Γρηγόρης Γιάνναρος
| Γρηγόρης Γιάνναρος | |
|---|---|
.jpg) | |
| Αναπληρωτής Υπουργός βιομηχανίας | |
| Περίοδος 29 Νοεμβρίου 1989 – 13 Φεβρουαρίου 1990 | |
| Πρωθυπουργός | Ξενοφών Ζολώτας |
| Διάδοχος | Βασίλειος Μαντζώρης |
| Βουλευτής του Ελληνικού Κοινοβουλίου | |
| Περίοδος 1989 – 1993 | |
| Περίοδος 1996 – 1997 | |
| Προσωπικά στοιχεία | |
| Γέννηση | 29 Απριλίου 1936, Σαλμώνη, Νομός Ηλείας, Ελλάδα |
| Θάνατος | 5 Αυγούστου 1997 (61 ετών) Αθήνα, Ελλάδα |
| Εθνότητα | Έλληνας |
| Υπηκοότητα | Ελληνική |
| Πολιτικό κόμμα | Συνασπισμός της Αριστεράς και της Προόδου (1989-1997) ΚΚΕ Εσωτερικού (;-1989) |
Ο Γρηγόρης Γιάνναρος (29 Απριλίου 1936 - 5 Αυγούστου 1997) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος και πολιτικός, από τα ηγετικά στελέχη του ΚΚΕ Εσωτερικού και εν συνεχεία του ενιαίου Συνασπισμού. Διατέλεσε διευθυντής της Αυγής, βουλευτής και αναπληρωτής υπουργός Βιομηχανίας, Ενέργειας και Τεχνολογίας στην οικουμενική κυβέρνηση Ξενοφώντα Ζολώτα.
Χαρακτηρίστηκε ως «ένας από τους πρωτοπόρους της νέας αριστερής σκέψης» στην Ελλάδα, ενώ ήταν αποδεκτός ως συνομιλητής τόσο από το ΚΚΕ όσο και από το ΠΑΣΟΚ.[1][2]
Βιογραφικά στοιχεία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Γεννήθηκε το 1936 στη Σαλμώνη Ηλείας, γιος του Κωνσταντίνου Γιάνναρου και της Γεωργούλας Ρούσσα.[3] Δεύτερος ξάδελφός ήταν ο μετέπειτα Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Άνθιμος. Τελείωσε το τότε εξατάξιο Γυμνάσιο στον Πύργο και σπούδασε οικονομικά στην τότε ΑΣΟΕΕ. Αργότερα, κατά τη δεκαετία του 1960, έλαβε υποτροφία από τη Σοβιετική πρεσβεία στην Ελλάδα για να πραγματοποιήσει μεταπτυχιακές σπουδές και έρευνα στην Ακαδημία Κοινωνικών Επιστημών της Μόσχας, όπου παρέμεινε από το 1966 έως το 1970.
Οργανώθηκε από τα μαθητικά του ήδη χρόνια στην Αριστερά. Υπήρξε μέλος της παράνομης ΕΠΟΝ, ηγετικό στέλεχος της Νεολαίας ΕΔΑ και ακολούθως μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Δημοκρατικής Κίνησης Νέων «Γρηγόρης Λαμπράκης».[4]
Οι εμπειρίες του στη Μόσχα τον οδήγησαν να απορρίψει το Σοβιετικό οικονομικοκοινωνικό πρότυπο και έτσι με τη διάσπαση του 1968 αποφάσισε να ενταχθεί στο ΚΚΕ Εσωτερικού, ωστόσο θεωρούσε πως σε διακρατικό επίπεδο η Ελλάδα και η Κύπρος πρέπει να διατηρούν καλές πολιτικές και οικονομικές σχέσεις με τη Σοβιετική Ένωση, κάτι που τον έκανε αποδεκτό συνομιλητή από το ΚΚΕ.[2]
Από το 1977 έως το 1988 υπήρξε διευθυντής της εφημερίδας Αυγή καθώς και μέλος του Εκτελεστικού Γραφείου του ΚΚΕ Εσωτερικού.[5][3][6] Ως διευθυντής της Αυγής ακολούθησε στάση «κριτικής υποστήριξης» προς την κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου, αν και από το 1986 και μετά ο αντιπολιτευτικός τόνος αυξήθηκε. Παρέμεινε συμπαθής σε πολλά στελέχη και οπαδούς του ΠΑΣΟΚ παρά τα γεγονότα του 1989, καθώς διατήρησε ψύχραιμη στάση και απέφυγε τις προσωπικές επιθέσεις στον Ανδρέα Παπανδρέου κατά τη φορτισμένη εκείνη περίοδο.[1]
Eξελέγη βουλευτής με τον Συνασπισμό της Αριστεράς και της Προόδου τρεις φορές (Ιούνιος και Νοέμβριος 1989, 1990).[7] Την πρώτη φορά συγκέντρωσε 21.855 ψήφους στη Β΄ Αθηνών ενώ την τρίτη συγκέντρωσε τους περισσότερους σταυρούς στη Β΄ Αθηνών από το κόμμα του.
Στην οικουμενική κυβέρνηση του Ζολώτα, το 1989, διετέλεσε αναπληρωτής υπουργός Βιομηχανίας, Ενέργειας και Τεχνολογίας (ΥΒΕΤ), με υπουργό τον Αναστάσιο Πεπονή.[5] Είχε συγγράψει τα βιβλία: «Από τις αυταπάτες στην πραγματικότητα-Η Αριστερά μετά το ΄89» (1990), «Ευκαιρίες και παγίδες στο τέλος της μεταπολίτευσης» (1995), «Νέα Εποχή-Νέοι Στόχοι» κ.α.
Απεβίωσε από καρκίνο το 1997 σε ηλικία 61 ετών στην Αθήνα και ενταφιάστηκε στο Α΄ νεκροταφείο Αθηνών.[1][5]
Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- 1 2 3 Καθολική έκφραση πένθους για την απώλεια του Γρηγόρη Γιάνναρου, Τα Νέα, 6 Αυγούστου 1997
- 1 2 Μίμης Ανδρουλάκης, "Κάτω από τις Στάχτες", Πατάκης 2023
- 1 2 Βιογραφικό Γιάνναρου, από το ΑΣΚΙ
- ↑ Γρηγόρης Γιάνναρος: Τα παιχνίδια μας ήταν μέσα στα πραγματικά χαρακώματα, Βαγγέλης Στεργιόπουλος, in.gr 5 Aυγούστου 2022
- 1 2 3 "Πέθανε ο Γρηγόρης Γιάνναρος", Ριζοσπάστης, 6-8-1997, σελ. 6
- ↑ Μωραϊτίδης Μιχάλης, Το φοιτητικό κίνημα στην Ελλάδα, Πολιτική ριζοσπαστικοποίηση και συλλογική δράση (1956-1964), διδακτορική διατριβή, Βόλος 2015, σελ. 109
- ↑ Βουλευτική θητεία, από την ιστοσελίδα της Βουλής των Ελλήνων