Αντί (περιοδικό)

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Το τελευταίο τεύχος του περιοδικού Αντί (τεύχος 919, 11 Απριλίου 2008)

Το Αντί (1972 - 2008) ήταν ελληνικό πολιτικό και πολιτιστικό περιοδικό της Αριστεράς, το οποίο κυκλοφορούσε ανά δεκαπενθήμερο από το 1972 έως το 2008. Ιδρυτής, ιδιοκτήτης και διευθυντής του περιοδικού ήταν ο δημοσιογράφος Αντώνης Καρκαγιάννης και ο αρχιτέκτονας Χρήστος Γ. Παπουτσάκης τον Μάιο του 1972, και από το 1974 ο δεύτερος.

Το ξεκίνημα και η πολιτική του θέση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το πρώτο Αντί κυκλοφόρησε τον Μάιο του 1972 και περιείχε συνέντευξη του Μίκη Θεοδωράκη, άρθρο του Γεωργίου-Αλέξανδου Μαγκάκη για την δημοκρατία, σκίτσα του Μποστ με τον Χίτλερ και τον Μουσολίνι και από πάνω να γράφει «υπέρ Δικτατορίας», μια διαφήμιση με αφίσα του Τσε Γκεβάρα, μια άλλη για βιβλίο του Παντελή Πουλιόπουλου, κ.λπ. Οι αρχές της Χούντας συνέλαβαν τον εκδότη του περιοδικού και δεν επέτρεψαν την έκδοση άλλων τευχών. Το περιοδικό επανακυκλοφόρησε στις 7 Σεπτεμβρίου 1974, αμέσως μετά την κατάρρευση της Δικτατορίας. Γι' αυτό και στο εξώφυλλο όλων των επόμενων τευχών υπήρχε η ένδειξη «Περίοδος Β΄».

Όταν πρωτοξεκίνησε, αλλά και κατά την εποχή της επανέκδοσής του, μεταφράστηκαν και αναδημοσιεύθηκαν στο Αντί άρθρα από το αμερικανικό περιοδικό Ramparts του κινήματος New Left (Νέα Αριστερά).[1] Για πολλά χρόνια, ήταν το κύριο μέσο έκφρασης της αριστεράς εκτός του ΚΚΕ αλλά κυρίως της ανανεωτικής της πτέρυγας[2]. Αν και δεν αποτέλεσε ποτέ κομματικό μέσο έκφρασης, εν τούτοις το Αντί σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις τάχθηκε υπέρ του ΚΚΕ Εσωτερικού και των διαδόχων σχημάτων αυτού του κόμματος (Συνασπισμός της Αριστεράς και της Προόδου, κ.λπ.).

Αρθογράφοι, συνεργάτες και ειδικά τεύχη[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στο Αντί έγραψαν κατά καιρούς πολλοί σημαντικοί δημοσιογράφοι, πολιτικοί και στοχαστές της μεταπολίτευσης — Χρήστος Βακαλόπουλος, Δημήτρης Χατζής[3], Σπύρος Λιναρδάτος, Σοφιανός Χρυσοστομίδης, Κώστας Παπαϊωάννου, Θεόδωρος Πάγκαλος, Νίκος Χριστοδουλάκης, Στέλιος Κούλογλου, Μικέλα Χαρτουλάρη, Δημήτρης Ψυχογιός, Πάνος Παναγιωτόπουλος, Πέτρος Στάγκος, Γιάννης Κακουλίδης, κ.ά. — ενώ τις σελίδες του τις διακόσμησαν μερικοί από τους πιο αναγνωρισμένους σκιτσογράφους — Μποστ, Γιάννης Ιωάννου, Στάθης Σταυρόπουλος, Νίκος Σιδέρης κ.ά.

Συχνά το Αντί έβγαζε ειδικά τεύχη με αφιερώματα σε πρόσωπα της Τέχνης και των Γραμμάτων, σε τόπους και σε γεγονότα. Μέσα από συνέδρια, φεστιβάλ και άλλες εκδηλώσεις, το περιοδικό είχε λάβει σθεναρή θέση σε πολλά ζητήματα, όπως η δημόσια υγεία στην Ελλάδα, η ελεύθερη ραδιοφωνία, η προστασία του ελάχιστου πράσινου της Αθήνας, κ.λπ.

