Αθεϊστικός Σατανισμός

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Το Σίγιο του Βαφομέτ είναι το επίσημο σύμβολο του Αθεϊστικού Σατανσιμού και της Εκκλησίας του Σατανά.

Ο Αθεϊστικός Σατανισμός ή Λαβεϊνιστικός Σατανισμός είναι μια θρησκεία που ιδρύθηκε το 1966 από τον αμερικανό αποκρυφιστή και συγγραφέα Άντον Σάντορ ΛαΒέι. Οι μελετητές της θρησκείας την έχουν χαρακτηρίσει ως νέο θρησκευτικό κίνημα και μορφή δυτικού εσωτερισμού. Είναι ένα από τα διάφορα διαφορετικά κινήματα που περιγράφουν τον εαυτό τους ως μορφές Σατανισμού. Ο ΛαΒέι καθιέρωσε τον Λαβεϊνιστικό Σατανισμό στην αμερικανική πολιτεία της Καλιφόρνια με την ίδρυση της Εκκλησίας του Σατανά στην Βαλπουργιανή Νύχτα του 1966, την οποία κήρυξε ως «το Έτος Ένα» και της «Εποχής του Σατανά». Οι ιδέες του επηρεάστηκαν έντονα από τις ιδέες και τα συγγράμματα των Φρίντριχ Νίτσε και Άυν Ραντ. Η Εκκλησία μεγάλωσε κάτω από την ηγεσία του ΛαΒέι, με την ίδρυση περιφερειακών σπηλιών στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ορισμένες από αυτές αποσπάστηκαν από την Εκκλησία για να σχηματίσουν ανεξάρτητες σατανιστικές οργανώσεις στις αρχές της δεκαετίας του 1970. Το 1975, ο ΛαΒέι κατήργησε το σύστημα grotto, μετά τον οποίο ο σατανισμός μειώθηκε ως πρόσωπο στο κίνημα, αν και παρέμεινε σε έντονο βαθμό στα γραπτά του ΛαΒέι. Τα επόμενα χρόνια, τα μέλη της Εκκλησίας ίδρυσαν τις δικές τους οργανώσεις, ακολουθώντας και τον Σατανισμό του του Λάβεϊ, μεταξύ των οποίων και η πρώτη Εκκλησία του Σατανά του John Dewey Allee και η Πρώτη Σατανική Εκκλησία του Κάρλα ΛαΒέι. Τα δόγματα της θρησκείας κωδικοποιούνται στο βιβλίο του ΛαΒέι, τη σατανιστική Βίβλο. Η θρησκεία είναι υλιστική, απορρίπτοντας την ύπαρξη υπερφυσικών όντων, δυϊσμού σώματος-ψυχής και ζωής μετά το θάνατο. Οι ασκούμενοι δεν πιστεύουν ότι ο Σατανάς κυριολεκτικά υπάρχει και δεν τον λατρεύουν. Αντ' αυτού, ο Σατανάς θεωρείται ως ένα θετικό αρχέτυπο που αντιπροσωπεύει την υπερηφάνεια, την καρνικότητα και τη φώτιση. Αγκαλιάζεται επίσης ως σύμβολο της παραίτησης εναντίον των Αβραάμικων θρησκειών, τις οποίες ο ΛαΒέιαn επικρίνει για την καταστολή των φυσικών ενστίκτων της ανθρωπότητας και την ενθάρρυνση του ανορθολογισμού. Η θρησκεία διαδίδει μια φυσιοκρατική κοσμοθεωρία, βλέποντας την ανθρωπότητα ως ζώα που υπάρχουν σε ένα αθώο σύμπαν. Προωθεί μια φιλοσοφία βασισμένη στον ατομικισμό και τον εγωισμό, σε συνδυασμό με τον κοινωνικό δαρβινισμό και τον αντιεξουαλισμό. Ο Σατανισμός του ΛαΒέιαn περιλαμβάνει την πρακτική της μαγείας, η οποία περιλαμβάνει δύο ξεχωριστές μορφές. Μεγαλύτερης και μικρότερης μαγείας. Η μεγαλύτερη μαγεία είναι μια μορφή τελετουργικής πρακτικής και εννοείται ως ψυχοδραματική κάθαρση για να εστιάσει τη συναισθηματική ενέργεια κάποιου για έναν συγκεκριμένο σκοπό. Αυτές οι τελετουργίες βασίζονται σε τρία σημαντικά ψυχο-συναισθηματικά θέματα, όπως η συμπόνια (αγάπη), η καταστροφή (μίσος) και το φύλο (λαγνεία). Η μικρότερη μαγεία είναι η πρακτική της χειραγώγησης μέσω της εφαρμοσμένης ψυχολογίας και της αίγλης για να λυγίσει ένα άτομο ή μια κατάσταση στη θέλησή του.

