Αλεξάντερ Στάινμετς

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Αλεξάντερ Στάινμετς
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Alexander‏ Steinmetz (Γερμανικά)
Γέννηση6  Δεκεμβρίου 1879
Θάνατος28  Μαΐου 1973
ΥπηκοότηταΓερμανία
Επιστημονική σταδιοδρομία
Ιδιότηταφιλόλογος

Ο Αλεξλαντερ Στάινμετς (1879-1973) ήταν Γερμανός φιλόλογος, νεοελληνιστής και φιλέλληνας.

Βίος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Αλεξάντερ Στάινμετς γεννήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 1879.[1]Φοίτησε στο ανθρωπιστικό γυμνάσιο της Ιένας. Εξ αφορμής των γεγονότων στην Κρητική Επανάσταση του1895-1898 και του ελληνοτουρκικού πολέμου του 1897 ο Στάινμετς άρχισε να ασχολείται με τη νέα Ελλάδα.[2]Σπούδασε στο Μόναχο. Το 1902 ήλθε στην Ελλάδα, διακόπτωντας τις σπουδές του και διδάσκοντας γερμανικά για λόγους βιοπορισμού σε παιδιά εύπορων οικογενειών [3]στην Αθήνα. Το 1911 παντρέυεται μια Ελληνίδα με την οποία αποκτά μια κόρη.[4]Το 1913 μέχρι το 1916 εργάζεται στην Σύρο διδάσκοντας γερμανικά στην εκεί εμπορικη σχολή.Το 1913 και για τέσσερα έτη διδάσκει στο Ηράκλειο της Κρήτης στην εκεί εμπορική σχολή Στα 1918 υπηρετεί στα αλβανομακεδονικά σύνορα ενώ μετά το 1918 μένει αναγκαστικά στρατευμένος στο Βερολίνο.[5]Μετά το 1920 εργάζεται στον Νουμά στέλνοντας από το Βερολίνο ανταποκρίσεις λογοτεχνικού και κοινωνικοπολιτικού περιεχομένου. Η συνεργασία του αυτή μαρτυρεί τοδημοτικιστικό του πνεύμα[6] Εκπόνησε διδακτορική διατριβή με θέμα Έρευνες στα κλέφτικα τραγούδια. Το 1939 εξέδωσε ένα διάγραμμα για τη σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία. Πέθανε στις 28 Μαΐου 1973.[7]Στον μεσοπόλεμο εργάζεται ως γραμματέας στο ελληνικό προξενείο του Μονάχου. Το 1939 βρίσκεται στην Καβάλα ως διευθυντής του εκείγερμανικού σχολείου ενώ με το ξέσπασματου πολέμου φεύγει από την Ελλάδα. Το 1942-1944 επιστρέφει και εργάζεται ως διευθυντής της γερμανικής μέσης σχολής στην Αθήνα. Αργότερα επιστρέφει οριστικά στην πατρίδα του.[8]Το 1965 η Ελληνική Πολιτεία του απένειμε τον Μεγαλόσταυρο του Φοίνικα.[9] Συνέβαλε σημαντικά στην προώθηση της ελληνικής λογοτεχνίας στο γερμανόφωνο κοινό. Μετέφρασε στα γερμανικα το 1952 το Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά του Νίκου Καζαντζάκη.[10]Επίσης μετέφρασε την Κερένια κούκλα του Κωνσταντίνου Χρηστομάνου,ενώ συνέταξε μελέτη και για τον Κωστή Παλαμά [11]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Ανώνυμου, «Alexander Steinmetz (1879-1973)», Ελληνικά, τομ.26 (1973), σελ.386
  2. Εμμανουήλ Κριαράς, «Αλέξανδρος Στάινμετς: Ένας ξεχασμένος νεοελληνιστής», Νέα Εστία, (Νοέμβριος 2001), τομ.150, τχ.1739, σελ.648
  3. Εμμανουήλ Κριαράς, «Αλέξανδρος Στάινμετς: Ένας ξεχασμένος νεοελληνιστής», Νέα Εστία, (Νοέμβριος 2001), τομ.150, τχ.1739, σελ648
  4. Εμμανουήλ Κριαράς, «Αλέξανδρος Στάινμετς: Ένας ξεχασμένος νεοελληνιστής», Νέα Εστία, (Νοέμβριος 2001), τομ.150, τχ.1739, σελ649
  5. Εμμανουήλ Κριαράς, «Αλέξανδρος Στάινμετς: Ένας ξεχασμένος νεοελληνιστής», Νέα Εστία, (Νοέμβριος 2001), τομ.150, τχ.1739, σελ.649, 652
  6. Εμμανουήλ Κριαράς, «Αλέξανδρος Στάινμετς: Ένας ξεχασμένος νεοελληνιστής», Νέα Εστία, (Νοέμβριος 2001), τομ.150, τχ.1739, σελ.649, 653
  7. Ανώνυμου, «Alexander Steinmetz (1879-1973)», Ελληνικά, τομ.26 (1973), σελ.386
  8. Εμμανουήλ Κριαράς, «Αλέξανδρος Στάινμετς: Ένας ξεχασμένος νεοελληνιστής», Νέα Εστία, (Νοέμβριος 2001), τομ.150, τχ.1739, σελ.652
  9. Εμμανουήλ Κριαράς, «Αλέξανδρος Στάινμετς: Ένας ξεχασμένος νεοελληνιστής», Νέα Εστία, (Νοέμβριος 2001), τομ.150, τχ.1739, σελ.653
  10. Φώτιος Δημητρακόπουλος, «Βιβλία νεοελλήνων λογοτεχνών με αφιερώσεις στον Alexander Steinmetz αποκείμενα στο Ινστιτούτο Βυζαντινολογίας και Νεοελληνικής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου του Μονάχου», Επιστημονική Επετηρίς της Φιλοσοφικής Σχολής Αθξηνών, τομ.36(2004-2005), σελ.19
  11. Φώτιος Δημητρακόπουλος, «Βιβλία νεοελλήνων λογοτεχνών με αφιερώσεις στον Alexander Steinmetz αποκείμενα στο Ινστιτούτο Βυζαντινολογίας και Νεοελληνικής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου του Μονάχου», Επιστημονική Επετηρίς της Φιλοσοφικής Σχολής Αθξηνών, τομ.36(2004-2005), σελ.21

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Ανώνυμου, «Alexander Steinmetz (1879-1973)», Ελληνικά, τομ.26 (1973), σελ.386
  • Φώτιος Δημητρακόπουλος, «Βιβλία νεοελλήνων λογοτεχνών με αφιερώσεις στον Alexander Steinmetz αποκείμενα στο Ινστιτούτο Βυζαντινολογίας και Νεοελληνικής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου του Μονάχου», Επιστημονική Επετηρίς της Φιλοσοφικής Σχολής Αθξηνών, τομ.36(2004-2005), σελ.19-87
  • Εμμανουήλ Κριαράς, «Αλέξανδρος Στάινμετς: Ένας ξεχασμένος νεοελληνιστής», Νέα Εστία, (Νοέμβριος 2001), τομ.150, τχ.1739, σελ.647-654[1]