Αλέκος Ουδινότης
| Αλέκος Ουδινότης | |
|---|---|
| Γενικές πληροφορίες | |
| Όνομα στη μητρική γλώσσα | Αλέκος Ουδινότης (Ελληνικά) |
| Γέννηση | 1935 |
| Θάνατος | 15 Μαρτίου 2020 |
| Χώρα πολιτογράφησης | Ελλάδα |
| Εκπαίδευση και γλώσσες | |
| Ομιλούμενες γλώσσες | νέα ελληνική γλώσσα |
| Σπουδές | Ανωτέρα Δραματική Σχολή Θεάτρου Τέχνης «Κάρολος Κουν» (έως 1960) |
| Πληροφορίες ασχολίας | |
| Ιδιότητα | ηθοποιός σκηνοθέτης |
Ο Αλέκος Ουδινότης (Αθήνα, 1935[1] - Θεσσαλονίκη, 15 Μαρτίου 2020) ήταν Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου.
Βιογραφία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Γεννημένος το 1935 στην Αθήνα, ο Αλέκος Ουδινότης φοίτησε στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης, από την οποία και αποφοίτησε το 1960, ενώ, παράλληλα, ακολούθησε σπουδές μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.[1]
Μετά το πέρας της περιόδου της Δικτατορίας των Συνταγματαρχών, πιο συγκεκριμένα το 1974, συνεργάστηκε με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, με την πρώτη του συμμετοχή ως ηθοποιού να λαμβάνει χώρα κατά τη διάρκεια του ίδιου έτους, στην παράσταση «Ο Βυσσινόκηπος» του Αντόν Τσέχωφ, σε σκηνοθεσία του Μίνου Βολανάκη.[1]
Η μεταξύ των δύο πλευρών συνεργασία διήρκεσε έως το 1999, με τον ίδιο τον Ουδινότη να συμμετέχει σε σημαντικό αριθμό παραστάσεων, με τελευταία εξ'αυτών να είναι η συμμετοχή του στην παράσταση «Η σιωπή της Άλκηστης» της Τίνας Στεφανοπούλου και της Ομάδας Νέμεση, σε σκηνοθεσία του ιδίου.[1]
Απεβίωσε στις 15 Μαρτίου 2020, στην πόλη της Θεσσαλονίκης όπου και κατοικούσε, ενώ η κηδεία του έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια της αμέσως επόμενης ημέρας, εντός της εκκλησίας της Αναστάσεως του Σωτήρος, στη Θέρμη.[1]
Φιλμογραφία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]| Έτος | Τίτλος | Σκηνοθέτης | Ρόλος |
|---|---|---|---|
| 1964 | Αμφιβολίες | Γρηγόρης Γρηγορίου | |
| Με λύγισε η φτώχεια | Ρένα Γαλάνη | Μίκης, πρώην της Έρσης | |
| 1965 | Διψασμένη γι' αγάπη | Κώστας Μαρκίδης, γιατρός | |
| Λολίτες της Αθήνας | Γιώργος Παπακώστας | ||
| 1966 | Εμείς οι αμαρτωλοί | ||
| Κοινωνία ώρα μηδέν | Ντίνος Δημόπουλος | ||
| 1967 | Άδικη κατάρα | ||
| 1968 | Ποτέ δεν είναι αργά | ||
| Ταπεινός και καταφρονεμένος | |||
| Το παρελθόν μιας γυναίκας | |||
| Ζήσε για την αγάπη μας | Αντώνης Τέμπος | γιατρός | |
| 1969 | Για την τιμή και για τον έρωτα | ||
| Ένας άνδρας με συνείδηση | |||
| Η κραυγή μιας αθώας | |||
| Η Οδύσσεια ενός ξεριζωμένου | Απόστολος Τεγόπουλος | ||
| Η σφραγίδα του Θεού | |||
| Τρικυμία μιας καρδιάς | Paul Cohran | ||
| Φτωχογειτονιά αγάπη μου | καταζητούμενος απατεώνας | ||
| 1970 | Κατηγορώ τους δυνατούς | ||
| Βαβυλωνία | Γιώργος Διζικιρίκης | Σολωμός | |
| 1971 | Ο αήττητος | ||
| 1991 | Ήσυχες μέρες του Αυγούστου | Παντελής Βούλγαρης | Λευτέρης |
| 1995 | Το βλέμμα του Οδυσσέα | Θόδωρος Αγγελόπουλος | |
| 1997 | Ο κύριος με τα γκρι | Περικλής Χούρσογλου | Αλέκος |
| 1998 | Ούλοι εμείς, εφέντη | Λεωνίδας Βαρδαρός | |
| Μία αιωνιότητα και μία μέρα | Θόδωρος Αγγελόπουλος | πατέρας Άννας | |
| 2000 | Μια μέρα τη νύχτα | Γιώργος Πανουσόπουλος | Μιχάλης |
Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- 1 2 3 4 5 Τζεβελέκου, Βασιλική (16 Μαρτίου 2020). «Έφυγε ο Αλέκος Ουδινότης». Η Εφημερίδα των Συντακτών. Ανακτήθηκε στις 2 Νοεμβρίου 2023.
