Δημήτρης Νανόπουλος

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Δημήτρης Νανόπουλος
Dimitri Nanopoulos (December 2010).jpg
Γέννηση
Τόπος γέννησης Αθήνα
Υπηκοότητα Ελλάδα
Σπουδές Πανεπιστήμιο του Σάσσεξ και Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών
Επάγγελμα/
ιδιότητες
φυσικός και καθηγητής πανεπιστημίου
Εργοδότης Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ και Πανεπιστήμιο Α&Μ Τέξας
Αξίωμα Μέλος της Ακαδημίας Αθηνών
Commons page Wikimedia Commons

Ο Δημήτριος Νανόπουλος είναι διακεκριμένος Έλληνας θεωρητικός φυσικός.

Βιογραφικά στοιχεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Δημήτριος Νανόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα στις 13 Σεπτεμβρίου 1948. Από την πλευρά του πατέρα του κατάγεται από τη Βόρεια Ήπειρο.[1] Σπούδασε φυσική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και συνέχισε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο του Σάσσεξ της Αγγλίας, όπου απέκτησε το διδακτορικό του το 1973 στη Θεωρητική Φυσική των Yψηλών Eνεργειών.

Επαγγελματική πορεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Διετέλεσε ερευνητής στο Κέντρο Πυρηνικών Ερευνών Ευρώπης (CERN) στη Γενεύη της Ελβετίας και επί σειρά ετών ανήκε στο ανώτερο ερευνητικό προσωπικό του Κέντρου. Διετέλεσε ερευνητής στην École Normale Supérieure (στο Παρίσι) και στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ των ΗΠΑ. Το 1989 εξελέγη καθηγητής στο τμήμα Φυσικής του Πανεπιστημίου Τέξας A&M, College Station, όπου από το 1992 είναι διακεκριμένος καθηγητής και όπου από το 2002 κατέχει την έδρα Mitchell/Heep της Φυσικής Υψηλών Ενεργειών. Είναι διευθυντής του Κέντρου Αστροσωματιδιακής Φυσικής του Κέντρου Προχωρημένων Ερευνών (HARC), στο Χιούστον, Τέξας, όπου διευθύνει ερευνητικό τμήμα του World Laboratory, που εδρεύει στη Λωζάνη.

Ερευνητικό έργο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το κύριο ερευνητικό του έργο ανήκει στο πεδίο της σωματιδιακής φυσικήςφυσική υψηλών ενεργειών) και της κοσμολογίας,[2] ενώ στα ερευνητικά του ενδιαφέροντα ανήκουν και η δημιουργία μιας ενοποιημένης θεωρίας όλων των δυνάμεων της φύσης, η θεωρία του Παντός, η υπερσυμμετρία, η υπερβαρύτητα, οι θεωρίες υπερχορδών και η βιοφυσική.

Έχει συγγράψει πάνω από 650 πρωτότυπες εργασίες, όλες δημοσιευμένες σε περιοδικά με κριτές και υψηλό παράγοντα επιρροής, συμπεριλαμβανομένων 14 βιβλίων. Έχει πάνω από 43.200 ετεροαναφορές[3] (δείκτης h=99) και τον Νοέμβριο 2001 βρέθηκε[4] ότι είχε τον 4ο υψηλότερο h-index στον κόσμο ανάμεσα στους θεωρητικούς φυσικούς, σε κατάταξη που έγινε από το Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ. Η συγκεκριμένη κατάταξη προκύπτει υπολογιστικά και αφορά τον συνολικό αριθμό δημοσιεύσεων ενός επιστήμονα, λαμβάνοντας υπ' όψιν και τις παραπομπές που έχουν γίνει από άλλους προς αυτές τις δημοσιεύσεις.

