Θέρεμιν

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
O Λέον Θέρεμιν ερμηνεύει το δημιούργημά του (π. 1924)

Το θέρεμιν (αλλιώς θερεμίνη, αρχικά αιθερόφωνο) είναι ένα ηλεκτρονικό μουσικό όργανο που εφευρέθηκε το 1920.[1] Είναι το μόνο μουσικό όργανο το οποίο μπορεί να παιχτεί μακρόθεν, δηλ. «στον αέρα», χωρίς να αγγίζεται από τον ερμηνευτή —του οποίου το παίξιμο μοιάζει με «εναέρια γλυπτική»— και γι' αυτόν το λόγο είναι εξαιρετικά δύσκολο.[2] Το όνομά του το πήρε από τον εφευρέτη του, το Ρώσο Λεβ Τερμέν (ρωσ. Лев Сергеевич Термен), o oποίος μεταβαίνοντας στις ΗΠΑ άλλαξε το όνομά του σε Λέον Θέρεμιν (Léon Theremin).

Ιστορικό[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η εφεύρεση του οργάνου έγινε τυχαία. Το 1919 ο Θέρεμιν δούλευε σε ένα εργαστήριο και ασχολείτο με τη μέτρηση της πυκνότητας των αερίων. Κάποια στιγμή, το πλησίασμα του χεριού του στο μηχάνημα είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία ενός ήχου που έμοιαζε με σφύριγμα. Ο Θέρεμιν παρατήρησε πως η απομάκρυνση και το πλησίασμα της παλάμης του από το μετρητή παρήγαγε ήχους σε διαφορετικό τονικό ύψος, ανάλογα με την απόσταση. Με βάση αυτή την ανακάλυψη προχώρησε στην κατασκευή του οργάνου, το οποίο παρουσιάστηκε ως «αυτοτελές» μουσικό όργανο το 1928.[3]

To θέρεμιν που κατασκεύασε η RCA το 1929 (εσωτερικό)

Η συσκευή προκάλεσε το έντονο ενδιαφέρον του γίγαντα των οπτικοακουστικών μέσων RCA (Radio Corporation of America). H εταιρεία, που πίστευε ότι η εφεύρεση του Λέον Θέρεμιν μπορούσε να μπει σε κάθε σπίτι, αντικαθιστώντας το κυρίαρχο πιάνο, του πρόσφερε το 1929 συμβόλαιο αξίας 100.000 δολαρίων —ποσό τεράστιο για τα μέτρα της εποχής. Το Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς τα πρώτα όργανα βγήκαν στην αγορά με τιμή πώλησης 220 δολάρια, αλλά η RCA λίγο αργότερα διέκοψε την παραγωγή, αφού στο μεταξύ είχε ξεσπάσει η μεγάλη οικονομική κρίση (The Great Depression).[4]

Αρχές λειτουργίας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η θερεμίνη είναι ένα κουτί από το οποίο προεξέχουν δύο κεραίες που δημιουργούν ένα ηλεκτρομαγνητικό πεδίο. Με την κίνηση του χεριού του ανάμεσα στις κεραίες και το ηλεκτρικό δυναμικό του σώματός του, ο μουσικός επιδρά στο ηλεκτρομαγνητικό πεδίο. Οι μεταβολές αυτές του ηλεκτρομαγνητικού πεδίου αναγνωρίζονται, ενισχύονται και αναπαράγονται από τις κεραίες ως ήχος.

Χρήση - διάδοση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παρόλο που το θέρεμιν αποτέλεσε από πολλές απόψεις «τομή» στην ιστορία της κατασκευής μουσικών οργάνων και ηγετικές μορφές της μουσικής πρωτοπορείας (Τζων Κέιτζ, Εντγκάρ Βαρέζ [Edgard Varèse]) το χαρακτήρισαν ως «το όργανο του αιώνα»,[5] η χρήση του παρέμεινε αρχικά περιορισμένη. Με λίγες εξαιρέσεις, δε βρήκε ιδιαίτερη απήχηση στο χώρο της λόγιας μουσικής της εποχής.[α]

Χρησιμοποιήθηκε κατά κύριο λόγο σε κινηματογραφικές ταινίες, ιδίως σε σκηνές αγωνίας, φόβου, απόγνωσης και συχνά σε φιλμ επιστημονικής φαντασίας ή με «διαστημική» θεματολογία,[1] καθώς και στην ηλεκτρονική ποπ μουσική. Μερικές από τις ταινίες που το θέρεμιν χρησιμοποιήθηκε στη μουσική - ηχητική τους επένδυση είναι οι: The Bride of Frankenstein (H νύφη του Φρανκενστάιν, 1935)[β] του Τζέημς Γουέηλ, Νύχτα αγωνίας (1945)[γ] του Χίτσκοκ, The Day the Earth Stood Still (Όταν η Γη σταματήσει, 1951) του Ρόμπερτ Γουάιζ, It Came from Outer Space (1953) του Τζακ Άρνολντ, Ed Wood (1994) και Mars Attacks! (1996) του Τιμ Μπάρτον και Μπάτμαν για πάντα (1995) του Τζόελ Σουμάχερ.[4]

Ευρύτερα γνωστό στο χώρο της μουσικής έγινε τη δεκαετία του '90. Το θέρεμιν ενέπνευσε συγκροτήματα όπως τους Rolling Stones, Led Zeppelin, Beach Boys, Pixies, Placebo, Portishead και Radiohead.[δ]