Ορισμός[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Σατανισμός του Λαβέιαν — ο οποίος μερικές φορές αποκαλείται «σύγχρονος σατανισμός» και «Ορθολογιστικός Σατανισμός» — κατατάσσεται από μελετητές θρησκευτικών σπουδών ως νέο θρησκευτικό κίνημα. Όταν χρησιμοποιείται, ο «Ορθολογιστικός Σατανισμός» χρησιμοποιείται συχνά για να διακρίνει την προσέγγιση των Σατανιστών του ΛαΒέιαn από τον «Εσωτερικό Σατανισμό» που αγκαλιάζονται από ομάδες όπως ο ναός του Σετ. Ορισμένοι επιστήμονες των θρησκευτικών σπουδών το χαρακτήρισαν επίσης ως μορφή «αυτο-θρησκείας» ή «αυτο-πνευματικότητας», με τη μελετητή των θρησκευτικών μελετών Amina Olander Lap, υποστηρίζοντας ότι πρέπει να θεωρηθεί ότι αποτελεί μέρος της «ευημερίας» πτέρυγα "του αυτο-πνευματικού κινήματος της Νέας Εποχής και μια μορφή του Ανθρώπινου Δυναμικού Κινήματος. Ο Πέτερσεν προτιμούσε να αντιμετωπίζει τον σύγχρονο σατανισμό ως «ξάδερφος» των κινήσεων της Νέας Εποχής και του Ανθρώπινου Δυναμικού.

Ο ανθρωπολόγος Jean La Fontaine περιέγραψε τον Λαβεϊανιστικό Σατανισμό ως «τόσο ελιτιστικό και αναρχικό στοιχείο», αναφέροντας επίσης έναν απόκρυφο ιδιοκτήτη βιβλιοπωλείου ο οποίος αναφέρεται στην προσέγγιση της Εκκλησίας ως «αναρχικό ηδονισμό». Στη μελέτη τους για τον σατανισμό, οι θρησκευόμενοι μελετητές Asbjørn Dyrendal, Τζέιμς Ρ. Λιούις και Jesper Aa. Ο Petersen πρότεινε ότι ο Λάβεϊ θεώρησε τη θρησκεία του ως μια «αντινομιώδη αυτο-θρησκεία για παραγωγικές αδυναμίες, με μια κυνική καρναβαλική ανάληψη ζωής και κανένα υπερφυσικισμό». Ο κοινωνιολόγος της θρησκείας Τζέιμς Ρ. Λιούις περιέγραψε ακόμη και τον Αθεϊστικό Σατανισμό ως «ένα μείγμα επιβιουραμανισμού και της φιλοσοφίας της Άυν Ραντ, με γεύση τελετουργικής μαγείας». Ο ιστορικός της θρησκείας Mattias Gardell περιέγραψε τον τη θρησκεία ως «μια λογική ιδεολογία εγωιστικού ηδονισμού και αυτοσυντήρησης», ενώ ο Nevill Drury χαρακτήρισε τον Σατανισμό του ΛαΒέιαn ως «θρησκεία αυτοκαταστροφής» Έχει επίσης περιγραφεί ως «θεσμισμός του Μακιαβελικού συμφέροντος». Ο διάσημος ηγέτης της Εκκλησίας Blanche Barton περιέγραψε τον Σατανισμό ως «ευθυγραμμισμένο, τρόπο ζωής». Ο ΛαΒέι και η Εκκλησία του υιοθέτησαν την άποψη ότι «οι Σατανιστές γεννιούνται, δεν γίνονται» ότι είναι εξωτερικοί από τη φύση τους, ζώντας όσο κρίνουν κατάλληλο οι οποίοι αυτοπροσδιορίζονται σε μια θρησκεία που απευθύνεται σε είναι η φύση του σατανιστή, οδηγώντας τους να συνειδητοποιήσουν ότι είναι σατανιστές, βρίσκοντας ένα σύστημα πεποιθήσεων που είναι σύμφωνο με τη δική τους προοπτική και τρόπο ζωής.

Τα πιστεύω και οι πεποιθήσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Σατανική Βίβλος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Σατανική Γραφή έχει εκτυπωθεί από το 1969 και έχει μεταφραστεί σε διάφορες γλώσσες. Ο Λιούις ισχυρίστηκε ότι παρόλο που οι Σατανιστές του ΛαΒέιαn δεν αντιμετωπίζουν την Σατανική Γραφή ως ιερό κείμενο στον τρόπο με τον οποίο πολλές άλλες θρησκευτικές ομάδες αντιμετωπίζουν τα ιερά κείμενα τους, όμως εξακολουθεί να θεωρείται ως έγκυρο έγγραφο που λειτουργεί αποτελεσματικά ως γραφή μέσα στην κοινωνία του Σατανά. Ειδικότερα, ο Λιούις, τόνισε ότι πολλοί σατανιστές — και τα δύο μέλη της Εκκλησίας του Σατανά και άλλες ομάδες — παραθέτουν από αυτό είτε να νομιμοποιήσουν τη δική τους θέση είτε να νομιμοποιήσουν τις θέσεις των άλλων σε μια συζήτηση. Πολλές άλλες ομάδες σατανιστών και μεμονωμένοι σατανιστές που δεν αποτελούν μέρος της Εκκλησίας του Σατανά αναγνωρίζουν επίσης το έργο του ΛαΒέι ως επιρροή. Πολλοί σατανιστές αποδίδουν τις μετατροπές ή τις ανακαλύψεις του Σατανισμού στη Σατανική Βίβλο, ενώ το 20 % των ερωτηθέντων σε μια έρευνα από τον Τζέιμς Λιούις αναφέρει τη Σατανική Γραφή απευθείας ως επηρεάζοντας στη μετατροπή τους. Για τα μέλη της Εκκλησίας, το βιβλίο λέγεται ότι εξυπηρετεί όχι μόνο ως μια συλλογή ιδεών, αλλά και για να κρίνει την αυθεντικότητα του ισχυρισμού κάποιου ότι είναι σατανιστής. Τα γραπτά του ΛαΒέι έχουν περιγραφεί ως «ακρογωνιαίοι λίθοι» μέσα στην Εκκλησία και τις διδασκαλίες της και έχουν συμπληρωθεί με τα γραπτά του τελευταίου Αρχιερέα, Γκίλμορ, δηλαδή του βιβλίου του. Η Σατανική Βίβλος έχει περιγραφεί ως το σημαντικότερο έγγραφο που επηρεάζει τον σύγχρονο σατανισμό. Το βιβλίο περιέχει τις βασικές αρχές του σατανισμού και θεωρείται το θεμέλιο της φιλοσοφίας και του δόγματος του. Στην ιστοσελίδα τους, η Εκκλησία του Σατανά παροτρύνει όποιον θέλει να μάθει για τον Σατανισμό του ΛαΒέιαn, να διαβάσει τη Σατανική Βίβλο, δηλώνοντας ότι αυτό είναι «ισοδύναμο με την κατανόηση τουλάχιστον των βασικών στοιχείων του σατανισμού». Ο Petersen σημείωσε ότι είναι «κατά πολλούς τρόπους το κεντρικό κείμενο του σατανικού περιβάλλοντος», με τον Lap να μαρτυρεί επίσης την κυρίαρχη θέση του στο ευρύτερο σατανικό κίνημα. Ο David G. Bromley το ονομάζει «εικονοκλαστικό» και «τη γνωστή και επιρροή δήλωση της σατανικής θεολογίας». Ο Eugene V. Gallagher λέει ότι οι Σατανιστές χρησιμοποιούν τα γραπτά του ΛαΒέι «ως φακούς μέσω των οποίων βλέπουν τον εαυτό τους, τον Κόσμο.» Δηλώνει επίσης: «Με μια καθαρή μάτια εκτίμησης της αληθινής ανθρώπινης φύσης, μια αγάπη για τελετουργία και γοητεία, και μια ευχαρίστηση για ψεύδη, η Σατανική Γραφή του ΛαΒέι που δημοσιεύτηκε είναι ένα ευαγγέλιο αυτοπεποίθησης που, όπως ισχυρίστηκε, θα αγκαλιάσει».

Ο αθεϊσμός και ο σατανάς[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο ΛαΒέι ήταν άθεος, απορρίπτοντας την ύπαρξη όλων των θεών. Κατά συνέπεια, ο ΛαΒέι και η Εκκλησία του δεν υιοθετούν την πίστη στον Σατανά ως μια οντότητα που κυριολεκτικά υπάρχει και ο ΛαΒέι δεν ενθάρρυνε τη λατρεία του Σατανά ως θεότητα. Αντ 'αυτού, η χρήση του Σατανά ως κεντρικού σχήματος είναι σκόπιμα συμβολική. Ο ΛαΒέι προσπάθησε να εδραιώσει το σύστημα πεποιθήσεών του μέσα στην κοσμική κοσμοθεωρία που προέκυψε από τη φυσική επιστήμη, παρέχοντάς του έτσι μια αθεϊστική βάση με την οποία να επικρίνει τον Χριστιανισμό και άλλες υπερφυσικές πεποιθήσεις. Νομιμοποίησε τη θρησκεία του επισημαίνοντας τι ισχυριζόταν ότι ήταν η λογική φύση του, αντιπαραθέτοντας αυτό με αυτό που είδε ως υπερφυσικό έλλειμμα των καθιερωμένων θρησκειών. Καθόρισε τον σατανισμό ως «μια κοσμική φιλοσοφία του ορθολογισμού και της αυτοσυντήρησης (φυσικό νόμο, κατάσταση των ζώων), προσφέροντας αυτές τις ιδέες σε θρησκευτικές παγίδες για να προσθέσει στην έκκλησή τους». Με τον τρόπο αυτό ο Σατανισμός του ΛαΒέιαn έχει περιγραφεί ως «αντι-θρησκευτική θρησκεία» από τον van Luijk. Ο ΛαΒέι δεν πίστευε σε καμία μεταθανάτια ζωή.

