Ελλάδα
Επάγγελμα/
ιδιότητες
συγγραφέας
Υπηκοότητα Ελλάδα
Είδη Συγγραφέας, δοκιμιογράφος, θεατρικός συγγραφέας, εκδότης,αρθρογράφος

[Θανάσης Τριαρίδης Θανάσης Τριαρίδης]

Ο Θανάσης Τριαρίδης (Θεσσαλονίκη 21 Δεκεμβρίου 1970 - ) είναι Έλληνας συγγραφέας που ασχολείται με ποικίλα λογοτεχνικά είδη, όπως είναι το διήγημα, το μυθιστόρημα, το θέατρο, η ποίηση και το παραμύθι. Παράλληλα, γράφει αισθητικά δοκίμια που αφορούν τον Δυτικό πολιτισμό αλλά και πολιτικά άρθρα. Από το 2009 συμμετέχει στις εκδόσεις δήγμα. Αφηγήματά του έχουν μεταφραστεί στην Αγγλική, Γαλλική και Ιταλική γλώσσα, ενώ όλα τα κείμενά του είναι διαθέσιμα από την ιστοσελίδα του.[1]

Από τον Αύγουστο του 2009 είναι αντιρρησίας συνείδησης, καθώς δήλωσε άρνηση εφεδρικής στράτευσης. Με τα πολιτικά του κείμενα τοποθετείται υπερ ενός ακραιφνούς φιλελευθερισμού, ενάντι στην πολιτική βία, τον ρατσισμό και τους ολοκληρωτισμούς. Κατά την περίοδο 1996-2001 υπήρξε ακτιβιστής του δικτύου DROM για τα κοινωνικά δικαιώματα των Τσιγγάνων.[2] Είναι δικηγόρος, σεναριογράφος ντοκιμαντέρ κ.ά.[3]

Λογοτεχνική ένταξη[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Θανάσης Τριαρίδης κινείται κατά κύριο λόγο στα πλαίσια του Ρομαντισμού και του Αισθητισμού αλλά προσεγγίζει τα δύο λογοτεχνικά ρεύματα με μία ξεχωριστή και μεταμοντέρνα ματιά. Στα έργα του εμφανίζονται στοιχεία της Πορνογραφίας, του Φανταστικού αλλά και του Μαγικού Ρεαλισμού, καθώς ο συγγραφέας ανασυνθέτει την πραγματικότητα προσθέτοντας μαγικά στοιχεία.

Χαρακτηριστικά έργου[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η γραφή του είναι υβριδική [4], νεωτερική και πρωτότυπη. Το ύφος του χαρακτηρίζεται από μια ιδιάζουσα λογοτεχνική αισθητική [5]. Στις καινοτομίες του εντάσσονται ο ιδιότυπος ουμανισμός[6], η ιδεολογική εγρήγορση[7] και η κοινωνική ευαισθησία[8] που διέπουν τα έργα του.

Έργα και Κριτική[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Του γνωστού συγγραφέα * τα χλωρά διαμάντια * το δειλινό των γκαβλωμένων ανθρώπων, γραμμένο από τον μοναδικό που θα μπορούσε να το γράψει. ~ ΒΙΒΛΙΟ ΠΡΩΤΟ: δειλινά 1 – 333 (2011)
Το βιβλίο Τα χλωρά Διαμάντια του Τριαρίδη αποτελεί το πρώτο μέρος μιας ανατρεπτικής τριλογίας, που ανασκευάζει όλο τον παραδεδομένο δυτικό κόσμο. Το μεγαλόπνοο έργο συνολικά θα αποτελείται από 1000 ιστορίες που δομούν ένα πλέγμα διακειμενικοτήτων και αναφορών σε όλες τις Τέχνες και Επιστήμες. Πρόκειται για ένα ανορθόδοξο έργο που ενώ έχει επιρροές από πολλά είδη (όπως το Έπος, η Πορνογραφία, η Παρωδία κ.α.) και ρεύματα (όπως ο Αισθητισμός, ο Ρομαντισμός κ.α.) εντάσσεται στα ρευστά όρια του Μεταμοντερνισμού, γεγονός που καθιστά δύσκολη την περίληψή του. Η διακειμενικότητα, η ειρωνεία, η παιγνιώδης διάθεση, η επικόλληση πολλαπλών αντιφατικών στοιχείων, ο διακεκομμένος και δαιδαλώδης χρόνος είναι κάποια από τα βασικά στοιχεία που χαρακτηρίζουν το βιβλίο.

Ο άνεμος σφυρίζει στην Κουπέλα (2000, 2009)
Το μυθιστόρημα του Τριαρίδη Ο άνεμος σφυρίζει στην Κουπέλα είναι το πρώτο βιβλίο του συγγραφέα και διακρίνεται για τη νέα πνοή που έδωσε στη σύγχρονη ελληνική μυθοπλασία [9] χάρη στην αυθεντική και δημιουργική γραφή, την υψηλή πρωτοτυπία αλλά και τον ιδιότυπο μαγικό ρεαλισμό του. Η μόνιμη συνύπαρξη πραγματικού και φανταστικού κόσμου και η απίστευτη όσμωση ανάμεσα σε γεγονότα μιας διακριτικής καθημερινότητας από τη μια και ενός μυθικού τοπίου (ίσως και λίγο γοτθικού) από την άλλη, δομημένου σε αρχέγονες δοξασίες για το κακό και τη μοίρα, είναι βασικό χαρακτηριστικό και του λόγου αλλά και του τρόπου δράσης όλων των σελίδων.[10] Το μυθιστόρημα αποτελεί ένα σκοτεινο παραμύθι μύησης στον έρωτα [11] με βασικά μοτίβα τη μαθητεία χωρίς διδαχή, το δίπολο έρωτας - θάνατος, τη βούληση κόντρα στη μοίρα αλλά και την ευαγγελική φόρμα,[12] προκειμένου να ανακατασκευαστεί. Η ιστορία λαμβάνει χώρα στη μαγικό και υπερφυσικό λόφο της Κουπέλας, όπου οι μαθητές της πρώτης δημοτικού ενός σχολείου της Θεσσαλονίκης παρακολουθούν, αντιλαμβάνονται και ερμηνεύουν τη ζωή της αγαπημένης τους δασκάλας σαν μια μυστηριακή τελετουργία γεμάτη ανόσιες πράξεις. Ο συγγραφέας στήνει ένα δικό του σύμπαν για την παιδική ηλικία και τη διαδικασία της μύησης στην ωριμότητα αλλά και στα μυστήρια του έρωτα και του θανάτου.[13] Συνδυάζει τον λυρικό αισθητισμό, την αφέλεια του παραμυθιού, την υπερβολή του αισθητισμού και το άνθος της νοσηρότητας, επιχειρώντας μια αποδόμηση του παραμυθιού ανάλογη με εκείνη της Angela Carter.[14]

