Ηλεκτρική καρέκλα

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Ηλεκτρική καρέκλα

Το 1886 ο κυβερνήτης Ντέιβιντ Μπ. Χιλ της Νέα Υόρκης έψαχνε για μια μέθοδο εκτέλεσης πιο αποδεκτή από τον αποκεφαλισμό και τον στραγγαλισμό που είχε κληρονομήσει από τη Βρετανία. Για το λόγο αυτό, σε εκείνη την χρονική περίοδο δημιούργησε μια νομοθετική επιτροπή, έργο της οποίας ήταν να εξετάσει άλλες μεθόδους εκτέλεσης.

Τελικά η πρώτη ηλεκτρική καρέκλα σχεδιάστηκε το 1888/9 από τον οδοντίατρο Άλφρεντ Σάουθγουικ (Alfred P. Southwick)[1]. Χρησιμοποιήθηκε σε 27 πολιτείες της Αμερικής, καθώς και στις Φιλιππίνες, που ήταν η μοναδική χώρα εκτός ΗΠΑ που τη χρησιμοποιούσε.


Νομοθετική ισχύς στη Νέα Υόρκη[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στις 4 Ιουνίου του 1888, το νομοθετικό σώμα της Νέας Υόρκης ψήφισε το Κεφάλαιο 489 της Νομοθεσίας της Πολιτείας, ορίζοντας ως τρόπο εκτέλεσης θανατοποινιτών «ηλεκτρικό ρεύμα επαρκούς ισχύος, ώστε να προκαλέσει το θάνατο», για εγκλήματα που θα διαπράττονταν μετά την 1η Ιανουαρίου του 1889.

Η πολιτεία της Νέας Υόρκης ανέθεσε στον Χάρολντ Μπράουν, έναν ηλεκτρολόγο, να φτιάξει τρεις, μια για κάθε φυλακή της πολιτείας στην οποία γίνονταν εκτελέσεις. Οι φυλακές αυτές ήταν του Όμπουρν, του Σινγκ Σινγκ και του Κλίντον.

Σύγχρονες εκτελέσεις στην ηλεκτρική καρέκλα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

151 άνδρες και 2 γυναίκες εκτελέστηκαν στην ηλεκτρική καρέκλα στις ΗΠΑ μετά την επαναφορά της θανατικής ποινής το 1977, μέχρι τον Ιούλιο του 2006, καθιστώντας την ηλεκτρική καρέκλα τη δεύτερη πιο συνηθισμένη μέθοδο εκτέλεσης στις ΗΠΑ, μετά τη θανατηφόρα ένεση. Ο συνολικός αριθμός των ατόμων που θανατώθηκαν στην καρέκλα από το 1890 μέχρι το 2006, ανέρχεται στους 4.461.

Η εκτέλεση του Γουίλιαμ Κέμλερ[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Γουίλιαμ Κέμλερ είχε καταδικαστεί για το φόνο της ερωμένης του, Τίλι Ζίγκλερ και ήταν ο πρώτος που εκτελέστηκε σύμφωνα με τη νέα νομοθεσία. Ο Κέμλερ δέθηκε στην καρέκλα με δερμάτινα λουριά γύρω από τους βραχίονες, τα πόδια και το στήθος του. Το ηλεκτρόδιο της κεφαλής εφαρμόστηκε στο κεφάλι του και ένα μαύρο ύφασμα του κάλυψε το πρόσωπο. Ο φύλακας Τσαρλς Ντάνστον έκανε σήμα στον εκτελεστή Έντουιν Ντέιβις να κατεβάσει τον διακόπτη και να διαπεράσει με ρεύμα το σώμα του Κέμλερ, το οποίο έγινε άκαμπτο. Παρέμεινε έτσι για 17 δευτερόλεπτα, η παροχή ρεύματος διακόπηκε και το κορμί του φάνηκε να χαλαρώνει. Διαπιστώθηκε ο θάνατός του αλλά ύστερα από μισό λεπτό παρατηρήθηκαν κάποιες σπασμωδικές κινήσεις στο στήθος του, οι οποίες δήλωναν πως δεν είχε πεθάνει. Ο φύλακας διέταξε μια δεύτερη ηλεκτροδότηση, η οποία διήρκεσε 70 δευτερόλεπτα, μέχρι που ατμός και στη συνέχεια καπνός φάνηκαν να βγαίνουν από το ηλεκτρόδιο της πλάτης, γεμίζοντας ταυτόχρονα το θάλαμο με τη χαρακτηριστική μυρωδιά καμένης σάρκας.

