Ζακ Λακάν

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Ζακ Λακάν
Jacques Lacan.jpg
Γέννηση 13  Απριλίου 1901
Τόπος γέννησης Παρίσι
Θάνατος 9  Σεπτεμβρίου 1981
Τόπος θανάτου Παρίσι
Υπηκοότητα Γαλλία
Σύζυγος Σίλβια Μπατάιγ
Τέκνα Judith Miller
Σπουδές Κολέγιο Στανισλάς του Παρισιού και Πανεπιστήμιο του Παρισιού
Επάγγελμα/
ιδιότητες
ψυχίατρος, ψυχαναλυτής, μεταφραστής, μη μυθοπλαστικός συγγραφέας, ιατρός και κριτικός λογοτεχνίας
Εργοδότης Πανεπιστήμιο του Παρισιού
LacanSignature.png
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Ο Ζακ Λακάν (γαλλ.: Jacques Marie Émile Lacan, 13 Απριλίου 1901 - 9 Σεπτεμβρίου 1981) ήταν Γάλλος ψυχαναλυτής και ψυχίατρος, που θεωρήθηκε ως «ο πιο αμφιλεγόμενος ψυχαναλυτής μετά τον Φρόυντ».[1] Οργανώνοντας ετήσια σεμινάρια στο Παρίσι από το 1953 ως το 1981, ο Λακάν επηρέασε πολλές ηγετικές φυσιογνωμίες Γάλλων διανοούμενων στις δεκαετίες του 1960 και 1970, ιδιαίτερα όσους σχετίστηκαν με τον μεταδομισμό. Οι ιδέες του άσκησαν σημαντική επίδραση στην κριτική θεωρία, τη λογοτεχνική θεωρία, τη γαλλική φιλοσοφία του 20ού αιώνα, την κοινωνιολογία, τη φεμινιστική θεωρία, τη θεωρία κινηματογράφου και την κλινική ψυχανάλυση.[2]

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πρώτα χρόνια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Λακάν γεννήθηκε στο Παρίσι και ήταν το μεγαλύτερο από τα τρία παιδιά των Εμιλί και Αλφρέ Λακάν. Ο πατέρας του ήταν ένας επιτυχημένος έμπορος σαπουνιών και ελαίων. Η μητέρα του ήταν φλογερή ρωμαιοκαθολική – ο νεότερος αδερφός του μπήκε σε μοναστήρι το 1929 και ο ίδιος παρακολούθησε το ιησουϊτικό κολλέγιο Stanislas. Στις αρχές του 1920 ο Λακάν παρακολούθησε πολιτικές συναντήσεις της Action Française, δεξιού πολιτικού κινήματος, για το οποίο αργότερα άσκησε αυστηρή κριτική και γνώρισε τον ιδρυτή του Τσαρλς Μορρά (Charles Maurras). Μέχρι τα μέσα του 1920, ο Λακάν είχε απογοητευτεί από τη θρησκεία κι είχε γίνει άθεος. Ήρθε σε σύγκρουση με την οικογένειά του γι’ αυτό το θέμα.[3][4][5]

Στα 1920, καθώς απορρίφθηκε ως πολύ αδύναμος για στρατιωτική θητεία, εισάγεται στην ιατρική σχολή και το 1926 ειδικεύεται στην ψυχιατρική στο νοσοκομείο Αγία Άννα του Παρισιού. Τον ενδιέφεραν ιδιαιτέρως οι φιλοσοφικές θεωρίες των Καρλ Γιάσπερς (Karl Jaspers) και Μάρτιν Χάιντεγκερ (Martin Heidegger) και παρακολούθησε σεμινάρια για τον Χέγκελ (Hegel) από τον Κογιέβ (Alexandre Kojève).

Βιβλία στα ελληνικά[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • (1982) Το σεμινάριο XI
  • (1987) Η οικογένεια
  • (2005) Λειτουργία και πεδίο της ομιλίας και της γλώσσας στην ψυχανάλυση
  • (2008) Οι ψυχώσεις
  • (2008) Τα ονόματα του Πατρός
  • (2009) Η διδασκαλία μου
  • (2010) Απαντήσεις
  • (2010) Το σεμινάριο για το κλεμμένο γράμμα
  • (2011) Ακόμη Encore
  • (2011) Ο θρίαμβος της θρησκείας και λόγος προς τους καθολικούς
  • (2014) Το αντίστροφο της ψυχανάλυσης
  • (2015) Ο ατομικός μύθος του νευρωτικού
  • (2015) Μιλάω στους τοίχους

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. David Macey, "Introduction", Jacques Lacan, The Four Fundamental Concepts of Psycho-Analysis (London 1994) p. xiv
  2. αναφέρεται στην ενότητα "The American Journal of Psychoanalysis", Volume 47, Issue 1, Spring 1987, ISSN: 0002-9548 "Lacan and post-Structuralism", P51-P57, από τον Jan Marta
  3. Roudinesco, Elisabeth, Jacques Lacan & Co.: a history of psychoanalysis in France, 1925–1985, 1990, Chicago University Press
  4. Perry Meisel (April 13, 1997). «The Unanalyzable». New York Times. http://www.nytimes.com/books/97/04/13/reviews/970413.13meiselt.html. 
  5. Michael Martin (2007). The Cambridge Companion to Atheism. Cambridge University Press, σελ. 310. ISBN 9780521842709. «Among celebrity atheists with much biographical data, we find leading psychologists and psychoanalysts. We could provide a long list, including...Jacques Lacan...» 
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Jacques Lacan της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).