Εσπρί Φλεσιέ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Ο Εσπρί Φλεσιέ

Ο Εσπρί Φλεσιέ (γαλλικά: Valentin Esprit Fléchier), γεννήθηκε το 1632 και πέθανε το 1710, ήταν Γάλλος ιεροκήρυκας, επίσκοπος του Λαβώρ και αργότερα της Νιμ. Θεωρείται ένας από τους μεγάλους ρήτορες του 17ου αιώνα.[1]

Βιογραφικά στοιχεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το άγαλμα του Φλεσιέ στο σιντριβάνι της πλατείας Σαιν-Συλπίς στο Παρίσι.

Ο Εσπρί Φλεσιέ γεννήθηκε στις 10 Ιουνίου 1632 στο Περν-λε-Φονταίν, στον σημερινό νομό Βωκλύζ. Έμεινε ορφανός νωρίς, σπούδασε στο Κολέγιο του Χριστιανικού Δόγματος και έγινε ιερέας αυτής της εκκλησίας το 1648. Ανακάλυψε την κλίση του στη ρητορική ως ιεροκήρυκας σε επικήδειους λόγους και έφυγε από το νότο της Γαλλίας για να δοκιμάσει την τύχη του στο Παρίσι.

Στο Παρίσι, έγινε κατηχητής, έγραψε ποιήματα στα λατινικά και τα γαλλικά και έγινε οικοδιδάσκαλος του δελφίνου Λουδοβίκου της Γαλλίας.[2]

Οι επικήδειοι λόγοι που εκφωνούσε τον έκαναν να διακριθεί και το 1672 εξελέγη μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας. [3]Η ομιλία του προς τιμήν του Τυρέν το 1676 του εξασφάλισε την εύνοια της βασιλικής αυλής και του Λουδοβίκου ΙΔ΄, ο οποίος του χορήγησε το αβαείο του Σαιν-Σεβερέν και τον διόρισε εξομολογητή της δελφίνης Μαρίας Άννας Βικτωρίας της Βαυαρίας.

Το 1685, διορίστηκε επίσκοπος του Λαβώρ και στη συνέχεια το 1689 επίσκοπος της Νιμ, όπου διακρίθηκε για την ασυνήθιστη καλοσύνη του προς τους Προτεστάντες και από τις ελεημοσύνες που έκανε κατά τη διάρκεια της πείνας του 1709.

Πέθανε στις 16 Φεβρουαρίου 1710 στο Μονπελιέ.

Μνημεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Εσπρί Φλεσιέ κατά τον 18ο αιώνα απολάμβανε φήμη ισάξια των μεγάλων ιεροκηρύκων Ζακ Μπενίν Μποσσυέ, Ζαν-Μπατίστ Μασιγιόν και Λουί Μπουρνταλού.[4]

Το άγαλμά του (μαζί με αυτά των Μποσυέ, Φενελόν και Μασιγιόν) κοσμεί το σιντριβάνι της πλατείας Σαιν-Συλπίς στο Παρίσι.[5]

Ανδριάντας του βρίσκεται στο Λούβρο, ανάμεσα στους 86 Επιφανείς Άνδρες της Γαλλίας.[6]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]