Γεώργιος Ι. Λυγεράκης

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Γεώργιος Ι. Λυγεράκης
ΛΥΓΕΡΑΚΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ Ι..jpg
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Γεώργιος Ι. Λυγεράκης (Ελληνικά)
Γέννηση21  Φεβρουαρίου 1911
Ηράκλειο
Θάνατος11  Ιουλίου 2003
Χώρα πολιτογράφησηςΕλλάδα
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσεςΕλληνικά
ΣπουδέςΣτρατιωτική Σχολή Ευελπίδων
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταστρατιωτικός
Αξιώματα και βραβεύσεις
ΑξίωμαΝομάρχης Κέρκυρας
Νομάρχης Λάρισας
Νομάρχης Λέσβου
Νομάρχης Λασιθίου
Νομάρχης Πιερίας
Νομάρχης Ρεθύμνου
Νομάρχης Τρικάλων

Ο Γεώργιος Λυγεράκης του Ιωάννη (21 Φεβρουαρίου 1911 - 11 Ιουλίου 2003) ήταν Έλληνας στρατιωτικός και αντιστασιακός. Υπηρέτησε επί πολλά χρόνια ως Νομάρχης σε διάφορους νομούς της Ελλάδας, με τελευταίο τον νομό Λάρισας.

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στρατιωτική καριέρα και αντιστασιακή δράση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε στο Ηράκλειο και ήταν γιος φύλακα στο τελωνείο της πόλης αυτής. Εισήχθη στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων το 1929. Πολέμησε στο μέτωπο της Αλβανίας και ανέπτυξε αντιστασιακή δράση, στο πλευρό του Ναπολέοντα Ζέρβα. Ο Λοχαγός Γεώργιος Λυγεράκης ήταν διοικητής υπαρχηγείου Κονίτσης - Ζαγορίου, μετέπειτα διοικητής του 8ου Ανεξάρτητου Τάγματος της 8ης Μεραρχίας του ΕΔΕΣ από τον Μάρτιο του 1943.[1] Προήχθη σε Ταγματάρχη τον Δεκέμβριο του 1946. Την περίοδο 1947-48 πολέμησε στο Γράμμο και αργότερα κατέγραψε τις αναμνήσεις του από εκείνες τις μάχες. Του απονεμήθηκε το Χρυσό Αριστείο Ανδρείας, το οποίο όμως δεν αποδέχθηκε.[2]

Πολιτική σταδιοδρομία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μετά την αποστρατεία του την οποία είχε ζητήσει ο ίδιος, ο Λυγεράκης ασχολήθηκε με την πολιτική. Ήταν συνεργάτης του Σοφοκλή Βενιζέλου και πολιτεύτηκε με το κόμμα των Φιλελευθέρων στις βουλευτικές εκλογές του 1950 στην εκλογική περιφέρεια Ιωαννίνων και δεν εξελέγη, καθώς συγκέντρωσε 718 ψήφους.[3]

Τον Ιούλιο του 1950 διορίστηκε αναπληρωτής νομάρχης με εξάμηνη θητεία.[4]

Στις 6 Δεκεμβρίου 1950 επιλέχθηκε για Νομάρχης Λασιθίου. Έπειτα από την άρνηση του κυπριακής καταγωγής Στυλιανού Ηρ. Ιωαννίδη να δεχτεί τη μετάθεσή του από το Λασίθι στην Πιερία, ο Ιωαννίδης παραιτήθηκε από νομάρχης και διορίστηκε νομάρχης ο Γεώργιος Λυγεράκης, τον Δεκέμβριο του 1950. Ο διορισμός του έγινε από τον πίνακα αναπληρωματικών νομαρχών. [5]

Τον Δεκέμβριο του 1950 ανέλαβε Νομάρχης Πιερίας όπου ξεκίνησε μεταξύ άλλων την ανοικοδόμηση των ναών ανά τον νεοσύστατο νομό.

