Θανάσης Τριαρίδης

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Θανάσης Τριαρίδης
Όνομα Θανάσης Τριαρίδης
Γέννηση 21 Δεκεμβρίου 1970
Θεσσαλονίκη, Ελλάδα
Επάγγελμα/
ιδιότητες
συγγραφέας
Υπηκοότητα Ελλάδα
Είδη Συγγραφέας, δοκιμιογράφος, θεατρικός συγγραφέας, εκδότης,αρθρογράφος
Θανάσης Τριαρίδης

Ο Θανάσης Τριαρίδης (Θεσσαλονίκη 21 Δεκεμβρίου 1970 - ) είναι Έλληνας συγγραφέας που ασχολείται με ποικίλα λογοτεχνικά είδη, όπως είναι το διήγημα, το μυθιστόρημα, το θέατρο, η ποίηση και το παραμύθι. Παράλληλα, γράφει αισθητικά δοκίμια που αφορούν τον Δυτικό πολιτισμό αλλά και πολιτικά άρθρα. Από το 2009 συμμετέχει στις εκδόσεις δήγμα. Αφηγήματά του έχουν μεταφραστεί στην Αγγλική, Γαλλική και Ιταλική γλώσσα, ενώ όλα τα κείμενά του είναι διαθέσιμα από την ιστοσελίδα του.[1]

Από τον Αύγουστο του 2009 είναι αντιρρησίας συνείδησης, καθώς δήλωσε άρνηση εφεδρικής στράτευσης. Με τα πολιτικά του κείμενα τοποθετείται υπερ ενός ακραιφνούς φιλελευθερισμού, ενάντι στην πολιτική βία, τον ρατσισμό και τους ολοκληρωτισμούς. Κατά την περίοδο 1996-2001 υπήρξε ακτιβιστής του δικτύου DROM για τα κοινωνικά δικαιώματα των Τσιγγάνων.[2] Είναι δικηγόρος, σεναριογράφος ντοκιμαντέρ κ.ά.[3]

Λογοτεχνική ένταξη[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Θανάσης Τριαρίδης κινείται κατά κύριο λόγο στα πλαίσια του Ρομαντισμού και του Αισθητισμού αλλά προσεγγίζει τα δύο λογοτεχνικά ρεύματα με μία ξεχωριστή και μεταμοντέρνα ματιά. Στα έργα του εμφανίζονται στοιχεία της Πορνογραφίας, του Φανταστικού αλλά και του Μαγικού Ρεαλισμού, καθώς ο συγγραφέας ανασυνθέτει την πραγματικότητα προσθέτοντας μαγικά στοιχεία.

Χαρακτηριστικά έργου[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η γραφή του είναι υβριδική[4], νεωτερική και πρωτότυπη. Το ύφος του χαρακτηρίζεται από μια ιδιάζουσα λογοτεχνική αισθητική[4]. Στις καινοτομίες του εντάσσονται ο ιδιότυπος ουμανισμός[5], η ιδεολογική εγρήγορση[4] και η κοινωνική ευαισθησία[4] που διέπουν τα έργα του.

Έργα και Κριτική[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τα χλωρά Διαμάντια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το βιβλίο Τα χλωρά Διαμάντια του Τριαρίδη αποτελεί το πρώτο μέρος μιας τριλογίας. Το έργο συνολικά θα αποτελείται από 1000 ιστορίες που δομούν ένα πλέγμα διακειμενικοτήτων και αναφορών[6] σε όλες τις Τέχνες και Επιστήμες. Πρόκειται για ένα ανορθόδοξο[7] έργο που ενώ έχει επιρροές από πολλά είδη (όπως το Έπος, η Πορνογραφία, η Παρωδία κ.α.) και ρεύματα (όπως ο Αισθητισμός, ο Ρομαντισμός κ.α.) εντάσσεται στα ρευστά όρια του Μεταμοντερνισμού, γεγονός που καθιστά δύσκολη την περίληψή του. Η διακειμενικότητα, η ειρωνεία, η παιγνιώδης διάθεση, η επικόλληση πολλαπλών αντιφατικών στοιχείων, ο διακεκομμένος και δαιδαλώδης χρόνος είναι κάποια από τα βασικά στοιχεία που χαρακτηρίζουν το βιβλίο[6].