Αντί να λατρεύει, η θρησκεία, τον διάβολο ως πραγματική φιγούρα, η εικόνα του Σατανά αγκαλιάζεται λόγω της σύνδεσής του με την κοινωνική μη συμμόρφωση και την εξέγερση ενάντια στο κυρίαρχο σύστημα. Ο Λάβεϊ αγκάλιασε την εικονογραφία του Σατανά και την ετικέτα του «σατανιστή» επειδή σοκαρίστηκε στους ανθρώπους στη σκέψη και όταν ρωτήθηκε για τη θρησκεία του, δήλωσε ότι «ο λόγος που ονομάζεται σατανισμός είναι επειδή είναι διασκεδαστικός, ακριβής και παραγωγικός». Ο ΛαΒέι εννοούσε επίσης τον Σατανά ως σύμβολο της ζωτικότητας του ατόμου, αντιπροσωπεύοντας έτσι μια αυτόνομη δύναμη μέσα και μια αναπαράσταση της προσωπικής ελευθερίας και του ατομικισμού. Σε όλη τη Σατανική Βίβλο, η άποψη του Θεού για τον Λαβεϊνιστικό Σατανισμό περιγράφεται ως ο αληθινός «εαυτός» του σατανιστή — προβολή της δικής του προσωπικότητας — όχι εξωτερικής θεότητας. Σε έργα όπως η σατανική Βίβλος, ο ΛαΒέι χρησιμοποιεί συχνά τους όρους «θεός» και «Σατανάς» εναλλακτικά, βλέποντας και τις δύο ως προσωποποιήσεις της ανθρώπινης φύσης. Παρά τον ισχυρισμένο αθεϊσμό του, μερικά αποσπάσματα των γραπτών του ΛαΒέι αφήνουν περιθώρια για μια κυριολεκτική ερμηνεία του Σατανά και μερικά μέλη της Εκκλησίας του κατάλαβαν τον Διάβολο ως μια οντότητα που πραγματικά υπήρχε. Είναι πιθανόν ο ΛαΒέι να αφήσει κάποια αμφιβολία στα γραπτά του, ώστε να μην απομακρύνει τα μέλη της Εκκλησίας που ήταν θεϊστικοί Σατανιστές. Τόσο τα γραπτά του ΛαΒέι όσο και οι εκδόσεις της Εκκλησίας συνεχίζουν να αναφέρονται στον Σατανά σαν να ήταν το πραγματικό λατρευτικό πρόσωπο, προσπαθώντας έτσι να ενισχύσουν το συμφέρον του Σατανιστή. Ο ΛαΒέι χρησιμοποίησε τον Χριστιανισμό ως αρνητικό καθρέφτη για τη νέα του πίστη, με τον Αθεϊστικό Σατανισμό να απορρίπτει τις βασικές αρχές και τη θεολογία της χριστιανικής πίστης. Θεωρεί τον Χριστιανισμό — παράλληλα με άλλες μεγάλες θρησκείες και φιλοσοφίες όπως ο ανθρωπισμός και η φιλελεύθερη δημοκρατία — ως μια πολύ αρνητική δύναμη στην ανθρωπότητα. Οι Σατανιστές του Λάβεϊ αντιλαμβάνονται τον Χριστιανισμό ως ψέμα που προάγει τον ιδεαλισμό, την αυτοπεριοχή, τη συμπεριφορά των αγελών και τον παράλογο χαρακτήρα. Οι Λαβυανιστές βλέπουν τη θρησκεία τους ως δύναμη για την αποκατάσταση αυτής της ισορροπίας ενθαρρύνοντας τον υλισμό, τον εγωισμό, τη στρωματοποίηση, την καρνικότητα, τον αθεϊσμό και τον κοινωνικό Δαρβινισμό. Ο Σατανισμός του ΛαΒέι ήταν ιδιαίτερα επικριτικός σε αυτό που καταλαβαίνει ως άρνηση του χριστιανισμού της ζωικής φύσης της ανθρωπότητας και ζητεί, αντίθετα, τον εορτασμό και την επιείκεια αυτών των επιθυμιών. Με τον τρόπο αυτό, δίνει έμφαση στο σαρκισμό και όχι στο πνευματισμό.

