Ελληνικοί χοροί

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
(Ανακατεύθυνση από Ελληνικός χορός)
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση

Ο ελληνικός χορός είναι μια πολύ παλιά παράδοση του ελληνικού λαού. Ο ελληνικός χορός αναφέρεται από συγγραφείς όπως ο Πλάτωνας, ο Αριστοτέλης, ο Πλούταρχος και ο Λουκιανός . [1] Υπάρχουν διαφορετικά χορευτικά είδη και ερμηνείες από την ηπειρωτική και νησιωτική χώρα. Κάθε περιοχή διαμόρφωσε τους δικούς της χορούς για να ταιριάζει με τη νοοτροπία τους. Για παράδειγμα, οι νησιώτικοι χοροί έχουν μια πιο ομαλή ροή στην εξέλιξη τους, ενώ ο ποντιακός χορός της Μαύρης Θάλασσας είναι πολύ γρήγορος. Υπάρχουν πάνω από 10.000 παραδοσιακοί χοροί από κάθε περιοχή της Ελλάδας. Υπάρχουν και πανελλήνιοι χοροί, οι οποίοι αποτελούν σύμβολο του ελληνισμού. Τέτοιοι χοροί είναι ο Συρτός, ο Καλαματιανός, ο Πυρρίχιος, ο Μπάλλος και το χασάπικο .

Ο παραδοσιακός ελληνικός χορός έχει πρωτίστως κοινωνική σημασία για τους Έλληνες. Ενώνει τις κοινότητες των Ελλήνων σε καίριες στιγμές του χρόνου, όπως το Πάσχα, οι γάμοι, οι γιορτές των πολιούχων. Για το λόγο αυτό, η παράδοση συχνά υπαγορεύει μια αυστηρή σειρά στη διάταξη των χορευτών, για παράδειγμα, πρέπει να χωριστούν σε ομάδες με βάση την ηλικία.[2]

Οι ελληνικοί χοροί παίζονται και σε ελληνικές κοινότητες της διασποράς.

Αρχαίοι ελληνικοί χοροί[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Θεός Πάνας και μια Μαινάδα χορεύουν. Λεπτομέρεια από μια όλπη με στοιχεία αρχαίας μυθολογίας από την Απουλία, περ. 320–310 π.Χ. Τα δάχτυλα του δεξιού χεριού του Πάνα αγγίζουν το αριστερό χέρι της Μαινάδας.
Γυναίκες που χορεύουν. Χάλκινη φιγούρα, 8ος αιώνας π.Χ., Αρχαιολογικό Μουσείο Ολυμπίας .

Στην αρχαία Ελλάδα, ο χορός ήταν τόσο χόμπι αλλά και τελετουργικό.[3] Ο χορός χρησιμοποιούταν σε κοινότητες κυνηγών, σε τελετές ενηλικίωσης, γάμου, θανάτου, ψυχαγωγίας, χορευτικές εορτές και θρησκευτικές δραστηριότητες.[4] Ο χορός ήταν, για τους Αρχαίους, και ένας τρόπος εκπαίδευσης των παιδιών για τα κοινωνικά ήθη και τρόπους. Τον θεωρούσαν ζωτικής σημασίας για την φυσική και συναισθηματική ανάπτυξη των παιδιών. [5] Ο χορός χρησιμοποιήθηκε και σαν μορφή στρατιωτικής εκπαίδευσης, καθώς και ως τελετουργικό που χρησίμευε ως μεσολαβητής μεταξύ των θεών και των ανθρώπων.[6] [7] Το λεξικό Σουίδα αναφέρει έναν αρχαιοελληνικό χορό, τον Διποδία.[8]

  1. Raftis, Alkis, The World of Greek Dance Finedawn, Athens (1987) p25.
  2. Raftis, Alkis, The World of Greek Dance Finedawn, Athens(1987) p117.
  3. Fitton, J.W. “Greek Dance”. The Classical Quarterly, vol. 23, no. 2, 1973, pp. 254.
  4. Fitton, J.W. “Greek Dance”. The Classical Quarterly, vol. 23, no. 2, 1973, pp. 254-255.
  5. Lawler, Lillian Brady. “The Dance in Ancient Greece”. The Classical Journal, vol. 42, no. 6, 1947, pp. 344-346.
  6. Lawler, Lillian Brady. “The Dance in Ancient Greece”. The Classical Journal, vol. 42, no. 6, 1947, pp. 344.
  7. Vesterinen, Manna. “Communicative Aspects of Ancient Greek Dance”. ARCTOS, vol. 31, 1998, pp. 181.
  8. Suda, delta, 1263