Ο άνεμος σφυρίζει στην Κουπέλα (2000, 2009)
Το μυθιστόρημα του Τριαρίδη Ο άνεμος σφυρίζει στην Κουπέλα είναι το πρώτο βιβλίο του συγγραφέα με αυθεντική και δημιουργική γραφή[5], υψηλή πρωτοτυπία αλλά και ιδιότυπο μαγικό ρεαλισμό[5]. Η μόνιμη συνύπαρξη πραγματικού και φανταστικού κόσμου και η απίστευτη όσμωση ανάμεσα σε γεγονότα μιας διακριτικής καθημερινότητας από τη μια και ενός μυθικού τοπίου (ίσως και λίγο γοτθικού) από την άλλη, δομημένου σε αρχέγονες δοξασίες για το κακό και τη μοίρα, είναι βασικό χαρακτηριστικό και του λόγου αλλά και του τρόπου δράσης όλων των σελίδων.[8] Το μυθιστόρημα αποτελεί ένα σκοτεινο παραμύθι μύησης στον έρωτα [9] με βασικά μοτίβα τη μαθητεία χωρίς διδαχή, το δίπολο έρωτας - θάνατος, τη βούληση κόντρα στη μοίρα αλλά και την ευαγγελική φόρμα,[10] προκειμένου να ανακατασκευαστεί. Η ιστορία λαμβάνει χώρα στη μαγικό και υπερφυσικό λόφο της Κουπέλας, όπου οι μαθητές της πρώτης δημοτικού ενός σχολείου της Θεσσαλονίκης παρακολουθούν, αντιλαμβάνονται και ερμηνεύουν τη ζωή της αγαπημένης τους δασκάλας σαν μια μυστηριακή τελετουργία γεμάτη ανόσιες πράξεις[11].

Το τρυφερό μαχαίρι του Πέτρο Μπόλε κι άλλες τρεις ιστορίες δακρύων (2002, 2010)
Τα αφηγήματα είναι τέσσερις λυρικές νουβέλες του φανταστικού, που μπορούν να ιδωθούν ως παραμύθια για ενήλικες ή αλληγορικές παραβολές[12]. Βασικοί θεματικοί πυρήνες των αφηγημάτων είναι τα παρεπόμενα της ασύδοτης εξουσίας είναι και ο αγώνας του ανθρώπου με τις δικές του αντοχές και πεποιθήσεις, σε ένα λογοτεχνικό σύμπαν όπου δεν υπάρχει Θεός αλλά διάσπαρτες ιδέες του δίκαιου και του καλού.[13] Ο ίδιος ο συγγραφέας αναφέρει στο ηλεκτρονικό σημείωμα της τετραλογίας ότι οι τέσσερις ιστορίες δακρύων (Το τρυφερό μαχαίρι του Πέτρο Μπόλε, Η παγωμένη καρδιά των ευτυχισμένων ανθρώπων, Το χαραγμένο σιτάρι, Η μουγγή καμπάνα) γράφτηκαν κατά τη συναναστροφή του με παιδιά των σκηνιτών του Δενδροποτάμου και του Ευόσμου της Θεσσαλονίκης, όντας εθελοντής του Δικτύου DROM. Η τετραλογία αποτελεί συγκεντρωτική επανέκδοση των τεσσάρων μεμονωμένων εκδόσεων των αφηγημάτων κατά τα διετία 2002 και 2003.

Τα μελένια λεμόνια * η διαθήκη των γκαβλωμένων ανθρώπων (2007)
Τα μελένια λεμόνια είναι ένα πολυσύνθετο μορφολογικό υβρίδιο που δεν κατατάσσεται σε ένα συγκεκριμένο λογοτεχνικό είδος[14]. Συνδυάζει χαρακτηριστικά από το μυθιστόρημα, την ποίηση, την πρόζα, το δοκίμιο αλλά και τις λίστες, ανασυνθέτοντας δημιουργικά ένα οργανικό σύνολο ετερόκλητων υλικών από μια πολύ ευρεία μορφωτική παρακαταθήκη του δυτικού πολιτισμού. Η αιρετική ηθική και ο αχαλίνωτος ερωτισμός του βιβλίου σε συνδυασμό με την ιδεολογική εγρήγορση και κοινωνική ευαισθησία του συγγραφέα, καθιστούν το έργο ένα σαγηνευτικό κείμενο, που διατηρεί αμείωτη την υψηλή ένταση της φαντασμαγορικής γραφής του. Το ολότελα σύγχρονο μεταλογοτεχνικό ύφος [15] του έργου προκάλεσε αντιδράσεις και πολεμίους, που χαρακτήρισαν τον Τριαρίδη αντίχριστο και ανθέλληνα, ενώ το ίδιο το βιβλίο ακατανόμαστο.[16]

