Εθνική Συσπείρωση (Γαλλία)

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
(Ανακατεύθυνση από Εθνικός Συναγερμός (Γαλλία))
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Εθνική Συσπείρωση
Rassemblement National
Logo Rassemblement National.svg
ΠρόεδροςΜαρίν Λε Πεν
Γενικός ΓραμματέαςΝικολά Μπε
ΙδρυτήςΖαν-Μαρί Λε Πεν
Ίδρυση5 Οκτωβρίου 1972
Έδρα76-78 rue des Suisses, 92000 Ναντέρ, Γαλλία
ΙδεολογίαΠολυσυλλεκτισμός[1][2][3][4][5] ή Δεξιά[6][7][8][9] έως Ριζοσπαστική Δεξιά[10][11] έως Ακροδεξιά[12][13][14]
Πολιτική θέσηΕθνικισμός[15]
Εθνικός συντηρητισμός[16]
Κοινωνικός συντηρητισμός[17][18]
Αντίθεση στη μετανάστευση[19]
Δεξιός λαϊκισμός[17][20][21]
Αντιπαγκοσμιοποίηση[22][23]
Προστατευτισμός[17]
Κυριαρχισμός[24]
Ευρωσκεπτικισμός[25]
Οικονομικός εθνικισμός[26]
Ευρωπαϊκή προσχώρησηΚίνημα για μία Ευρώπη των Εθνών και της Ελευθερίας
Ομάδα Ευρωπαϊκού ΚοινοβουλίουΕυρώπη των Εθνών και της Ελευθερίας
Χρώματα               Μπλε, λευκό και κόκκινο
Εθνοσυνέλευση της Γαλλίας
8 / 577
Γερουσία της Γαλλίας
2 / 348
Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο
22 / 79
Περιφερειακά συμβούλια
358 / 1.758
Ιστότοπος
http://www.rassemblementnational.fr/
Πολιτικό σύστημα Γαλλίας
Πολιτικά κόμματα
Εκλογές

Η Εθνική Συσπείρωση (γαλλ. Rassemblement national), προηγουμένως Εθνικό Μέτωπο (γαλλ. Front National) είναι γαλλικό οικονομικά προστατευτικό και κοινωνικά ακροδεξιό κόμμα. Το κόμμα ιδρύθηκε το 1972 έχοντας ως στόχο την ενοποίηση πολλών γαλλικών εθνικιστικών κινημάτων της εποχής. Το 1973, το κόμμα ίδρυσε ένα κίνημα νεολαίας, το Εθνικό Μέτωπο Νεολαίας (γαλλ. Front national de la jeunesse). Ο Ζαν-Μαρί Λε Πεν ήταν ηγέτης του κόμματος από την ίδρυσή του και το αναμφισβήτητο κέντρο του κόμματος μέχρι την παραίτησή του το 2011. Παρόλο που το κόμμα ήταν περιθωριοποιημένο για τα πρώτα δέκα χρόνια της ύπαρξής του, από το 1984 έχει χαρακτηριστεί ως ο κύριος εκπρόσωπος του δεξιού εθνικισμού της Γαλλίας.[27]Τον Μάρτιο του 2018, μετονομάστηκε σε από "Εθνικό Μέτωπο" σε "Εθνική Συσπείρωση".[28]

Το κόμμα θεωρείται ως η σημερινή μεγαλύτερη πολιτική δύναμη της Γαλλίας προσπερνώντας τους Ρεπουμπλικανούς και το Σοσιαλιστικό Κόμμα Γαλλίας.[29][30] Οι προεδρικές εκλογές του 2002 ήταν οι πρώτες στις οποίες συμμετείχε ακροδεξιός υποψήφιος στον δεύτερο γύρο, αφού ο Λε Πεν ξεπέρασε τον υποψήφιο του Σοσιαλιστικού Κόμματος Λιονέλ Ζοσπέν στον πρώτο γύρο, ωστόσο ηττήθηκε με πολύ μεγάλη διαφορά από τον Ζακ Σιράκ, υποψήφιο του Συναγερμού για τη Δημοκρατία. Εξαιτίας του γαλλικού εκλογικού συστήματος, η εκπροσώπηση του κόμματος είναι περιορισμένη παρά τα ποσοστά που κερδίζει στις εκλογές.[31] Σημερινή ηγέτιδα του κόμματος είναι η Μαρίν Λε Πεν, η οποία διαδέχτηκε τον πατέρα της το 2011.