Τον Απρίλιο του 1952 ο Λυγεράκης μετατέθηκε στο Λασίθι. Ωστόσο, απαντάται ως νομάρχης Πιερίας και μετά την περίοδο αυτή, ως το 1953. Εν συνεχεία υπηρέτησε ως Νομάρχης Τρικάλων από το 1953 ως το 1954, Κερκύρας από τον Απρίλιο του 1954 ως το 1957, Ρεθύμνης[6] από το 1957 ως το 1959, Λέσβου[7] από τις αρχές του 1959 ως το 1964 και Λαρίσης από το 1964 ως το 1965. Στη Λέσβο, αν και διορίστηκε νομάρχης στις αρχές του 1959, έφτασε στο νησί τον Ιανουάριο του 1960, καθώς παρέμεινε στο Ρέθυμνο για "υπηρεσιακούς λόγους".[8] Μεταξύ άλλων έργων, κατά τη νομαρχία του στη Λέσβο, ο Λυγεράκης εγκαινίασε το Μουσείο της Λήμνου, το νέο κτήριο του τελωνείου και τα σφαγεία της Μυτιλήνης, ενώ πραγματοποίησε και έργα εκβάθυνσης στο λιμάνι της Μυτιλήνης. Επί νομαρχίας του επίσης άρχισε η κατασκευή του Δημοτικού Θεάτρου.

Κατά τη θητεία του στην Κέρκυρα, εγκαινίασε (1957) τον ραδιοφωνικό σταθμό του νησιού, ο πομπός του οποίου είχε παραχωρηθεί από την αμερικανική κυβέρνηση.[9] Ο Λυγεράκης ζήτησε να μετατεθεί στο Ρέθυμνο τον Φεβρουάριο του 1957 σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τις κομματικές πιέσεις από παράγοντες της ΕΡΕ.[10]

Τον Φεβρουάριο του 1965 υπέβαλε παραίτηση από την υπηρεσία, κάνοντας χρήση του νόμου περί εθελουσίας εξόδου.[11]

Τελευταία χρόνια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μετά τη συνταξιοδότησή του έγραψε βιβλία με τις αναμνήσεις του από την αντιστασιακή του δράση. Ήταν ιδρυτικό μέλος του Συνδέσμου Συνταξιούχων Νομαρχών, με έδρα την Αθήνα. Ο σύνδεσμος ιδρύθηκε το 1981 και πρώτος πρόεδρος του πρώτου Δ.Σ. εξελέγη ο Λυγεράκης.

Πέθανε σε ηλικία 92 ετών στην Αθήνα και κηδεύτηκε στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.

Οικογένεια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Γεώργιος Λυγεράκης ήταν παντρεμένος με την Ελένη Νάνου και απέκτησαν δύο γιους. τον Ιωάννη και τον Άγγελο, Μηχανολόγο-Μηχανικό.

Βιβλία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • “Η αλήθεια για την Εθνική Αντίσταση”. (2η έκδοση 1983)

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Ιστολόγιο ΕΟΕΑ ΕΔΕΣ Αρχειοθετήθηκε 2016-12-23 στο Wayback Machine., Φωτογραφικό υλικό για τον ΕΔΕΣ και τους πρωταγωνιστές της οργάνωσης, 4-10-2014, ανάκτηση 30-12-2016.
  2. εφ. Δημοκράτης, 6-5-1960.
  3. Στατιστική των βουλευτικών εκλογών του 1950, Ψηφιακή Βιβλιοθήκη Πέργαμος του ΕΚΠΑ.
  4. Το Βήμα, 8-7-1950, σελ. 4.
  5. Το Βήμα, 9-12-1950, σελ. 4.
  6. Λευτέρη Κρυοβρυσανάκη, Το κτίριο Νομαρχίας-Αντιπεριφέρειας Ρεθύμνου, Ρεθεμνιώτικα Νέα, 1-1-2016.
  7. Ανεκοινώθησαν οι μεταθέσεις των νομαρχών, Μακεδονία, φύλλο 5-7-1959.
  8. Παναγιώτη Παρασκευαΐδη, Οι Νομάρχες του Νομού Λέσβου 1912-2006, Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Λέσβου 2006, σελ.95.
  9. Το Βήμα, Σήμερον τα εγκαίνια του Ραδιοφωνικού Σταθμού Κερκύρας, 30-3-1957, σελ. 8.
  10. Ελευθερία, φύλλο 21-2-1957.
  11. Εννέα νομάρχαι υπέβαλον παραιτήσεις βάσει του νόμου περί εθελουσίας εξόδου, Ελευθερία, φύλλο 17-2-1965, σελ. 3.