Ich bebe * όταν οι αμαξάδες μαστιγώνουν τα άλογα (2007)
Ο συγγραφέας αφορμάται από δύο περιστατικά της ζωής του Νίτσε για να γράψει ένα φαινομενικά απλοϊκό και κατά βάθος σύνθετο υβριδικό κείμενο σπασμένο σε 62 ενότητες με κεντρικό θέμα τον τρόμο του ανθρώπου απέναντι στη διαρκώς απωθημένη και αποκρουστική ανθρώπινη ιστορία. Το βιβλίο αποτελείται από σύντομες και ως επί το πλείστον ανεξάρτητες μεταξύ τους αφηγήσεις, που άλλοτε θυμίζουν ιδιότυπα διηγήματα κι άλλοτε ποιήματα τουλάχιστον ως προς την ουσία και τη φόρμα, που περιλαμβάνει έρρυθμη άρθρωση πολλών φράσεων, παρεμβολές ποιητικότροπου λόγου και διακειμενικότητες με άλλους ποιητές. Οι βασικοί άξονες πάνω στους οποίους θεμελιώνεται η ελεγειακή και ειρωνική ανα-μυθολογία του Ich bebe είναι ο αποσχηματισμός και η αλληγορική ανασύνθεση μύθων και ιστοριών στο παρόν του τρόμου, με στόχο την απόλυτη άρνηση κάθε μορφής βίας.[17]

Το κόψε-κόψε ή όταν οι γκοτζίλες εξανθρωπίζονται * Ύμνος στην ατέλειωτη μεγάλη σφαγή (που συνήθως τη λένε Ελευθερία, Εργασία που Απελευθερώνει, Λαό, Μέλλον ή και Ιστορία, Πεπρωμένο, Εξέλιξη, Αγάπη, etc.) (2008)
Το κόψε-κόψε είναι ένα μεταμοντέρνο θεατρικό έργο προορισμένο για εξωσχολική παράσταση. Βασικός στόχος του βιβλίου είναι να καταγγείλει τη βία, το θάνατο και τις σφαγές που έχουν συντελεστεί στο όνομα του έθνους και της πατρίδας. Συγκεκριμένα, το έργο στρέφεται ενάντια σε κάθε μορφή ουσιοκρατικής σκέψης, εθνικισμού, ρατσισμού αλλά και ετεροφοβίας. Ο συγγραφέας καταφεύγει σε μια καρναβαλική διαστρέβλωση μιας σειράς αναγνωρίσιμων κειμένων, όπως ο Ύμνος εις την Ελευθερίαν, το Άξιον εστί, τα Σαράντα παλικάρια κ.α. Ανακατασκευάζει τα παραδεδομένα εθνοκεντρικά κείμενα με σκοπό να καταδείξει την τάση των λαών να υμνούν το παρελθόν τους, αναφερόμενοι στη βία των άλλων και στη δική τους δίκαιη ανδρεία. Όσον αφορά το ύφος του βιβλίου είναι λιτό, άμεσο, ειρωνικό αλλά και φορτισμένο με αγωνία.

Εργογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αφηγήσεις

  • Ο άνεμος σφυρίζει στην Κουπέλα, (Πατάκης 2000)
  • Το τρυφερό μαχαίρι του Πέτρο Μπόλε, (2002)
  • Η παγωμένη καρδιά των ευτυχισμένων ανθρώπων', (2002)
  • Το χαραγμένο σιτάρι, (2002)
  • Η μουγγή καμπάνα, (2003)
  • Η αληθινή ιστορία της Αΐντας και του Ρανταμές, (2005)
  • Τα μελένια λεμόνια, (2005)
  • Ich bebe, (2007)
  • Το κόψε-κόψε, (2008)
  • Το τρυφερό μαχαίρι του Πέτρο Μπόλε κι άλλες τρεις ιστορίες δακρύων, (2010)
  • Τα χλωρά διαμάντια, (2011)
  • Wstawać, (2013)
  • Ο άνεμος σφυρίζει στην Κουπέλα, (Πατάκης 2018 - 5η οριστική έκδοση)

Θεατρικά

  • La ultima noche ή οι καρχαρίες, (2010)
  • Historia de un amor ή τα μυρμήγκια, (2011)
  • ΜέΝΓΚΕΛΕ, (2012)
  • LIBERtÉ, (2013)
  • ÉGaLITÉ, (2013)
  • FRATerNITÉ, (2013)
  • Humlet, (2013)
  • Οιδίνους, (2013)
  • Ζόοτ, (2013)
  • Lebensraum, (2014)
  • Zyklon ή το πεπρωμένο, (2014)
  • Lacrimosa ή το απέπρωτο, (2014)
  • Dämmerung, (2015)
  • Ο Νανουριστής , (2015)
  • Lebensraum 2.0 , (2017)
  • Lebensraum 3000:a mankind odyssey, (2017)
  • Leopold, (2017)
  • Football, (2017)

Παραμύθια

  • Ονειρεύτηκα τα Λευκά Χριστούγεννα, (2009)
  • Το αγόρι πίσω απ' το τζάμι, (2011)
  • Τα δάκρυα του δάσους, (2013)

Δοκίμια

  • Σημειώσεις για το τρεμάμενο σώμα, (2006)
  • Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι: τα γυμνά μάτια, (2008)
  • Μαρκήσιος ντε Σαντ ή τα υπόγεια του Χριστιανισμού, (2008)
  • Η επερχόμενη πείνα ή όταν οι άνθρωποι ρίχνουμε τον κλήρο, (2009)
  • Τα γάργαρα τεχνάσματα (υπό έκδοση)
  • Το Έθνος ως πτωματόστρωτο (υπό έκδοση)
  • Ο Θεός ως τέρας (υπό έκδοση)
  • Η Επανάσταση ως λαιμητόμος (υπό έκδοση)

Θεατρικές παραστάσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Historia de un amor ή τα μυρμήγκια, Ιανουάριος 2013 - Μάρτιος 2013: Συμπρωταγωνιστούν και συν-σκηνοθετούν οι Πέμη Ζούνη και Κώστας Φιλίππογλου (βοηθός σκηνοθέτη Μαρία Καμένου) σε μουσική Θοδωρή Οικονόμου, σκηνικά Μανόλη Παντελιδάκη, φωτισμό Κατερίνας Μαραγκουδάκη, παραγωγή Ρούλας Νικολάου.
  • La Ultima Noche ή οι Kαρχαρίες, Φεβρουάριος 2013 - Μάιος 2013: Σκηνοθετεί ο Δημήτρης Γιαμλόγλου (βοηθός σκηνοθέτη: Γιώργος Καστανάς), πρωταγωνιστούν οι Μυρτώ Αλικάκη και Λεωνίδας Κουκούρης, σε μουσική και ηχητικό σχεδιασμό Δημήτρη Γιακουμάκη, σκηνικά και κοστούμια Αιμιλίας Κακουριώτη, παραγωγή Ρούλας Νικολάου.
  • ΜέΝΓΚΕΛΕ, Ιανουάριος 2014 - Απρίλιος 2014: Σκηνοθετεί ο Κώστας Φιλίππογλου (βοηθός σκηνοθέτη: Ροζαλί Σινοπούλου) και πρωταγωνιστούν οι Λάζαρος Γεωργακόπουλος και Μυρτώ Αλικάκη, σε μουσική Δημήτρη Γιακουμάκη, φωτισμό Μελίνας Μάσχα και εικαστική επιμέλεια Όλγας Μπρούμα.
  • Zyklon ή το πεπρωμένο, Μάρτιος 2015 - Μάιος 2015: Σκηνοθετεί ο Γιάννης Παρασκευόπουλος και πρωταγωνιστούν οι Ιωάννα Παγιατάκη και Κωνσταντίνος Γαβαλάς, σε μουσική Μάνου Μυλωνάκη, σκηνογραφία Σοφίας Παπαδοπούλου και παραγωγή Θωμά Χαρέλα.
  • Οιδίνους, Φεβρουάριος 2016 - Ιούνιος 2016: Πρωταγωνιστούν οι Λάζαρος Γεωργακόπουλος (ο οποίος έχει αναλάβει και τη σκηνοθεσία) και Άννα Μάσχα, σε μουσική Χρήστου Διαμαντή, κοστούμια Ιωάννας Τσάμη, φωτισμό Νίκου Βλασόπουλου και παραγωγή εκδόσεων Ευρασία και Μανόλη Σάρδη / PRO4
  • Lebensraum, Μάρτιος 2016 - Απρίλιος 2016: Σκηνοθετεί η Έλενα Σωκράτους, πρωταγωνιστούν οι Κωστής Καλλιβρετάκης και Κωνσταντίνος Γεράκης, σε μουσική Πάνου Βούλγαρη και σκηνικά Βασιλικής Χριστοπούλου. Το έργο παρουσιάστηκε σε 3 χώρες (Γερμανία, Ελλάδα, Κύπρο) και 7 πόλεις (Βερολίνο, Φρανκφούρτη, Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Λευκωσία, Λεμεσό) σε ελληνόφωνη αλλά και γερμανόφωνη εκδοχή (μετάφραση: Mirja Lahidjanian και Maria Thomas).

