Ακκούρσιος

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Ο Ακκούρσιος σε πίνακα του Κριστόφανο ντελ Αλτίσιμο.
Ο τάφος του Ακκούρσιου και του γιου του στην Μπολόνια.

Ο Ακκούρσιος (λατινικά: Accursius, ιταλικά: Accursio, 1184 - 1263) ήταν ένας Ιταλός νομικός και γλωσσογράφος, εκπρόσωπος της σχολής της Μπολόνιας. Είναι γνωστός για το σχολιασμό της κωδικοποίησης του ρωμαϊκού δικαίου του Ιουστινιανού, γνωστού ως Ιουστινιάνειος Κώδικας.[1][2]

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Ακκούρσιος γεννήθηκε στην Ιμπρουνέτα, κοντά στη Φλωρεντία, πιθανόν το 1184. Μαθήτευσε δίπλα στον Ατσόνε της Μπολόνιας και άσκησε αρχικά τη δικηγορία στη γενέτειρά του. Στη συνέχεια διορίστηκε καθηγητής στη Μπολόνια, όπου είχε θεωρήθηκε ιδιαίτερα ικανός. Ανέλαβε να οργανώσει σε ένα σώμα τις δεκάδες χιλιάδες σχόλια και παρατηρήσεις σχετικά με τον Κώδικα, τις Εισηγήσεις και τον Πανδέκτη του Ιουστινιανού.[3] Ο Ακκούρσιος συγκέντρωσε τα διάφορα προϋπάρχοντα σχόλια για καθένα από αυτά τα κείμενα και δημιούργησε ένα συνεκτικό σώμα σχολίων. Η συλλογή αυτή, που σύντομα έλαβε τον τίτλο Glossa ordinaria ή magistralis, είναι γνωστή και ως Μεγάλο Γλωσσάριο και θεωρείται ότι ολοκληρώθηκε γύρω στο 1230.[3] Όσο ο Ακκούρσιος εργαζόταν σε αυτό το έργο, λέγεται ότι κάτι παρόμοιο είχε ξεκινήσει ο Οδοφρέδος, ένας άλλος δικηγόρος της Μπολόνιας. Έτσι, προκειμένου να ολοκληρώσει πρώτος τη συλλογή, προσποιήθηκε αδιαθεσία και διέκοψε τις δημόσιες διαλέξεις του.[3]

Μετά τα μέσα του 13ου αιώνα, η συλλογή του Ακκούρσιου κατέστη αφετηρία για κάθε ερμηνεία του Ιουστινιάνειου Κώδικα, ενώ απέκτησε ισχύ δικαίου σε ορισμένες δικαιοδοσίες. Η δύναμη της συλλογής πιθανώς οφείλεται στην πολύ αναλυτική κάλυψη του αστικού δικαίου, για το οποίο όχι μόνο επισήμανε τα προβλήματά του, αλλά προσέφερε και λύσεις για αυτά.[4] Σύγχρονες έρευνες έχουν δείξει ότι το έργο του Ακκούρσιου περιέχει σχεδόν 100.000 σχολιασμούς. Η καλύτερη έκδοση είναι αυτή του Ντένις Γκόντεφροϊ, που περιλαμβάνει έξι τόμους και δημοσιεύθηκε στη Λυών το 1589.[3]

Πέρα από τη γλωσσολογική του ενασχόληση, ο Ακκούρσιος ασχολήθηκε και με την κερδοφόρα, εκείνη την εποχή, νομική επιστήμη.

Κατά τα τελευταία χρόνια της ζωής του, έζησε και δίδαξε στη Μπολόνια, όπου πέθανε το 1263. Είναι αναγνωρισμένο ότι μετά το θάνατό του η νομική επιστήμη στην Ιταλία υπέστη μια παρακμή.[5]

Οικογένεια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τρεις από τους τέσσερις γιους του έγιναν επίσης νομικοί: Τσερβότο, Γκουλιέλμο και Φραντσέσκο. Ο τελευταίος είναι θαμμένος μαζί με τον πατέρα του κοντά στη Βασιλική του Αγίου Φραγκίσκου της Μπολόνιας. [3]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. https://www.unibo.it/en/university/who-we-are/our-history/famous-people-and-students/Accursius
  2. http://www.budrionext.it/?p=25334
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4  Μία ή περισσότερες προτάσεις από το προηγούμενο κείμενο ενσωματώνει κείμενο από έκδοση που είναι πλέον κοινό κτήμαChisholm, Hugh, επιμ.. (1911) «Accursius, Franciscus» Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάννικα 1 (11η έκδοση) Cambridge University Press, σελ. 134 
  4. Weimar, op.cit.
  5. The Cornell Law Quarterly, Volumes 1-5, p. 437

Περαιτέρω ανάγνωση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Weimar, Peter (2001). «Accursius». Στο: Michael Stolleis. Juristen: ein biographisches Lexikon; von der Antike bis zum 20. Jahrhundert (στα German) (2nd έκδοση). München: Beck. σελ. 18. ISBN 3-406-45957-9. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
  • Text of the Glossa ordinaria of Accursius is available online (archived version) in an edition Lyon (Prost, Iullieron) 1627.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]