Βιτάλι Μπιάνκι

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Βιτάλι Μπιάνκι
Γέννηση 30 Ιανουαρίουιουλ. / 11  Φεβρουαρίου 1894γρηγ.[1]
Αγία Πετρούπολη
Θάνατος 10 Ιουνίου 1959 (65 ετών)
Αγία Πετρούπολη
Εθνικότητα Ρώσος
Υπηκοότητα Ρωσική Αυτοκρατορία και Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών
Σπουδές Κρατικό Πανεπιστήμιο Αγίας Πετρούπολης
Ιδιότητα συγγραφέας, συγγραφέας παιδικής λογοτεχνίας και δημοσιογράφος
Εν ενεργεία 35
Γονείς Βαλεντίν Λιβόβιτς Μπιάνκι
Καλλιτεχνικά ρεύματα συγγραφέας παιδικών

Ο Βιτάλι Μπιάνκι (ρωσικά: Вита́лий Валенти́нович Биа́нки‎) (11 Φεβρουαρίου 1894, Αγία Πετρούπολη10 Ιουνίου 1959, Λένινγκραντ) ήταν δημοφιλής συγγραφέας παιδικών ιστοριών και βιβλίων σχετικών με τη φύση[2].

Βίος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το επίθετο του είναι Ιταλικό, καθώς οι πρόγονοί του κατάγονταν από την Ιταλία. Σπούδασε στο Τμήμα Φυσικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο της Αγίας Πετρούπολης. Διακόπηκαν όμως οι σπουδές του λόγω των κινητοποιήσεων κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Ο πατέρας του Βιτάλι, ο Βαλεντίν Λιβόβιτς Μπιάνκι (1857-1920) ήταν ο γνωστός Ρώσος ζωολόγος, ορνιθολόγος και εντομολόγος εργαζόταν στο Ζωολογικό Μουσείο της Ακαδημίας των Επιστημών. Ο Βιτάλι από την παιδική του ηλικία ενδιαφερόταν για τις φυσικές επιστήμες. Στις σχολικές του διακοπές έκανε ζωολογικές και βοτανικές συλλογές.

Τον Απρίλιο του 1887 ο πατέρας του μετατέθηκε στο Τμήμα του Ζωολογικού Μουσείου της Ακαδημίας Επιστημών (Αγίας Πετρούπολης) και ειδικεύτηκε κυρίως πάνω στις πεταλούδες και τα σκαθάρια. Ο Μπιάνκι δίδαξε στον γιό του Βιτάλι να καταγράφει όλα όσα παρατηρεί. Μετά από πολλά χρόνια όλα αυτά μετατράπηκαν σε συναρπαστικές ιστορίες και σε παραμύθια.

Τα καλοκαίρια η οικογένειά του Μπιάνκι έφευγε για το Λεμπιάζε, το οποίο βρίσκεται στον κόλπο της Φινλανδίας, ένα μέρος μέσω του οποίου περνούν τη Μεγάλη Θάλασσα μεταναστευτικά πουλιά.  Εδώ ο Βιτάλι για πρώτη φορά πήγε για διακοπές στο δάσος. Ο πατέρας του τον έπαιρνε πάντα μαζί του στο εξηγώντας του τις συνήθειες πτηνών και των μικρών ζώων.

Μετά την Οκτωβριανή επανάσταση, εργάστηκε ως δάσκαλος σε σχολείο και έκανε πολλά πράγματα για το τοπικό Μουσείο Ιστορίας. Εδώ ο μελλοντικός συγγραφέας απέδειξε τις πρώτες του λογοτεχνικές δεξιότητες δημοσιεύοντας μικρές σημειώσεις και ποιήματα για τη φύση. Το 1922 επέστρεψε στην Πετρούπολη για να αφοσιωθεί στο λογοτεχνικό έργο.

Στο τέλος του 1925, ο Μπιάνκι συνελήφθη με την υποψία της ανατρεπτικής δράσης και καταδικάστηκε σε τρία χρόνια εξορίας στο Οράλ. Την άνοιξη του 1928, αφέθηκε ελεύθερος να επιστρέψει στο Λένινγκραντ. Τον Νοέμβριο του 1932 συνελήφθη και πάλι, αλλά αφέθηκε ελεύθερος μετά από τρεισήμισι εβδομάδες λόγω έλλειψης αποδεικτικών στοιχείων. Τον Μάρτιο του 1935, συνελήφθη ως "ενεργό μέλος της ένοπλης εξέγερσης εναντίον της σοβιετικής διακυβέρνησης", αλλά αφέθηκε ελεύθερος μετά από μεσολάβηση της πρώην συζύγου του Μαξίμ Γκόρκι, Γεκατερίνα Πέσκοβα. Το 1941, επέστρεψε στο Λένινγκραντ. Λόγω της κακής υγείας δεν κατατάχηκε για υπηρεσία στον στρατό κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά αποσύρθηκε πέρα από τα Ουράλια. Μετά τον πόλεμο επέστρεψε και πάλι στο Λένινγκραντ.

Εργογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Μπιάνκι μαζί με τον Μικαΐλ Πρισβίν θεωρούνται οι δύο μεγαλύτεροι Σοβιετικοί συγγραφείς για τη φύση και στα έργα τους συναντιέται η ποίηση με την επιστήμη[3].

Από το 1923 ο Βιτάλι συμμετείχε στον κύκλο των συγγραφέων για τα παιδιά που ήταν υπό τη διεύθυνση του Σαμουέλ Μαρσάκ[4]. Η πρώτη ιστορία του ήταν το Ταξίδι του κοκκινοκέφαλου σπουργιτιού που προσέλκυσε την προσοχή των αναγνωστών και ενέπνευσε τον συγγραφέα να δημιουργήσει νέες ιστορίες και βιβλία για τα μικρά παιδιά. Από το 1923 άρχισαν να εκδίδονται και άλλα βιβλία όπως Οι καλύβες του δάσους, Ποιανού μύτη είναι η καλύτερη;, Πικ το ποντίκι, Το Αρχοντικό και άλλα έργα, τα οποία έδωσαν μεγαλύτερη φήμη στον συγγραφέα.

Τα παραμύθια του συνδέονται με την παράδοση των λαϊκών παραμυθιών (Το Αρχοντικό, Η αλεπού και το ποντίκι, Οι καλύβες του δάσους, Ποιανού μύτη είναι η καλύτερη; κ.α) περιέχουν πολλές αξιόπιστες και ειλικρινείς περιγραφές σχετικά με τη φύση. Οι ιστορίες του βοηθούν τα παιδιά να αναπτύξουν την παρατήρηση, να κατανοήσουν τη γλώσσα της φύσης που δεν έχουν διερευνηθεί πλήρως από τον άνθρωπο και είναι γεμάτη από θαύματα και μυστήρια.

Για τέσσερα χρόνια μελέτησε τα πουλιά του Νόβγκοροντ και έγραψε ένα βιβλίο για αυτά. Τα έργα του Μπιάνκι αποτελούν υλικό για την ανάγνωση, την εκπαίδευση και την ανάπτυξη των παιδιών, ειδικά σήμερα, όπου η ανθρωπότητα βρίσκεται στο χείλος της οικολογικής καταστροφής.

Η Εφημερίδα του δάσους είναι το πιο διάσημο βιβλίο του Βιτάλι, το οποίο αποτελείται από 12 κεφάλαια. Οι ιστορίες του μεταφέρθηκαν στο ραδιόφωνο.

Αναγνώριση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το όνομά του δόθηκε στο Μπισκ στο Περιφερειακό Μουσείο και σε δρόμους μεγάλων πόλεων της Ρωσίας. Ο Βιτάλι Μπιάνκι έγραψε περισσότερες από 300 ιστορίες, παραμύθια και άρθρα. Κυκλοφόρησε 120 βιβλία που τυπώθηκαν σε μια συνολική κυκλοφορία των 40.000.000 αντίτυπων. 

Σημειώσεις παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]