Σε αυτό το σημείο διακόπηκε το ρεύμα και το σώμα εξετάστηκε σχολαστικά. Δεν υπήρχαν σημεία ζωής: ο Κέμλερ είχε πεθάνει. Δεν εντυπωσιάστηκαν όλοι από τον «ανθρωπισμό» της νέας μεθόδου εκτέλεσης και ένας ειδικός που έδωσε συνέντευξη για τους New York Times είπε πως «η εκτέλεση ήταν μια τρομακτική τσαπατσουλιά και ο Κέμλερ κυριολεκτικά ψήθηκε μέχρι θανάτου».

Διαδικασία εκτέλεσης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αφού οδηγηθεί στο θάλαμο εκτελέσεων, ο κρατούμενος δένεται στην καρέκλα με δερμάτινα λουριά, κατά μήκος του στήθους, των γοφών, των ποδιών και των βραχιόνων. Δυο χάλκινα ηλεκτρόδια συνδέονται στο σώμα του, το ένα στη γάμπα, σε σημείο που έχει πριν ξυριστεί για να διευκολύνει την αγωγιμότητα. Το άλλο βρίσκεται μέσα σε ένα κράνος το οποίο εφαρμόζεται στο ξυρισμένο του κεφάλι. Τα ηλεκτρόδια είτε έχουν εμβαπτιστεί σε άλμη, είτε είναι αλειμμένα με τζελ, ώστε να αυξηθεί η αγωγιμότητα και να περιοριστεί το έγκαυμα. Μια δερμάτινη μάσκα ή ένα μαύρο ύφασμα καλύπτει το πρόσωπο. Ο μελλοθάνατος φοράει επίσης πάνες, καθώς τη στιγμή του θανάτου χάνεται ο έλεγχος των κενώσεων.

Ο εκτελεστής πιέζει ένα κουμπί στον πίνακα ελέγχου και διοχετεύει μία πρώτη δόση ρεύματος, τάσεως μεταξύ 1.700 και 2.400 βολτ, για διάστημα που κυμαίνεται από 30 δευτερόλεπτα έως ένα λεπτό. Αυτό ελέγχεται αυτόματα. Το ρεύμα πρέπει να είναι κάτω από 6 Αμπέρ, ώστε να μην ψηθεί το σώμα. Συνήθως βγαίνει καπνός από το κεφάλι και τη γάμπα του φυλακισμένου. Στη συνέχεια ένας γιατρός εξετάζει τον κρατούμενο και, εάν δεν έχει πεθάνει, η διαδικασία επαναλαμβάνεται. Μερικές φορές αυτό χρειάζεται να γίνει για τρίτη και τέταρτη φορά (χρειάστηκε να γίνει 5 φορές κατά την εκτέλεση της Ethel Rosenberg / Έθελ Ρόζενμπεργκ το 1953).

Κατά μέσο όρο η διαδικασία διαρκεί 2 λεπτά και 10 δευτερόλεπτα και το ρεύμα διαπερνά το σώμα του κρατουμένου δυο φορές. Την πρώτη φορά συνήθως καταστρέφεται ο εγκέφαλος και το κεντρικό νευρικό σύστημα. Προκαλείται ολική παράλυση, καθώς κάθε μυς του σώματος συστέλλεται και παραμένει σε συστολή για όλο το διάστημα που κρατά η διαδικασία. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να μην μπορεί να χτυπήσει η καρδιά και να αναπνεύσει ο κρατούμενος. Η επανάληψη της διαδικασίας γίνεται για να επιβεβαιωθεί πως η καρδιά δεν θα ανακτήσει τον χτύπο της. Υποτίθεται πως ο άνθρωπος στην καρέκλα χάνει τις αισθήσεις του στο 1/240ό του δευτερολέπτου.

Μετά την ηλεκτροπληξία, η θερμοκρασία του σώματος ανεβαίνει στους 59ο C και είναι πολύ ζεστό για να το αγγίξει κανείς. Η υψηλή θερμοκρασία καταστρέφει τις πρωτεΐνες του σώματος και «ψήνει» τα όργανα.

Οι φυσικές αντιδράσεις περιλαμβάνουν ρόγχο, εμφάνιση αφρού στο στόμα, αιματώδη ιδρώτα, κάψιμο των τριχών και του δέρματος και απελευθέρωση αερίων. Πολλές φορές τα μάτια του κρατούμενου πετάγονται από τις κόχες και κρέμονται στα μάγουλά του. Συχνά αφοδεύει, φτύνει αίμα, η σάρκα του φουσκώνει και, ενίοτε, πιάνει φωτιά, ιδίως αν ιδρώνει υπερβολικά. Οι μάρτυρες ακούν έναν χαρακτηριστικό ήχο που μοιάζει με αυτόν του μπέικον όταν ψήνεται και ο θάλαμος γεμίζει από την αρρωστημένα γλυκιά μυρωδιά της ψημένης σάρκας. Το σώμα πρέπει να αφεθεί να κρυώσει, πριν πραγματοποιηθεί η νεκροψία.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. PubMed.gov. Ανακτήθηκε στις 27/02/2016

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]