Το τρυφερό μαχαίρι του Πέτρο Μπόλε κι άλλες τρεις ιστορίες δακρύων (2002, 2010)
Τα αφηγήματα του Τριαρίδη είναι τέσσερις λυρικές νουβέλες του φανταστικού, που μπορούν να ιδωθούν ως παραμύθια για ενήλικες ή αλληγορικές παραβολές.[15] Η γοτθική ατμόσφαιρα συναντά το παράλογο και τα αφηγήματα μοιάζουν με εξιστόρηση μυστικών ψιθύρων σε μια σπουδή του Τέλους.[16] Τον κόσμο των ιστοριών συνθέτουν μαγικά μαχαίρια, παγωμένες νυχτερίδες, δολοφόνοι βασιλιάδες, εκατόμβες αθώων, μυστικά λουλούδια, χαραγμένα σπυριά σιταριού που συνεχίζουν τη ζωή, άντρες που σκοτώνουν και σκοτώνονται αλλά και γυναίκες που γεννούν και σώζουν δια της παράλογης αγάπης.[17] Οι ιστορίες ενεργοποιούν τα κοινωνικά ανακλαστικά των αναγνωστών,[18] καθώς εστιάζουν στις ανθρώπινες αξίες, στα πάθη των ανθρώπων και στις δοκιμασίες τους, προκειμένου να διαφυλάξουν αρχές και ιδανικά και να αντιδράσουν στην ανθρώπινη εξουσία και ανοησία.[19] Βασικοί θεματικοί πυρήνες των αφηγημάτων είναι τα παρεπόμενα της ασύδοτης εξουσίας είναι και ο αγώνας του ανθρώπου με τις δικές του αντοχές και πεποιθήσεις, σε ένα λογοτεχνικό σύμπαν όπου δεν υπάρχει Θεός αλλά διάσπαρτες ιδέες του δίκαιου και του καλού.[20] Ο Τριαρίδης, κατέχοντας τη γλώσσα και δομώντας σωστά το υλικό της εμπνευσής του, σχολιάζει αλληγορικά τη σύγχρονη εποχή της ψεύτικης ευδαιμονίας με σαφή επικέντρωση στην τιμωρία, την προδοσία και την κατάχρηση.[21] Ο ίδιος ο συγγραφέας αναφέρει στο ηλεκτρονικό σημείωμα της τετραλογίας ότι οι τέσσερις ιστορίες δακρύων (Το τρυφερό μαχαίρι του Πέτρο Μπόλε, Η παγωμένη καρδιά των ευτυχισμένων ανθρώπων, Το χαραγμένο σιτάρι, Η μουγγή καμπάνα) γράφτηκαν κατά τη συναναστροφή του με παιδιά των σκηνιτών του Δενδροποτάμου και του Ευόσμου της Θεσσαλονίκης, όντας εθελοντής του Δικτύου DROM. Η τετραλογία αποτελεί συγκεντρωτική επανέκδοση των τεσσάρων μεμονωμένων εκδόσεων των αφηγημάτων κατά τα διετία 2002 και 2003.

τα μελένια λεμόνια * η διαθήκη των γκαβλωμένων ανθρώπων (2007)
Τα μελένια λεμόνια είναι ένα πολυσύνθετο μορφολογικό υβρίδιο που δεν κατατάσσεται σε ένα συγκεκριμένο λογοτεχνικό είδος. Συνδυάζει χαρακτηριστικά από το μυθιστόρημα, την ποίηση, την πρόζα, το δοκίμιο αλλά και τις λίστες, ανασυνθέτοντας δημιουργικά ένα οργανικό σύνολο ετερόκλητων υλικών από μια πολύ ευρεία μορφωτική παρακαταθήκη του δυτικού πολιτισμού. Το βιβλίο έχει χαρακτηριστεί ανάποδη αποκάλυψη όχι μόνο διότι ανατρέπει τους μύθους της Παλιάς και Νέας Διαθήκης αλλά και γιατί βάλλεται κατά των εξουσιαστικών θρησκειών που δαιμονοποιούν τις ανθρώπινες ζωτικές όρμες. Οι φανατικοί χριστιανοί θα μπορούσαν να χαρακτηρίσουν την ιστορία χαμου των μελένιων λεμονιών βλάσφημη, γιατί αντιτίθεται στη μεγάλη ευαγγελική αφήγηση, που προτάσσει ως μοναδική αλήθεια τη σωτηρία των ανθρώπων δια του Θεού.[22] Η αιρετική ηθική και ο αχαλίνωτος ερωτισμός του βιβλίου σε συνδυασμό με την ιδεολογική εγρήγορση και κοινωνική ευαισθησία του συγγραφέα, καθιστούν το έργο ένα σαγηνευτικό κείμενο, που διατηρεί αμείωτη την υψηλή ένταση της φαντασμαγορικής γραφής του. Το ολότελα σύγχρονο μεταλογοτεχνικό ύφος [23] του έργου προκάλεσε αντιδράσεις και πολεμίους, που χαρακτήρισαν τον Τριαρίδη αντίχριστο και ανθέλληνα, ενώ το ίδιο το βιβλίο ακατανόμαστο.[24]