Σκάνδαλο μυστικών κονδυλίων[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τον Οκτώβριο του 1993, με την επάνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, η κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου δημοσίευσε αναλυτικό κατάλογο των ΜΜΕ που είχε χρηματοδοτήσει η αμέσως προηγούμενη κυβέρνηση Μητσοτάκη (1990-93) από τα μυστικά κονδύλια της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (ΕΥΠ), του Υπουργείου Εξωτερικών και του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης.[4] Ενώ τα περισσότερα ΜΜΕ που είχαν εισπράξει χρήματα από τα μυστικά κονδύλια ήταν δεξιά ή και ακροδεξιά (η εφημερίδα «Στόχος» και το περιοδικό «Άμυνα και Διπλωματία»), ανάμεσα σ' αυτά που είχαν εισπράξει τα μεγαλύτερα ποσά ήταν και το Αντί (συγκεκριμένα, εισέπραττε από 45 έως και 60 εκατομμύρια δραχμές κάθε χρόνο μεταξύ 1990 και 1993).[5] Οι εφημερίδες της Κεντροαριστεράς, αλλά και κορυφαία στελέχη του ΠΑΣΟΚ (Κάρολος Παπούλιας, Γεράσιμος Αρσένης, Γιώργος Κατσιφάρας, Σήφης Βαλυράκης) κατηγόρησαν το Αντί και προσωπικά τον Παπουτσάκη, ότι ουσιαστικά δωροδοκήθηκαν από την κυβέρνηση Μητσοτάκη για να «χτυπάνε» τον Ανδρέα Παπανδρέου από τα αριστερά.[6]

Μάλιστα ο Χρήστος Παπουτσάκης είχε καταθέσει στην δίκη για το σκάνδαλο Κοσκωτά εναντίον του Ανδρέα Παπανδρέου, υποστηρίζοντας ότι ο τότε πρωθυπουργός ελάμβανε ανά τακτά χρονικά διαστήματα μεγάλα χρηματικά ποσά από τον Γιώργο Κοσκωτά, αρνούμενος όμως να κατονομάσει συγκεκριμένα τις πηγές του. Ο αρεοπαγίτης και μέλος του Ειδικού Δικαστηρίου Βασίλειος Λαμπρίδης του υπενθύμισε ότι με αποφάσεις του ο Άρειος Πάγος δεν αναγνωρίζει το δημοσιογραφικό απόρρητο, «άρα κύριε, ότι λέτε δεν έχει καμία αξία. Με μεγάλη και επιεικώς επικίνδυνη ευκολία κάνετε εκτιμήσεις χωρίς να τις τεκμηριώνετε, και θίγετε υπολήψεις δημοσίων προσώπων εκ του ασφαλούς».[7]

Το τέλος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 2004, το Αντί ενεπλάκη σε δικαστική διαμάχη εξαιτίας ενός ειρωνικού σχολίου που δημοσίευσε το περιοδικό με στόχο τον συλλέκτη έργων Τέχνης Βλάση Φρυσίρα. Επειδή ο Χρήστος Παπουτσάκης αρνήθηκε να αποκαλύψει τον συντάκτη του σχολίου, η διαμάχη έφτασε στα δικαστήρια και ο ιδιοκτήτης του περιοδικού καταδικάστηκε ερήμην, το 2007, να καταβάλει αποζημίωση στον Φρυσίρα το ποσό των 81.000 ευρώ. Τον επόμενο χρόνο, λόγω οικονομικών δυσκολιών, το περιοδικό οδηγήθηκε στο οριστικό κλείσιμο στις 11 Απριλίου του 2008.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Τάκης Διαμαντής, «Αντί», Εγκυκλοπαίδεια του Ελληνικού Τύπου, τόμος α΄, Ινστιτούτο Νεοελληνικών Ερευνών-Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών, Αθήνα 2008, σσ. 234-236.
  2. Ελένη Καρασαββίδου, «Τα σημαντικά πρόσωπα του περιοδικού Αντί. Ένας κύκλος έκλεισε, μια αριστερή συνείδηση ζει», εφημ. Η Εποχή, 26 Απριλίου 2008. (Σημ.: Στο άρθρο αυτό αναφέρεται λανθασμένα πως το Αντί κυκλοφόρησε ξανά τον «Γενάρη του 74».)
  3. Χρήστος Παπουτσάκης, «Η συνεργασία του Χατζή με το περιοδικό Αντί». Εφημ. Η Αυγή (Αθήνα), 29 Σεπτ. 2013. (Ανακτήθηκε στις 27 Σεπτ. 2015.)
  4. Το Έθνος, 19, 20, 21 και 22 Οκτωβρίου 1993
  5. Το Έθνος, 19, 20, 21 και 22 Οκτωβρίου 1993
  6. Το Έθνος, 19, 20, 21 και 22 Οκτωβρίου 1993
  7. Η Καθημερινή και Τα Νέα, 22 Οκτωβρίου 1991

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]