Κριτικές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • La ultima noche ή οι καρχαρίες (2010)
    Οι Καρχαρίες είναι ένα θεατρικό δράμα για δύο πρόσωπα σε δύο πράξεις. Σε πρώτη ανάγνωση, το έργο παρουσιάζει την προσπάθεια ενός ζευγαριού να επικοινωνήσει στο σαλόνι του σπιτιού του. Στην ουσία όμως το έργο πραγματεύεται τη διττή ανθρώπινη αγωνία για το μυστήριο της ανθρώπινης ύπαρξης και τα όρια της γλωσσικής έκφρασης[18]. Η δομή του δράματος βασίζεται σε ένα συνειδητοποιημένο παιχνίδι ρόλων, με τους ίδιους τους ήρωες θύτες και θύματα[19] στο βωμό της αγάπης, της εξάρτησης και εν τέλει της θνητής (συν)ύπαρξης.
  • Historia de un amor ή τα μυρμήγκια (2011)
    Τα Μυρμήγκια είναι ένα δίπρακτο θεατρικό δράμα για δυο πρόσωπα. Το έργο δομείται γύρω από δύο βασικούς άξονες: την αγάπη πέρα από τον τρόμο, την επιθυμία και το θάνατο[20] και την αγωνία του ανθρώπου μπροστά στην αναγκαιότητα του αλληλοσπαραγμού δια της πίστης[21]. Στα Μυρμηγκια η σκληρή και παρανοϊκή αναζήτηση της αγάπης[22] πλαισιώνεται από μια νοσηρή -εώς κλειστοφοβική- ατμόσφαιρα, που σκιαγραφεί την ακραία πλευρά της ανθρώπινης ύπαρξης. Στα θετικά του έργου συγκαταλέγεται η ιθαγενής απόκλιση του παραλόγου, που απλώνει παραπέρα τον κόσμο της Λυμπεράκη, του Ζιώγα και του Μάτεσι[23].