Η ανθρώπινη φύση και η κοινωνία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Σατανισμός του ΛαΒέιαn χαρακτηρίστηκε ως μέλος του πολιτικού δικαιώματος και όχι της πολιτικής αριστεράς. Ο ιστορικός του σατανισμού Ruben van Luijk το χαρακτήρισε ως μια μορφή «αναρχισμού της Δεξιάς». Ο ΛαΒέι ήταν αντι-ισότιμος και ελιτιστικός, πιστεύοντας στη θεμελιώδη ανισότητα διαφορετικών ανθρώπινων όντων. Η φιλοσοφία του ήταν ο Κοινωνικός Δαρβινιστής ως βάση, που επηρεάστηκε από τα γραπτά του Herbert Spencer, του Φρίντριχ Νίτσε και του Άυν Ραντ. Ο ΛαΒέι δήλωσε ότι ο σατανισμός του ήταν «απλά η φιλοσοφία του Άυν Ραντ με προσθήκη τελετουργίας». Χαρακτηρίζοντας τον ΛαΒέι ως Νίτσεγχο, ο μελετητής των θρησκευτικών μελετών, Asbjørn Dyrendal, πίστευε ότι η «προσωπική σύνθεση του ΛαΒέι φαίνεται να είναι η δική του δημιουργία, παρόλο που τα διάφορα συστατικά που εισέρχονται σ 'αυτόν είναι κατά καιρούς πολύ ορατά». Η Σατανιστική Βίβλος είναι όπου ο ΛαΒέι χρησιμοποιεί τμήματα της δύναμης του Redbeard που είναι ίσως σωστά, αν και εμφανίζεται επίσης σε όλες τις αναφορές για την εγγενή δύναμη και το ένστικτο του ανθρώπου για αυτοσυντήρηση.

Για τον ΛαΒέι, ο άνθρωπος θεωρήθηκε ρητά ως ζώο, ο οποίος επομένως δεν έχει άλλο σκοπό εκτός από την επιβίωση του ισχυρότερου δηλαδή « το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό». Επομένως υπάρχει σε ένα αθώο πλαίσιο. Πιστεύει ότι υιοθετώντας μια φιλοσοφική πίστη στην υπεροχή του πάνω από εκείνη των άλλων ζώων, η ανθρωπότητα έχει γίνει «το πιο κακό ζώο όλων». Για τον ΛαΒέι, τα μη ανθρώπινα ζώα και παιδιά αντιπροσωπεύουν ένα ιδεώδες, «την πιο αγνή μορφή της σαρκικής ύπαρξης», επειδή δεν έχουν υποκριθεί με χριστιανικές ή άλλες θρησκευτικές έννοιες ενοχής και ντροπής. Οι δεοντολογικές απόψεις του επικεντρώνονταν στην τοποθέτηση του εαυτού του και της οικογένειάς του ενώπιον των άλλων, σε σχέση με την δική του επιχείρηση και — για τους άντρες — συμπεριφέροντας σαν έναν κύριο. Απαντώντας σε απειλές και βλάβες, προήγαγε μια πολιτική lex talionis, για παράδειγμα αναστρέφοντας μια βιβλική χριστιανική διδασκαλία λέγοντας ότι «αν κάποιος σας χτυπήσει στο ένα μάγουλο, σπάστε τον από το άλλο».

Ο Λαβέινιστικός Σατανισμός δίνει μεγάλη έμφαση στον ρόλο της ελευθερίας ιδίως της προσωπικής ελευθερίας. Ο ΛαΒέι πίστευε ότι ο ιδανικός σατανιστής πρέπει να είναι ατομικιστικός και μη-διαμορφωμένος, απορρίπτοντας αυτό που ονομάζεται «άχρωμη ύπαρξη» που η κυρίαρχη κοινωνία επιδίωξε να επιβάλει σε εκείνους που ζουν μέσα σ 'αυτήν. Απορρίπτει τον καταναλωτισμό και αυτό που ονομάζεται «θρησκεία θανάτου» της μόδας. Εξέδωσε το ανθρώπινο εγώ για την ενθάρρυνση της υπερηφάνειας του ατόμου, του αυτοσεβασμού και της αυτοπραγμάτωσης και κατά συνέπεια πίστευε στην ικανοποίηση των επιθυμιών του εγώ. Εξέφρασε την άποψη ότι η αυτοκαταστροφή ήταν ένα επιθυμητό χαρακτηριστικό και ότι το μίσος και η επιθετικότητα δεν ήταν λανθασμένα ή ανεπιθύμητα συναισθήματα αλλά ότι ήταν απαραίτητα και συμφέρουσα για την επιβίωση. Κατά συνέπεια, επαίνεσε τις Επτά θανατηφόρες αμαρτίες ως αρετές που ήταν ευεργετικές για το άτομο.