Ανάμεσα στις κύριες πολιτικές του κόμματος συμπεριλαμβάνονται ο οικονομικός προστατευτισμός, η προσέγγιση μηδενικής ανοχής σε ζητήματα νόμου και τάξης, και η αντίθεση στη μετανάστευση. Επιπλέον, το κόμμα προωθεί τον ρατσισμό και την ξενοφοβία. Από τη δεκαετία του 1990, το κόμμα έχει γίνει ολοένα και πιο ευρωσκεπτικιστικό. Η αντίθεση στη μετανάστευση του κόμματος έχει εκφραστεί για μη Ευρωπαίους μετανάστες, ενώ υποστηρίζει και την απέλαση παρανόμων, εγκληματιών και άνεργων μεταναστών. Η πολιτική αυτή του κόμματος έχει μετριαστεί σε σχέση με εκείνη της δεκαετίας του 1990.


Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. (Γαλλικά) «Départementales : le FN en tête des intentions de vote». Europe 1. 15 Μαρτίου 2015. Ανακτήθηκε στις 1 Απριλίου 2019. 
  2. (Γαλλικά) Tabard, Guillaume (13 Μαρτίου 2015). «FN : l'évolution sociologique d'un parti « attrape-tout »». Le Figaro. Ανακτήθηκε στις 1 Απριλίου 2019. 
  3. (Γαλλικά) Ivaldi, Gilles (16 Φεβρουαρίου 2017). «L'économie populiste "attrape-tout" de Marine Le Pen». Le Monde. Ανακτήθηκε στις 1 Απριλίου 2019. 
  4. (Γαλλικά) Fourquet, Jérôme (28 Μαρτίου 2011). «Jérôme Fourquet : « Le FN est un parti attrape-tout »». Le JDD. Ανακτήθηκε στις 1 Απριλίου 2019. 
  5. (Γαλλικά) «Le FN : le parti « attrape-tout »». Le Point. 21 Νοεμβρίου 2011. Ανακτήθηκε στις 1 Απριλίου 2019. 
  6. «Victory for France's conservatives in local elections». AP, AFP, Reuters. Deutsche Welle. 30 March 2015. http://www.dw.com/en/victory-for-frances-conservatives-in-local-elections/a-18348677. Ανακτήθηκε στις 28 February 2017. 
  7. Erlanger, Steven; de Freytas-Tamura, Kimiko (17 December 2016). «E.U. Faces Its Next Big Test as France's Election Looms». New York Times. https://www.nytimes.com/2016/12/17/world/europe/european-union-france-frexit-marine-le-pen.html. Ανακτήθηκε στις 28 February 2017. 
  8. Meichtry, Stacy; Bisserbe, Noemie (19 August 2015). «Le Pen Family Drama Splits France's Far Right National Front Party». Wall Street Journal. https://www.wsj.com/articles/a-family-drama-splits-far-right-in-france-1440029252. Ανακτήθηκε στις 28 February 2017. 
  9. Taylor, Kyle (24 Ιανουαρίου 2017). «Europeans favoring right-wing populist parties are more positive on Putin». Pew Research Center. Ανακτήθηκε στις 28 Φεβρουαρίου 2017. 
  10. (Γαλλικά) Ivaldi, Gilles (2016-04-18). «Le Front national français dans l’espace des droites radicales européennes». Pouvoirs (157): σελ. 115-126. doi:10.3917/pouv.157.0115. ISSN 0152-0768. https://www.cairn.info/revue-pouvoirs-2016-2-p-115.htm. Ανακτήθηκε στις 2018-04-30. 
  11. Denis, Tugdual (2014-06-04). «Grégoire Kauffmann: "Le FN est en train d'intégrer le système"». L'Express (3283). https://www.lexpress.fr/actualite/politique/fn/gregoire-kauffmann-le-fn-est-en-train-d-integrer-le-systeme_1548566.html. 
  12. (Αγγλικά) Mondon, Aurelien (2015). «The French secular hypocrisy: the extreme right, the Republic and the battle for hegemony». Patterns of Prejudice (49 (4)): 392–413. 
  13. (Αγγλικά) Messina, Anthony M. (2015). «The political and policy impacts of extreme right parties in time and context». Ethnic and Racial Studies (38): 1355. 