Τιμητικές διακρίσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1996 του απονεμήθηκε ο Tαξιάρχης του τάγματος της τιμής της Ελληνικής Δημοκρατίας. Το 1997 εκλέχθηκε τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.[5] Το 1999 και για δεύτερη φορά το 2005 απέσπασε το βραβείο του Ιδρύματος Ερευνών της Βαρύτητας, που εδρεύει στη Μασαχουσέτη των ΗΠΑ. Το 2005 του δόθηκε το Μακεδονικό Βραβείο για το σύνολο του έργου του, ενώ το 2006 του απονεμήθηκε το διεθνές βραβείο του Κοινωφελούς Ιδρύματος Αλέξανδρος Σ. Ωνάσης.[6] Το 2009 τιμήθηκε με το βραβείο Ενρίκο Φέρμι της Ιταλικής Εταιρείας Φυσικής (SIF).

Από το 1988 είναι εταίρος της Αμερικανικής Κοινότητας Φυσικών και από το 1992 μέλος της Ιταλικής Κοινότητας Φυσικών. Στις αρχές του 2014 έγινε η εγκατάστασή του ως αντιπροέδρου στην Ακαδημία Αθηνών, ενώ στις 15 Ιανουαρίου 2015 έγινε πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών.[5]

Μετάκληση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1998 υπήρξε πρωτοβουλία ομάδας 32 πανεπιστημιακών (κυρίως μέλη ΔΕΠ) του τμήματος Φυσικής του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών για την μετάκληση του στο συγκεκριμένο τμήμα. Το εντεκαμελές εκλεκτορικό σώμα που κλήθηκε να αποφασίσει απέρριψε την πρόταση με ψήφους 6-4. Κατά ψήφισαν οι: Νίκος Αντωνίου, Ανδρέας Κοντογούρης, Χρήστος Κτορίδης, Απόστολος Παναγιώτου, Κωνσταντίνος Παπανικόλας και Ανδρέας Πολύδωρος, ενώ υπέρ οι: Δημοσθένης Ασημακόπουλος, Αθανάσιος Λαχανάς, Γεώργιος Παπαδόπουλος και Λεωνίδας Ρεσβάνης. Ο Παναγιώτης Βαρώτσος ήταν απών.[7]

Αυτοβιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 2015 ο Δημήτρης Νανόπουλος δημοσίευσε την αυτοβιογραφία του, συγγεγραμμένη με τη βοήθεια του δημοσιογράφου Μάκη Προβατά, υπό τον τίτλο Στον τρίτο βράχο από τον ήλιο και υπότιτλο «Μία ζωή, η επιστήμη κι άλλα παράλληλα σύμπαντα» (εκδ. «Πατάκη», Αθήνα 2015).

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Νανόπουλος, Δημήτρης. Προβατάς, Μάκης (2015). Στον τρίτο βράχο από τον ήλιο, Μια ζωή, η επιστήμη κι άλλα παράλληλα σύμπαντα. Αθήνα: εκδόσεις Πατάκη, σελ. 14. ISBN 978-960-16-6015-8. 
  2. Ellis, John; Nanopoulos, Dimitri (July 1983). «Particle physics and cosmology». CERN Courier 23 (6): 211–216. https://cds.cern.ch/record/1730921. 
  3. «INSPIRE». Nanopoulos, Dimitri V.. INSPIRE. 28/05/2015. https://inspirehep.net/author/profile/D.V.Nanopoulos.1. Ανακτήθηκε στις 28/05/2015. 
  4. «SPIRES». All-time Ranked list (2004). SPIRES. 2004. https://www.slac.stanford.edu/spires/play/authors/2004/top_all_rank.shtml. Ανακτήθηκε στις 28/05/2015. 
  5. 5,0 5,1 «Νανόπουλος Δημήτριος | Academy of Athens». www.academyofathens.gr. http://www.academyofathens.gr/presidents/dimitrios_nanopoulos. Ανακτήθηκε στις 2016-07-18. 
  6. «Faces and places: Nanopoulos receives 2006 Onassis prize». CERN Courier 47 (1): 37. Ιανουάριος 2007. https://cds.cern.ch/record/1734009. 
  7. Σουφλέρη, Ιωάννα (21/06/1998). «Γιατί η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της». Το Βήμα. http://www.tovima.gr/world/article/?aid=100469. 

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]