Ομοίως, ο ΛαΒέι επέκρινε την αρνητική και περιοριστική στάση απέναντι στη σεξουαλικότητα που υπάρχει σε πολλές θρησκείες, αντί να υποστηρίζει οποιαδήποτε σεξουαλική πράξη που λαμβάνει χώρα μεταξύ των συναινετικών ενηλίκων. Η Εκκλησία του καλωσόρισε τα ομοφυλοφιλικά μέλη από τα πρώτα του χρόνια, και επίσης υποστήριξε την αθλιότητα για όσους ήταν ασεβείς. Προσπάθησε να αποθαρρύνει τα αρνητικά συναισθήματα ενοχής που προέκυψαν από σεξουαλικές πράξεις όπως ο αυνανισμός και οι φετίχες και πίστευαν ότι η απόρριψη αυτών των σεξουαλικών αναστολών και ενοχών θα οδηγούσε σε μια πιο ευτυχισμένη και υγιέστερη κοινωνία. Συζητώντας τις γυναίκες, ο ΛαΒέι υποστήριξε ότι πρέπει να χρησιμοποιήσουν το σεξ ως εργαλείο για να χειραγωγούν τους άνδρες, προκειμένου να προωθήσουν την προσωπική τους δύναμη. Αντιστρόφως, οι μη συναινετικές σεξουαλικές σχέσεις, όπως ο βιασμός και η κακομεταχείριση των παιδιών, καταγγέλθηκαν από τον ΛαΒέι και την Εκκλησία του.

Ο ΛαΒέι πίστευε στην επικείμενη κατάρρευση του Χριστιανισμού. Επιπλέον, πίστευε ότι η κοινωνία θα εισέλθει σε μια Εποχή του Σατανά, στην οποία θα έρθει στην εξουσία μία γενεά που θα ζούσε σύμφωνα με τις αρχές του ΛαΒέιαn. Ο ΛαΒέι υποστήριξε την ευγονική και ανέμενε ότι θα γίνει μια αναγκαιότητα στο μέλλον, όταν θα χρησιμοποιηθεί για να αναπαραγάγει μια ελίτ που αντικατοπτρίζει τις «σατανικές» αρχές του ΛαΒέι. Κατά την άποψή του, αυτή η ελίτ θα ήταν «ανώτεροι άνθρωποι» που εμφάνιζαν τις «σατανικές» ιδιότητες δημιουργικότητας και μη συμμόρφωσης. Θεώρησε αυτά τα γνωρίσματα ικανά για κληρονομική μετάδοση και έκανε τον ισχυρισμό ότι «οι σατανιστές γεννιούνται, δεν γίνονται» . Πιστεύει ότι η ελίτ πρέπει να απομακρύνεται από το υπόλοιπο ανθρώπινο «κοπάδι», με το τελευταίο να εξαναγκάζεται σε γκέτο, ιδανικά «διαστημικά γκέτο» που βρίσκονται σε άλλους πλανήτες. Ο ανθρωπολόγος Jean La Fontaine υπογράμμισε ένα άρθρο που εμφανίστηκε σε ένα περιοδικό του περιέγραψε περιέγραψε την θρησκεία ως «μια αληθινή κοινωνία του σατανισμού» ως μια ομάδα στην οποία ο πληθυσμός αποτελείται από «ελεύθερους, καλά οπλισμένους, πλήρως συνειδητούς, οι οποίοι δεν θα χρειαστούν ούτε θα ανεχτούν καμία εξωτερική οντότητα «προστατεύοντάς τους» ή λέγοντάς τους τι μπορούν και δεν μπορούν να κάνουν». Αυτή η επαναστατική προσέγγιση έρχεται σε αντίθεση με τις σταθερές πεποιθήσεις του ΛαΒέι στην τήρηση του κράτους δικαίου. Αν και δεν ήταν προσωπικά ούτε φασιστής ούτε νεοναζί, ο ΛαΒέι είχε όρους με διάφορες νεοναζιστικές και άλλες ακροδεξιές ομάδες που δρούσαν στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Μαγεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η κατανόηση της μαγείας του ΛαΒέι επηρεάστηκε από τον βρετανό αποκρυφιστή Άλιστερ Κρόουλι. Αν και οι ιδέες του ΛαΒέι διαμορφώθηκαν σε μεγάλο βαθμό γύρω από μια κοσμική και επιστημονική άποψη του κόσμου, εξέφρασε επίσης πίστη στη μαγεία. Αντί να χαρακτηρίζει τη μαγεία ως ένα υπερφυσικό φαινόμενο, ο ΛαΒέι εξέφρασε την άποψη ότι ήταν μέρος του φυσικού κόσμου που μέχρι στιγμής δεν έχει ανακαλυφθεί από τους επιστήμονες. Ο ΛαΒέι περιγράφει τη μαγεία ως «την αλλαγή καταστάσεων ή γεγονότων σύμφωνα με το θέλημα που θα χρησιμοποιούσε κανονικά αποδεκτές μεθόδους,» ένας ορισμός που αντικατοπτρίζει την επιρροή του βρετανού αποκρυφιστή Άλιστερ Κρόουλι. Παρόλο που ποτέ δεν εξήγησε ακριβώς πώς πίστευε ότι αυτή η μαγική διαδικασία λειτούργησε, ο ΛαΒέι δήλωσε ότι οι μάγοι θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν με επιτυχία αυτή τη μαγική δύναμη μέσα από την έντονη φαντασία του επιθυμητού στόχου τους και έτσι κατευθύνοντας τη δύναμη της δικής τους θέλησης προς αυτήν. Τόνισε την ιδέα ότι οι μαγικές δυνάμεις θα μπορούσαν να χειραγωγούνται μέσω «καθαρά συναισθηματικών» και όχι πνευματικών πράξεων.