  14. (Αγγλικά) Van, Sonia (2011-07-29). «France – A Guide to Europe's Right-Wing Parties and Extremist Groups». Time. http://content.time.com/time/specials/packages/article/0,28804,2085728_2085727_2085707,00.html. Ανακτήθηκε στις 2016-02-23. 
  15. (Αγγλικά) Nordsieck, Wolfram. «France». parties-and-elections.eu. Ανακτήθηκε στις 23 Νοεμβρίου 2015. 
  16. (Αγγλικά) «Seeking New Heights in France, National Front Party Thinks Locally». The New York Times. 2014-09-30. https://www.nytimes.com/2014/10/01/world/seeking-new-heights-in-france-national-front-thinks-locally.html?_r=0. Ανακτήθηκε στις 2014-11-08. 
  17. 17,0 17,1 17,2 (Γαλλικά) «Depuis 2011, le FN est devenu «protectionniste au sens large»». Libération.fr. 21 Απριλίου 2014. Ανακτήθηκε στις 1 Δεκεμβρίου 2015. 
  18. (Γαλλικά) «Que va devenir le Front national?». Slate.fr. 10 Μαΐου 2017. Ανακτήθηκε στις 30 Απριλίου 2018. 
  19. (Γαλλικά) «Immigration | Stopper l'immigration, renforcer l'identité française | Front National». Frontnational.fr. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 7 Αυγούστου 2013. Ανακτήθηκε στις 1 Ιανουαρίου 2015. 
  20. (Αγγλικά) «French far-right leader seeks to reintroduce death penalty after Charlie Hebdo attack». Washingtonpost.com. 8 Ιανουαρίου 2015. Ανακτήθηκε στις 31 Μαρτίου 2015. 
  21. (Αγγλικά) Taylor, Kyle (24 Ιανουαρίου 2017). «Europeans favoring right-wing populist parties are more positive on Putin». Pew Research Center. Ανακτήθηκε στις 28 Φεβρουαρίου 2017. 
  22. (Αγγλικά) Zaslove, Andrej (2008-07-01). «Exclusion, Community, and a Populist Political Economy: The Radical Right as an Anti-Globalization Movement». Comparative European Politics 6: 169-189. doi:10.1057/palgrave.cep.6110126. ISSN 1472-4790. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2015-12-03. http://archive.wikiwix.com/cache/20151203155403/http://www.palgrave-journals.com/cep/journal/v6/n2/full/6110126a.html. Ανακτήθηκε στις 2015-12-01. 
  23. (Αγγλικά) Lichfield, John (2014-05-26). «European elections 2014: Marine Le Pen's Front National victory in France is based on anguish, rage and denial». The Independent. https://www.independent.co.uk/news/world/europe/european-elections-2014-marine-le-pens-national-front-victoryin-france-is-based-onanguish-rage-and-denial-9436394.html. Ανακτήθηκε στις 2014-08-25. 
  24. (Αγγλικά) Mareš, Miroslav (2006). «Transnational Networks of Extreme Right Parties in East Central Europe: Stimuli and Limits of Cross-Border Cooperation». 20th IPSA World Congress Fukuoka 9: 13. http://www.politics.as.nyu.edu/docs/IO/5628/Aldrich_2013.pdf. Ανακτήθηκε στις 2015-12-07. 
  25. (Γαλλικά) «Qu'est-ce qui fait échouer le Front de gauche ?». Marianne.net. 17 Ιανουαρίου 2014. 
  26. (Αγγλικά) «Macron-Le Pen face-off: EU supporter vs. economic nationalist». CNN. 22 Απριλίου 2017. 
  27. Shields, 2007, p. 229.
  28. https://www.iefimerida.gr/ekloges/eyroekloges-2019-proti-i-lepen-sto-exit-poll
  29. Shields, 2007, pp. 247, 264, 297 and 301.
  30. DeClair, 1999, pp. 6 and 104.
  31. DeClair, 1999, pp. 46, 56 and 71.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]