Ich bebe * όταν οι αμαξάδες μαστιγώνουν τα άλογα (2007)
Ο συγγραφέας αφορμάται από δύο περιστατικά της ζωής του Νίτσε για να γράψει ένα φαινομενικά απλοϊκό και κατά βάθος σύνθετο υβριδικό κείμενο σπασμένο σε 62 ενότητες με κεντρικό θέμα τον τρόμο του ανθρώπου απέναντι στη διαρκώς απωθημένη και αποκρουστική ανθρώπινη ιστορία. Το βιβλίο αποτελείται από σύντομες και ως επί το πλείστον ανεξάρτητες μεταξύ τους αφηγήσεις, που άλλοτε θυμίζουν ιδιότυπα διηγήματα κι άλλοτε ποιήματα τουλάχιστον ως προς την ουσία και τη φόρμα, που περιλαμβάνει έρρυθμη άρθρωση πολλών φράσεων, παρεμβολές ποιητικότροπου λόγου και διακειμενικότητες με άλλους ποιητές. Ο ίδιος ο Τριαρίδης χαρακτηρίζει το έργο ως μια ανιστόρηση του τρόμου του, που επιτυγχάνεται χάρη στη δυνητικά ατέρμονη και εγγενώς αποσπασματική περιδιάβαση του συγγραφέα στον μύθο και την ιστορία από την ελληνική αρχαιότητα μέχρι τις μέρες μας. Οι βασικοί άξονες πάνω στους οποίους θεμελιώνεται η ελεγειακή και ειρωνική ανα-μυθολογία του Ich bebe είναι ο αποσχηματισμός και η αλληγορική ανασύνθεση μύθων και ιστοριών στο παρόν του τρόμου, με στόχο την απόλυτη άρνηση κάθε μορφής βίας.[25]

Το κόψε-κόψε ή όταν οι γκοτζίλες εξανθρωπίζονται * Ύμνος στην ατέλειωτη μεγάλη σφαγή (που συνήθως τη λένε Ελευθερία, Εργασία που Απελευθερώνει, Λαό, Μέλλον ή και Ιστορία, Πεπρωμένο, Εξέλιξη, Αγάπη, etc.) (2008)
Το κόψε-κόψε είναι ένα μεταμοντέρνο θεατρικό έργο προορισμένο για εξωσχολική παράσταση και αποτελεί μέρος ενός ευρύτερου αναθεωρητικού και υπερ-λογοτεχνικού αποσχεδιασμού του κόσμου και των αφηγήσεών του. Βασικός στόχος του βιβλίου είναι να καταγγείλει τη βία, το θάνατο και τις σφαγές που έχουν συντελεστεί στο όνομα του έθνους και της πατρίδας. Συγκεκριμένα, το έργο στρέφεται ενάντια σε κάθε μορφή ουσιοκρατικής σκέψης, εθνικισμού, ρατσισμού αλλά και ετεροφοβίας. Ο συγγραφέας καταφεύγει σε μια καρναβαλική διαστρέβλωση μιας σειράς αναγνωρίσιμων κειμένων, όπως ο Ύμνος εις την Ελευθερίαν, το Άξιον εστί, τα Σαράντα παλικάρια κ.α. Ανακατασκευάζει τα παραδεδομένα εθνοκεντρικά κείμενα με σκοπό να καταδείξει την τάση των λαών να υμνούν το παρελθόν τους, αναφερόμενοι στη βία των άλλων και στη δική τους δίκαιη ανδρεία. Στο κόψε-κόψε εκφράζεται η άποψη πως ο άνθρωπος είναι μια μαριονέτα των άγνωστων αλλά θανατηφόρων Μεγάλων Ιδεών ενώ ο συγγραφέας ταυτίζει κάθε εθνικό ύμνο με το ψέμα, τη συναίνεση και την υποταγή του λαού στη μεταμφιεσμένη βία. Η μορφή των κειμένων είναι μεικτή, καθώς ακροβατεί ανάμεσα στην πρόζα, την ποίηση και το ιδιόρρυθμο αφήγημα. Στο σύνολό του το έργο αποτελεί ένα παλίμψηστο κειμένων του κανόνα αλλά και καθιερωμένων ιδεών, με υπονομευτική τάση προς την κοινή λογοτεχνική αισθητική και τη σύγχρονη πολιτική κουλτούρα. Όσον αφορά το ύφος του βιβλίου είναι λιτό, άμεσο, ειρωνικό αλλά και φορτισμένο με αγωνία, που βασίζεται στο αποκρουστικό θέαμα των ολοκληρωτισμών του 20ού αιώνα και στην αυτοκατάφαση των εθνών στις ιδεολογίες.

Εργογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αφηγήσεις

Θεατρικά

Παραμύθια

Δοκίμια

Θεατρικές παραστάσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

- Historia de un amor ή τα μυρμήγκια, Ιάνουάριος 2013 - Μάρτιος 2013: Συμπρωταγωνιστούν και συν-σκηνοθετούν οι Πέμη Ζούνη και Κώστας Φιλίππογλου (βοηθός σκηνοθέτη Μαρία Καμένου) σε μουσική Θοδωρή Οικονόμου, σκηνικά Μανόλη Παντελιδάκη, φωτισμό Κατερίνας Μαραγκουδάκη, παραγωγή Ρούλας Νικολάου.

- La Ultima Noche ή οι Kαρχαρίες, Φεβρουάριος 2013 - Μάιος 2013: Σκηνοθετεί ο Δημήτρης Γιαμλόγλου (βοηθός σκηνοθέτη: Γιώργος Καστανάς), πρωταγωνιστούν οι Μυρτώ Αλικάκη και Λεωνίδας Κουκούρης, σε μουσική και ηχητικό σχεδιασμό Δημήτρη Γιακουμάκη, σκηνικά και κοστούμια Αιμιλίας Κακουριώτη, παραγωγή Ρούλας Νικολάου.

ΜέΝΓΚΕΛΕ, Ιανουάριος 2014 - Απρίλιος 2014: Σκηνοθετεί ο Κώστας Φιλίππογλου (βοηθός σκηνοθέτη: Ροζαλί Σινοπούλου) και πρωταγωνιστούν οι Λάζαρος Γεωργακόπουλος και Μυρτώ Αλικάκη, σε μουσική Δημήτρη Γιακουμάκη, φωτισμό Μελίνας Μάσχα και εικαστική επιμέλεια Όλγας Μπρούμα.

- Zyklon ή το πεπρωμένο, Μάρτιος 2015 - Μάιος 2015: Σκηνοθετεί ο Γιάννης Παρασκευόπουλος και πρωταγωνιστούν οι Ιωάννα Παγιατάκη και Κωνσταντίνος Γαβαλάς, σε μουσική Μάνου Μυλωνάκη, σκηνογραφία Σοφίας Παπαδοπούλου και παραγωγή Θωμά Χαρέλα.