Αυτή η πρακτική θέτει τον Λαβεϊανιστικό Σατανισμό σε μια ευρύτερη παράδοση της «μεγάλης μαγείας» ή της τελετουργικής μαγείας και έχει επίσης συγκριθεί με τη Χριστιανική Επιστήμη και τη Σαηεντολογία. Ο ΛαΒέι υιοθέτησε πεποιθήσεις και ιδέες από τους παλαιότερους μάγους, αλλά συνειδητά αποχριστιανοποίησε και Σατανοποίησε την μαγεία για τους δικούς του σκοπούς. Παρουσιάζοντας τον εαυτό του ως εφαρμόζοντας μιας επιστημονικής προοπτικής για τη μαγεία, ο ΛαΒέι ήταν πιθανώς επηρεασμένος από τον Crowley, ο οποίος είχε επίσης παρουσιάσει την προσέγγισή του στη μαγεία με τον ίδιο τρόπο. Ωστόσο, σε αντίθεση με πολλούς παλαιότερους τελετουργικούς μάγους, ο ΛαΒέι αρνήθηκε κάθε διαχωρισμό ανάμεσα στη μαύρη μαγεία και τη λευκή μαγεία, που αποδίδει αυτή τη διχοτόμηση καθαρά στην «αυτοκαταστροφική υποκρισία και την αυτο-εξαπάτηση» εκείνων που αυτοαποκαλούνται «λευκοί μάγοι». Ομοίως διέφερε από πολλούς παλαιότερους μάγους που τόνισαν τη μαγεία ως μια πρακτική σχεδιασμένη να επιφέρει προσωπικό μετασχηματισμό και υπέρβαση, μάλλον, για τη μαγεία ο ΛαΒέι τη χρησιμοποίησε για υλική απόκτηση, προσωπική επιρροή, για να βλάψει τους εχθρούς και για να κερδίσει επιτυχία στην αγάπη και το σεξ. Ο ΛαΒέι όρισε το μαγικό του σύστημα ως μεγαλύτερη και μικρότερη μαγεία. Η μεγαλύτερη μαγεία είναι μια μορφή τελετουργικής πρακτικής και εννοείται ως ψυχοδραματική κάθαρση για να εστιάσει τη συναισθηματική ενέργεια κάποιου για έναν συγκεκριμένο σκοπό. Αυτά τα τελετουργικά βασίζονται σε τρία βασικά ψυχο-συναισθηματικά θέματα: συμπόνια (αγάπη), καταστροφή (μίσος) και σεξ (λαγνεία). Ο χώρος στον οποίο εκτελείται ένα τελετουργικό είναι γνωστός ως «θάλαμος πνευματικής αποσυμπίεσης», όπου ο σκεπτικισμός και η δυσπιστία είναι εσκεμμένα ανασταλμένοι, επιτρέποντας έτσι στους μάγους να εκφράζουν πλήρως τις ψυχικές και συναισθηματικές τους ανάγκες, κρατώντας πίσω τίποτα όσον αφορά τα βαθύτερα συναισθήματά τους επιθυμίες. Αυτή η μαγεία θα μπορούσε τότε να χρησιμοποιηθεί για να εξασφαλίσει τη σεξουαλική ικανοποίηση, το υλικό κέρδος, την προσωπική επιτυχία ή για να καταρρίψει τους εχθρούς. Ο ΛαΒέι έγραψε επίσης για τον «παράγοντα ισορροπίας», επιμένοντας ότι οι μαγικοί στόχοι πρέπει να είναι ρεαλιστικοί. Αυτά τα τελετουργικά συχνά θεωρούνται μαγικές πράξεις, με τον Σατανισμό του ΛαΒέι να ενθαρρύνει την πρακτική της μαγείας να βοηθάει τους εγωιστικούς σκοπούς του. Ένα μεγάλο μέρος του σατανικού τελετουργικού είναι σχεδιασμένο για να μπορεί ένας άνθρωπος να το κάνει μόνος του. Αυτό συμβαίνει επειδή η συγκέντρωση θεωρείται κλειδί για την εκτέλεση μαγικών πράξεων.

