Ενρίκο Ντε Νίκολα

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Ενρίκο Ντε Νίκολα
Enrico De Nicola
Enrico De Nicola.jpg
1ος Πρόεδρος της Ιταλίας
Περίοδος
1 Ιανουαρίου 1948 – 12 Μαΐου 1948
Προκάτοχος νέα θέση
(Ουμβέρτος Β΄ ως Βασιλιάς της Ιταλίας)
Διάδοχος Λουίτζι Εϊνάουντι
Προσωρινός Ανώτατος Άρχοντας της Ιταλίας
Περίοδος
1 Ιουλίου 1946 – 1 Ιανουαρίου 1948
Προκάτοχος Αλτσίντε ντε Γκάσπερι
Διάδοχος κατάργηση θέσης
Προσωπικά στοιχεία
Γέννηση 9 Νοεμβρίου 1877
Νάπολη, Ιταλία
Θάνατος 1 Οκτωβρίου 1959 (81 ετών)
Τόρρε ντελ Γκρέκο, Ιταλία
Εθνικότητα Ιταλική
Πολιτικό κόμμα Ιταλικό Φιλελεύθερο Κόμμα
Σπουδές Πανεπιστήμιο της Νάπολης
Επάγγελμα Νομικός
Θρήσκευμα Ρωμαιοκαθολικισμός
Υπογραφή Enrico De Nicola signature.svg

Ο Ενρίκο Ντε Νίκολα (ιταλικά: Enrico De Nicola) ήταν ένας Ιταλός νομικός, δημοσιογράφος, πολιτικός και ως προσωρινός ανώτατος άρχοντας της Ιταλίας, υπήρξε ο πρώτος Πρόεδρος της Ιταλικής Δημοκρατίας.[1][2]

Γεννήθηκε στη Νάπολη στις 9 Νοεμβρίου 1877.[3] Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Νάπολης, αποφοιτώντας το 1896, και έγινε ένας από τους σπουδαιότερους δικηγόρους της Ιταλίας.[4][5] Το 1909 εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής το 1909 και την περίοδο 1913-1921 υπηρέτησε σε μικρές κυβερνητικές θέσεις, ωστόσο με την έλευση του φασισμού αποσύρθηκε από την πολιτική ζωή.[6][7] Στις 26 Ιουνίου 1920 εξελέγη Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων, αξίωμα που διατήρησε μέχρι τον Ιανουάριο του 1924.[8] Το 1929 διορίστηκε γερουσιαστής από το Βασιλιά Βίκτωρ Εμμανουήλ Γ΄, όμως αρνήθηκε να αναλάβει τα καθήκοντά του και δεν έλαβε ποτέ μέρος στις εργασίες της Συνέλευσης.[9]

Απασχολημένος με τη δικηγορική του καριέρα, έδειξε ενδιαφέρον για την πολιτική μετά την πτώση του ιταλικού φασισμού. Καθώς η χώρα είχε καταργήσει τη μοναρχία, ο Ντε Νίκολα εξελέγη στις 28 Ιουνίου 1946 από την Συντακτική Εθνοσυνέλευση της Ιταλίας στη θέση του προσωρινού ανώτατου άρχοντα, με ποσοστό 80% των ψήφων.[10][11] Με την εκλογή του αντικαθιστούσε τον Αλτσίντε ντε Γκάσπερι.[12]

Στις 25 Ιουνίου 1947 ο Ντε Νίκολα παραιτήθηκε από τη θέση του, επικαλούμενος λόγους υγείας, αλλά η Συντακτική Εθνοσυνέλευση αμέσως τον επανεξέλεξε την επόμενη μέρα, καθώς αναγνώρισε στην πράξη του σημάδια ευγένειας και ταπεινότητας.[13][14] Όταν το ιταλικό Σύνταγμα τέθηκε σε ισχύ, την 1η Ιανουαρίου 1948, ονομάστηκε "Πρόεδρος της Ιταλικής Δημοκρατίας".[15] Τελικά αρνήθηκε να είναι υποψήφιος για τις εκλογές του επόμενου Μαΐου, στις οποίες εξελέγη Πρόεδρος ο Λουίτζι Εϊνάουντι.[16] Το 1956 ονομάστηκε δια βίου γερουσιαστής ως πρώην αρχηγός του κράτους, και αργότερα εξελέγη Πρόεδρος της Γερουσίας και του Συνταγματικού Δικαστηρίου.[17] Πέθανε στις 1 Οκτωβρίου 1959 στο Τόρρε ντελ Γκρέκο της επαρχίας της Νάπολης.[18]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]