Διατριβές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. «Δωρεάν βιβλία με ένα κλικ στο Ιnternet» εφ. ΤΟ ΒΗΜΑ.
  2. Βλ. ένα περίγραμμα στο «Άτακτες σκέψεις για την αξία του να κοιμάσαι ανήσυχος» δικαιωματικά! τεύχος 6, Σεπτέμβριος 2000.
  3. Θ. Τριαρίδης στο Κύκλοι Επιμόρφωσης
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 «Ο «Ύμνος» από την ανάποδη». 2012-07-17. Ανακτήθηκε στις 2018-08-21. 
  5. 5,0 5,1 5,2 «kathimerini.gr | Ο ιδιότυπος ουμανισμός του Τριαρίδη». 2012-02-04. Ανακτήθηκε στις 2018-08-21. 
  6. 6,0 6,1 User, Super. «Θανάσης Τριαρίδης: από τις δίνες του Αισθητισμού στην άβυσσο του Μεταμοντερνισμού». galatea.gr. Ανακτήθηκε στις 2018-08-21. 
  7. «Ένα ανορθόδοξο βιβλίο - ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ Ο ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΚΑΙ ΤΙΣ ΤΕΧΝΕΣ». ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ Ο ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΚΑΙ ΤΙΣ ΤΕΧΝΕΣ. 2013-05-25. http://www.oanagnostis.gr/%CE%AD%CE%BD%CE%B1-%CE%B1%CE%BD%CE%BF%CF%81%CE%B8%CF%8C%CE%B4%CE%BF%CE%BE%CE%BF-%CE%B2%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%BF/. Ανακτήθηκε στις 2018-08-21. 
  8. Ισίδωρος Ζουργός, Κριτική βιβλίου, Θανάσης Τριαρίδης, Ο άνεμος σφυρίζει στην Κουπέλα, Εκδόσεις Πατάκη, 2000, περιοδικό Ίνδικτος, τεύχος 13, Μάρτιος 2001
  9. Βαγγέλης Αθανασόπουλος, Παραμύθι της μύησης στο θανατικό τού έρωτα, Ο θάνατος και η ανάσταση της Δομένικας Φραντζή, ένθετο Βιβλιοθήκη της Ελευθεροτυπίας, 17-3-2000
  10. Τάσος Ρέτζιος, Ο άνεμος σφυρίζει στην Κουπέλα, Μια συζήτηση με τον συγγραφέα Θανάση Τριαρίδη, εφημερίδα Αγγελιοφόρος της Κυριακής, 19-3-2000
  11. Α.Ε., tovima.gr — Δημοσιογραφικός Οργανισμός Λαμπράκη. «tovima.gr - Μαγική Κουπέλα». TO BHMA. Ανακτήθηκε στις 2018-08-21. 
  12. Στέφανος Δάνδολος, 'Σελίδες και συγγραφείς', Φιλολογική Βραδυνή, 27-4-2002
  13. Μάρη Θεοδοσοπούλου, Τρία αφηγήματα, εφημερίδα Εποχή, 14-7-2002
  14. kontoleon, Αναρτήθηκε από manos. «Μάνος Κοντολέων» (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 2018-08-21. 
  15. Κυριάκος Αθανασιάδης, Για τα μελένια λεμόνια, έντυπο Εμπειρίες ανάγνωσης – μια επιλογή, εκδόσεις Gutenberg-τυπωθήτω, Δεκέμβριος 2007
  16. Θεόδωρος Ν. Χατζηγώγος, Υμνητική κριτική σε αντίχριστους, εφημερίδα ΣΤΟΧΟΣ, 27-9-2007
  17. Δημήτρης Φύσσας, Θανάσης Τριαρίδης «Ich bebe - Όταν οι αμαξάδες μαστιγώναν τ’ άλογα», Τυπωθήτω, εφημερίδα ATHENS VOICE, τεύχος 255, 29-4-2009,
  18. «Eίδα τους «Καρχαρίες» και τα «Μυρμήγκια» του Θανάση Τριαρίδη». toSpirto.net. Ανακτήθηκε στις 2018-08-21. 
  19. http://cosmo.gr/Entertainment/Theatro/Parastaseis/to-cosmo-gr-paei-theatro-pou-na-pas-kai-ti-na-deis-to-savvatokuriako.2180139.html
  20. «Αγάπη, πέρα από πίστη και ελπίδα | Εφημερίδα των Συντακτών | online έκδοση». www.efsyn.gr. Ανακτήθηκε στις 2018-08-21. 
  21. http://onlytheater.gr/buzz_/1218-ta-myrmigkia-i-i-pisti-ston-allilosparagmo.html
  22. http://www.full-time.gr/historia-de-un-amor-2/
  23. «Αγάπη, πέρα από πίστη και ελπίδα | Εφημερίδα των Συντακτών | online έκδοση». www.efsyn.gr. Ανακτήθηκε στις 2018-08-21.