Γεώργιος Τισσαμενός

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Γεώργιος Τισσαμενός
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση 18ος αιώνας ή 19ος αιώνας
Φραγκάδες Ιωαννίνων
Εθνικότητα Έλληνες
Χώρα πολιτογράφησης Ελλάδα
Οθωμανική Αυτοκρατορία
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσες Νέα ελληνική γλώσσα
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητα πολιτικός
Στρατιωτική σταδιοδρομία
Πόλεμοι/μάχες Ελληνική Επανάσταση του 1821
Αξιώματα και βραβεύσεις
Αξίωμα Υπουργός Οικονομικών της Ελλάδας
μέλος της Βουλής των Ελλήνων

Ο Γεώργιος Τισσαμενός (Γεώργιος Κ. Τισσαμενός) ήταν Έλληνας αγωνιστής κατά την Επανάσταση του 1821 και πολιτικός του νεοσύστατου Ελληνικού Κράτους, τρεις φορές υπουργός Οικονομικών.

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε στις Φραγγιάδες Ζαγορίου με το επώνυμο Καραγιαννόπουλος, αλλά πάντα υπέγραφε με το όνομα Τισσαμενός. Πριν την επανάσταση βρισκόταν στο Βουκουρέστι για σπουδές, αλλά το 1821 γύρισε για να ενεργοποιηθεί στον αγώνα για την επανάσταση.

Ήταν γραμματέας του Παπαφλέσσα και αργότερα, κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης από τον Καποδίστρια βρέθηκε στη Γενική Γραμματεία της Επικράτειας, το εκτελεστικό όργανο με το οποίο διοικούσε το κράτος ο κυβερνήτης, με τη θέση του συνεργάτη του Σπυρίδωνος Τρικούπη σε διοικητικά ζητήματα. Συνέχισε να υπηρετεί σε θέσεις διοίκησης του κράτους και κατά τις κυβερνήσεις της βασιλείας του Όθωνα.

Ανέλαβε το υπουργείο επί των Οικονομικών στις 4 Οκτωβρίου 1839, στην Κυβέρνηση του Όθωνος στη θέση του Ι. Σπανιολάκη. Παρέμεινε στη θέση του και στην επόμενη κυβέρνηση, την Κυβέρνηση Όθωνος 1841 καθώς και στην Κυβέρνηση Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου του 1841 μέχρι τις 9 Σεπτεμβρίου 1842[1] . Μετά την απομάκρυνσή του από το Υπουργείο Οικονομικών διορίστηκε Πρόεδρος του Ελεγκτικού Συνεδρίου στις 10 Νοεμβρίου του 1842. Παρέμεινε στη θέση αυτή μέχρι τις 20 Οκτωβρίου 1843.

Στο κίνημα του 1854 στη Θεσσαλία, Ήπειρο και Μακεδονία είχε οργανώσει στην Ήπειρο σώμα αποτελούμενο από εθελοντές που πολέμησε στο Πέτα της Άρτας. Σταμάτησε να ασχολείται με την πολιτική όταν απέτυχε το κίνημα. Ξαναπήρε τη θέση του Προέδρου του Ελεγκτικού Συνεδρίου στις 6 Μαΐου 1865 και έμεινε σε αυτήν μέχρι τις 2 Ιουνίου 1866.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αναφορές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Τρύφων Ε. Ευαγγελίδης (1894). Ιστορία του Όθωνος, Βασιλέως της Ελλάδος (1832-1862). έκδοση 2η, Αθήνα: Αριστείδης Γ. Γαλανός, σελ. 183-185. http://anemi.lib.uoc.gr/metadata/c/3/a/metadata-01-0001100.tkl.