Βικτωρία Θεοδώρου

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση

Η Βικτωρία Θεοδώρου ήταν μια σημαντική και ξεχωριστή εκπρόσωπος της Β' Μεταπολεμικής Γενιάς. Γεννήθηκε στα Χανία της Κρήτης στις 22 Δεκεμβρίου του 1925. Σε ηλικία μόλις οκτώ ετών έχασε τον πατέρα της, με αποτέλεσμα οι γονείς της λόγω της ακραίας φτώχειας να την τοποθετήσουν σε ορφανοτροφείου του Ηρακλείου, από το οποίο έφυγε σε ηλικία δεκαπέντε ετών, με σκοπό να λάβει μέρος στην Εθνική Αντίσταση[1]. Το 1942 εντάσσεται στην Ε.Π.Ο.Ν των Χανίων, συνεχίζοντας την αντιστασιακή της δράση και στην Αθήνα, όταν έφθασε με στόχο να σπουδάσει. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να εξοριστεί στη Χίο, το Τρικέρι και την Μακρόνησο. Το 1952 αφέθηκε ελεύθερη ως "αδειούχος εξόριστή" μετά από προσπάθειες του συμπατριώτη της Χαρίδημου Σπανουδάκη, τον οποίο παντρεύτηκε το 1955. Μέχρι το 1956 είχε κατορθώσει να ολοκληρώσει τις σπουδές της και είχε αποκτήσει και τις δύο δίδυμες κόρες της Ειρήνη και Μαρία.

Η εμφάνιση στα γράμματα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. «Εθνική Αντίσταση». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις |archive-url= requires |archive-date= (βοήθεια). Ανακτήθηκε στις Καθαρά Δευτέρα 11 Μαρτίου 2019.  Ελέγξτε τις τιμές ημερομηνίας στο: |accessdate= (βοήθεια)