- Οιδίνους, Φεβρουάριος 2016 - Ιούνιος 2016: Πρωταγωνιστούν οι Λάζαρος Γεωργακόπουλος (ο οποίος έχει αναλάβει και τη σκηνοθεσία) και Άννα Μάσχα, σε μουσική Χρήστου Διαμαντή, κοστούμια Ιωάννας Τσάμη, φωτισμό Νίκου Βλασόπουλου και παραγωγή εκδόσεων Ευρασία και Μανόλη Σάρδη / PRO4

- Lebensraum, Μάρτιος 2016 - Απρίλιος 2016: Σκηνοθετεί η Έλενα Σωκράτους, πρωταγωνιστούν οι Κωστής Καλλιβρετάκης και Κωνσταντίνος Γεράκης, σε μουσική Πάνου Βούλγαρη και σκηνικά Βασιλικής Χριστοπούλου. Το έργο παρουσιάστηκε σε 3 χώρες (Γερμανία, Ελλάδα, Κύπρο) και 7 πόλεις (Βερολίνο, Φρανκφούρτη, Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Λευκωσία, Λεμεσό) σε ελληνόφωνη αλλά και γερμανόφωνη εκδοχή (μετάφραση: Mirja Lahidjanian και Maria Thomas).


Κριτικές:

La ultima noche ή οι καρχαρίες (2010)
Οι Καρχαρίες είναι ένα θεατρικό δράμα για δύο πρόσωπα σε δύο πράξεις. Σε πρώτη ανάγνωση, το έργο παρουσιάζει την προσπάθεια ενός ζευγαριού να επικοινωνήσει στο σαλόνι του σπιτιού του. Στην ουσία όμως το έργο πραγματεύεται τη διττή ανθρώπινη αγωνία για το μυστήριο της ανθρώπινης ύπαρξης και τα όρια της γλωσσικής έκφρασης. Η δομή του δράματος βασίζεται σε ένα συνειδητοποιημένο παιχνίδι ρόλων, με τους ίδιους τους ήρωες θύτες και θύματα στο βωμό της αγάπης, της εξάρτησης και εν τέλει της θνητής (συν)ύπαρξης.

Historia de un amor ή τα μυρμήγκια (2011)
Τα Μυρμήγκια είναι ένα δίπρακτο θεατρικό δράμα για δυο πρόσωπα. Το έργο δομείται γύρω από δύο βασικούς άξονες: την αγάπη πέρα από τον τρόμο, την επιθυμία και το θάνατο και την αγωνία του ανθρώπου μπροστά στην αναγκαιότητα του αλληλοσπαραγμού δια της πίστης. Στα Μυρμηγκια η σκληρή και παρανοϊκή αναζήτηση της αγάπης πλαισιώνεται από μια νοσηρή -εώς κλειστοφοβική- ατμόσφαιρα, που σκιαγραφεί την ακραία πλευρά της ανθρώπινης ύπαρξης. Στα θετικά του έργου συγκαταλέγεται η ιθαγενής απόκλιση του παραλόγου, που απλώνει παραπέρα τον κόσμο της Λυμπεράκη, του Ζιώγα και του Μάτεσι.

Διατριβές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Όροι αντιστροφής των ευαγγελικών αφηγήσεων στο μυθιστόρημα Ο άνεμος σφυρίζει στην Κουπέλα του Θανάση Τριαρίδη. Εισηγήτρια Γαλάτεια Βασιλειάδου.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. «Δωρεάν βιβλία με ένα κλικ στο Ιnternet» εφ. ΤΟ ΒΗΜΑ.
  2. Βλ. ένα περίγραμμα στο «Άτακτες σκέψεις για την αξία του να κοιμάσαι ανήσυχος» δικαιωματικά! τεύχος 6, Σεπτέμβριος 2000.
  3. Θ. Τριαρίδης στο Κύκλοι Επιμόρφωσης
  4. Εφημ. Τα Νέα, Βιβλιοδρόμιο
  5. Εφημ. Τα Νέα, Βιβλιοδρόμιο
  6. Εφημ. "Καθημερινή"
  7. Εφημ. Τα Νέα, Βιβλιοδρόμιο
  8. Εφημ. Τα Νέα, Βιβλιοδρόμιο
  9. Κώστας Μωραΐτης, Ο άνεμος σφυρίζει στην Κουπέλα, Περιοδικό (δε)κατά, τεύχος 21ο, άνοιξη 2010, στη στήλη ’πνάδες, σελ 208
  10. Ισίδωρος Ζουργός, Κριτική βιβλίου, Θανάσης Τριαρίδης, Ο άνεμος σφυρίζει στην Κουπέλα, Εκδόσεις Πατάκη, 2000, περιοδικό Ίνδικτος, τεύχος 13, Μάρτιος 2001
  11. Βαγγέλης Αθανασόπουλος, Παραμύθι της μύησης στο θανατικό τού έρωτα, Ο θάνατος και η ανάσταση της Δομένικας Φραντζή, ένθετο Βιβλιοθήκη της Ελευθεροτυπίας, 17-3-2000
  12. Τάσος Ρέτζιος, Ο άνεμος σφυρίζει στην Κουπέλα, Μια συζήτηση με τον συγγραφέα Θανάση Τριαρίδη, εφημερίδα Αγγελιοφόρος της Κυριακής, 19-3-2000
  13. Μάνος Κοντολέων, Προτάσεις για βιβλία, Θανάσης Τριαρίδης, Ο άνεμος σφυρίζει στην Κουπέλα, Αθήνα, Πατάκης, 2000, περιοδικό Διαβάζω, τεύχος 409, Ιούλιος-Αύγουστος 2000
  14. Βαγγέλης Αθανασόπουλος, Από το σκεπτικό της πρότασης για τα βραβεία του περιοδικού Διαβάζω, περιδικό Διαβάζω, τεύχος 423, Νοέμβριος 2001
  15. Στέφανος Δάνδολος, 'Σελίδες και συγγραφείς', Φιλολογική Βραδυνή, 27-4-2002
  16. Αλέξης Αδάμ, Addio del passato, Φιλολοφική Βραδυνή, 04-5-2002
  17. Στέφανος Δάνδολος, Σελίδες και συγγραφείς, Φιλολογική Βραδυνή, 27-4-2002
  18. Τάσος Ρέτζιος, Τρία αφηγήματα-παραμύθια, Μια συζήτηση με τον Θανάση Τριαρίδη για τα βιβλία του, εφημερίδα Αγγελιοφόρος της Κυριακής, 4-5-2002
  19. Όλγα Σελλά, Σελιδοδείκτες: Με τον τρόπο του παραμυθιού, εφημερίδα Καθημερινή, 25-5-2002
  20. Μάρη Θεοδοσοπούλου, Τρία αφηγήματα, εφημερίδα Εποχή, 14-7-2002
  21. Μάνος Κοντολέων, Από το Τρυφερό μαχαίρι μέχρι το Χαραγμένο σιτάρι, εφημερίδα Καθημερινή, 19-11-2002
  22. Μια συνέντευξη στον Γιώργο Καρουζάκη για τα μελένια λεμόνια, Θανάσης Τριαρίδης: Η γκάβλα δεν μπορεί να γίνει διδαχή, Περιοδικό LIFO, τεύχος 76, 19-7-2007
  23. Κυριάκος Αθανασιάδης, Για τα μελένια λεμόνια, έντυπο Εμπειρίες ανάγνωσης – μια επιλογή, εκδόσεις Gutenberg-τυπωθήτω, Δεκέμβριος 2007
  24. Θεόδωρος Ν. Χατζηγώγος, Υμνητική κριτική σε αντίχριστους, εφημερίδα ΣΤΟΧΟΣ, 27-9-2007
  25. Δημήτρης Φύσσας, Θανάσης Τριαρίδης «Ich bebe - Όταν οι αμαξάδες μαστιγώναν τ’ άλογα», Τυπωθήτω, εφημερίδα ATHENS VOICE, τεύχος 255, 29-4-2009,
  26. 26,0 26,1 26,2 Θανάσης Τριαρίδης: Τα βιβλία