Ένα σύγχρονο θέρεμιν

Στους σημαντικούς ερμηνευτές του οργάνου περιλαμβάνονται οι Δρ. Σάμιουελ Χόφμαν (Dr. Samuel J. Hoffman, 1903-1967)[10], η Λύντια Καβίνα (γενν. Μόσχα, 1967), μικρανηψιά του Λ. Θέρεμιν,[11] και η αυστριακής καταγωγής Νεοϋορκέζα Ντόριτ Κράυσλερ (Dorit Chrysler, γενν. Γκρατς, 1973).[9] Άρρηκτα συνδεδεμένη με το θέρεμιν είναι η πρωτοπόρος της ηλεκτρονικής μουσικής, Κλάρα Ρόκμορ (Clara Rockmore). Γεννημένη στις 9 Μαρτίου 1911, στο Βίλνιους της Λιθουανίας,[ε] η Ρόκμορ υπήρξε βιρτουόζος του οργάνου και στενή φίλη του Λ. Θέρεμιν.[2]

Η θερεμίνη θεωρείται ως ο πρόγονος του συνθεσάιζερ.[1] Κατέλαβε ιδιαίτερη θέση στην ιστορία της μουσικής μέσα από τον οργανοποιό Ρόμπερτ Μουγκ (Robert Moog), ο οποίος χρησιμοποιώντας τις εμπειρίες που αποκόμισε από την κατασκευή του συγκεκριμένου οργάνου στην αρχή της καριέρας του, έφτιαξε τους πρώτους συνθετητές.

Σημειώσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Ο γνωστός Τσέχος συνθέτης Μπόχουσλαβ Μαρτίνου έγραψε τo 1944 μια μικρή Φαντασία για θέρεμιν και σύνολο μουσικής δωματίου.[6] Είχαν προηγηθεί ορισμένοι άλλοι, με πιο αξιοσημείωτη την περίπτωση του Αυστραλού συνθέτη Πέρσυ Γκρέηντζερ (Percy Grainger).[5]
  2. Πρόκειται για την πρώτη «χολυγουντιανή» εμφάνιση του οργάνου. Τη μουσική υπέγραφε ο Γερμανός εμιγκρές συνθέτης Φραντς Γουάξμαν.[7]
  3. Η πρωτότυπη μουσική της ταινίας ήταν σύνθεση του Μικλός Ρόσα και κέρδισε το Βραβείο Όσκαρ για πρωτότυπη μουσική επένδυση την ίδια χρονιά.[8]
  4. Το συμμετέχει ως όργανο σε τραγούδια όπως τα: «Good Vibrations» των Beach Boys, «Echoes» των Pink Floyd, «Velouria» των Pixies, «Glory Box» των Portishead, «Little People» των White Stripes,[4] «Whole Lotta Love» και «No Quarter» των Led Zeppelin[9] κ.άλ.
  5. Τότε τμήμα της Ρωσικής Αυτοκρατορίας.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 1,2 Στο ένθετο του (cd) Theremin, by Dr. Samuel Hoffman: The Complete Recordings. (Αριθμ. κατ. 2711402173). Αθήνα: περ. Δίφωνο - Modern Times. 2008. 
  2. 2,0 2,1 Graeme Harper κ.άλ., επιμ. (2009). Sound and Music in Film and Visual Media: A Critical Overview. Νέα Υόρκη: Bloomsbury Academic, σελ. 119. ISBN 978-0826458247. https://books.google.gr/books?id=ajteBAAAQBAJ&pg=PA744&lpg=PA744&dq=Sound+and+Music+in+Film+and+Visual+Media&source=bl&ots=ae3jo_8vrQ&sig=3vJ01i9CncN4cNkih4LWbBZOzV0&hl=el&sa=X&ved=0ahUKEwjbut2k1bXLAhVFnRoKHbMDCLEQ6AEITDAG#v=onepage&q=Sound%20and%20Music%20in%20Film%20and%20Visual%20Media&f=false. 
  3. Cassie Martin (30 Οκτωβρίου 2013). «The Spooktacular Sounds of Halloween». Boston University News Service. http://bunewsservice.com/the-spooktacular-sounds-of-halloween/. Ανακτήθηκε στις 9.03.2016. 
  4. 4,0 4,1 4,2 Martin Vennard (13 Mαρτίου 2012). «Leon Theremin: The man and the music machine». BBC. http://www.bbc.com/news/magazine-17340257. Ανακτήθηκε στις 9.03.2016. 
  5. 5,0 5,1 «Lydia Kavina: Music from the Ether. Original Music for Theremin». Mode Records. http://www.moderecords.com/catalog/076theremin.html. Ανακτήθηκε στις 9.03.2016. 
  6. «Martinu: Fantasia for theremin, oboe, piano & string quartet, H. 301». Presto Classical. http://www.prestoclassical.co.uk/w/406/Bohuslav-Martinu-Fantasia-for-theremin-oboe-piano-string-quartet-H-301. Ανακτήθηκε στις 9.03.2016. 
  7. Harper κ.άλ., επιμ. (2009), σελ. 121.
  8. Craig Lysy (24 Ιουλίου 2013). «Spellbound – Miklós Rózsa». Movie Music UK. http://moviemusicuk.us/2013/07/24/spellbound-miklos-rozsa/. Ανακτήθηκε στις 9.03.2016. 
  9. 9,0 9,1 Nadja Sayej (17 Σεπτεμβρίου 2013). «Dorit Chrysler is the Theremin Goddess». Noisey: music by Vice. http://noisey.vice.com/blog/dorit-chrysler-is-the-theremin-goddess. Ανακτήθηκε στις 10.03.2016. 
  10. «Dr. Samuel J. Hoffman discography». Discogs. https://www.discogs.com/artist/302685-Dr-Samuel-J-Hoffman. Ανακτήθηκε στις 9.03.2016. 
  11. «Lydia Kavina discography». Discogs. https://www.discogs.com/artist/138239-Lydia-Kavina. Ανακτήθηκε στις 9.03.2016. 

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα