Αντιφών ο Ραμνούσιος

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
«Οὕ μοι δοκεῖ χρῆναι ὁργίζεσθαι ὑμᾷς τῷ ονόματι τῶν τετρακοσίων, ἀλλά ἔργοις ἐνίων.
Λυσίας, Υπερασπιστικοί λόγοι»
Phaistos glyph 12.svg
«Πιστεύω ότι εσείς δεν πρέπει να οργίζεσθε στο άκουσμα της λέξης «Τετρακόσιοι», αλλά με τα έργα μερικών». Λυσίας, Υπέρ Πολυστράτου Ι 1-3

Ο Αντιφών ο Ραμνούσιος, (ανάμ. 480 και 470 π.Χ.- 410 π.Χ.) από τον Ραμνούντα της Αττικής ήταν Αθηναίος πολιτικός μαθητής του Γοργία που διαπνέονταν από ολιγαρχικά ιδεώδη, γεγονός που περιόρισε την πολιτική του δράση για πολλά χρόνια στη δημοκρατική Αθήνα του 5ου αιώνα π.Χ.

Δικανικοί Λόγοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Αντιφών ήταν ο πρώτος από τους Αττικούς ρήτορες που προσάρμοσε το ρητορικό λόγο στη δικαστηριακή πράξη και ο πρώτος που κατέγραψε τους λόγους του, επειδή είχε συνειδητοποιήσει ότι ο έντεχνος ρητορικός λόγος, εκτός από την πρόσκαιρη συμβολή του στην εξέλιξη μιας δίκης, μπορούσε να είναι ένα λογοτεχνικό έργο με πνευματική αυτοτέλεια και διάρκεια.[1] Έγραψε τους δικανικούς λόγους: «Περί του Ηρώδου φόνου», «Περί του χορευτού» και «Περί φαρμακείας κατά της μητρυίας». Επίσης σώζονται αποσπάσματα του λόγου «Περί μεταστάσεως», του μόνου που εκφώνησε ο ίδιος το 410 π.Χ., ως απολογία στη δίκη του για προδοσία.

Πολιτικό προσκήνιο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Αντιφών εμφανίστηκε στο πολιτικό προσκήνιο της Αθήνας το 411 π.Χ. με την επιβολή του ολιγαρχικού καθεστώτος των Τετρακοσίων, ως ιθύνων νους των αδιάλλακτων ολιγαρχικών και αντίπαλος του αρχηγού των μετριοπαθών Θηραμένη. Ένα χρόνο αργότερα (410 π.Χ.) το ολιγαρχικό καθεστώς ανατράπηκε και οι ηγέτες του κατέφυγαν στο σπαρτιατικό στρατόπεδο της Δεκέλειας.

Θάνατος του Αντιφώντα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ωστόσο ο Αντιφών δεν τους ακολούθησε στη φυγή τους: έμεινε στην πόλη, δικάστηκε για προδοσία και καταδικάστηκε να θανατωθεί πίνοντας κώνειο. Η γενναία αυτή στάση του προκάλεσε το θαυμασμό του ιστορικού Θουκυδίδη.[2]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Κωνσταντίνος Τσάτσος, λήμμα στο Βιογραφικό Παγκόσμιο Λεξικό, σ. 315, Εκδοτική Αθηνών, 1983
  2. Θουκυδίδης, Ιστορίαι, Η΄

Βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • E. Bignone, Antifonte oratore e Antofone sofista, Ουρμπίνο 1974.
  • Αντιφώντας- Λόγοι και αποσπάσματα, εκδ. Παπαδήμα ISBN 960-206-220-7