Η μικρότερη μαγεία, που αναφέρεται επίσης σε μια «καθημερινή» ή «κατάσταση», είναι η πρακτική του χειρισμού μέσω της εφαρμοσμένης ψυχολογίας. Ο ΛαΒέι το χαρακτήρισε ως «πενιχρό που αποκτήθηκε μέσω διάφορων συσκευών και δημιουργημένων καταστάσεων, των οποίων, όταν χρησιμοποιούνται, μπορούν να δημιουργήσουν αλλαγή σύμφωνα με τη βούλησή του.» Ο ΛαΒέι έγραψε ότι μια βασική έννοια στη μικρότερη μαγεία είναι η «εντολή να κοιτάξουμε» που μπορεί να επιτευχθεί με τη χρήση στοιχείων του «φύλου, συναισθήματος και θαύματος», εκτός από τη χρήση της εμφάνισης, της γλώσσας του σώματος, των μυρωδιών, του χρώματος, των μυρμηγκιών και της οσμής. Αυτό το σύστημα ενθαρρύνει μια μορφή χειριστικού παιχνιδιού ρόλων, όπου ο ασκούμενος μπορεί να αλλάξει διάφορα στοιχεία της φυσικής εμφάνισής του, προκειμένου να τους βοηθήσει να γοητεύσουν ή να «μπερδευτούν» σε ένα αντικείμενο επιθυμίας. Ο ΛαΒέι ανέπτυξε το «The Synthesizer Clock», σκοπός του οποίου είναι να διαιρέσει τους ανθρώπους σε ξεχωριστές ομάδες ανθρώπων με βάση κυρίως τα χαρακτηριστικά του σώματος και της προσωπικότητας. Ο συνθεσάιζερ διαμορφώνεται ως ρολόι και βασίζεται σε έννοιες σωματοτύπων. Το ρολόι αποσκοπεί να βοηθήσει μια μάγισσα να αναγνωρίσει τον εαυτό της, βοηθώντας στη συνέχεια στη χρησιμοποίηση της «έλξης των αντιθέτων» για να «μαγνητίσει» το αντικείμενο της επιθυμίας της μάγισσας παίρνοντας τον αντίθετο ρόλο. Η επιτυχημένη εφαρμογή της μικρότερης μαγείας λέγεται ότι βασίζεται στην κατανόηση της θέσης του στο ρολόι. Αφού βρείτε τη θέση σας στο ρολόι, ενθαρρύνεστε να το προσαρμόσετε όπως κρίνεται κατάλληλο και να τελειοποιήσετε τον τύπο σας, εναρμονίζοντας το στοιχείο του για καλύτερη επιτυχία. Η Dyrendal αναφέρθηκε στις τεχνικές του ΛαΒέι ως «Erving Goffman συναντά τον William Mortensen». Σχεδιάζοντας τις ιδέες από την ψυχολογία, τη βιολογία και την κοινωνιολογία, ο Petersen σημείωσε ότι η μικρότερη μαγεία συνδυάζει τις αποκρυφιστικές και τις «απορριφθείσες επιστήμες της ανάλυσης, και, της ιδιοσυγκρασίας».

Βασικές αρχές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι «κεντρικές πεποιθήσεις» του Λαβεϊανιστικού Σαατανισμού διατυπώνονται σε τρεις λίστες, οι οποίες αναπαράγονται τακτικά μέσα στην εκκλησία του γραπτού υλικού του Σατανά.

Οι Εννέα Σατανικές Δηλώσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το αλχημικό σύμβολο για το Θείο, όπως εμφανίζεται στη Σατανική Γραφή πάνω από τις Εννέα Σατανικές Δηλώσεις.

Οι Εννέα Σατανικές Δηλώσεις αποτελούν ένα σύνολο εννέα ισχυρισμών του ΛαΒέι στα εισαγωγικά κεφάλαια της Σατανικής Βίβλου. Θεωρούνται ως ακρογωνιαίος λίθος του σύγχρονου οργανωμένου σατανισμού που αποτελούν, στην πραγματικότητα, σύντομους αφορισμούς που καταγράφουν τη σατανική φιλοσοφία. Οι τρεις πρώτες δηλώσεις αφορούν την «επιείκεια», τη «ζωτική ύπαρξη» και την «αβέβαιη σοφία» που παρουσιάζει μια θετική άποψη του σατανιστή ως σαρκική, φυσική και ρεαλιστική οντότητα, όπου η απόλαυση της φυσικής ύπαρξης και η αδιάλυτη θεώρηση της αληθινής αλήθειας προωθούνται ως οι βασικές αξίες του Σατανισμού, συνδυάζοντας στοιχεία του Δαρβινισμού και του Επικουρικισμού. Δήλωση τέσσερα, πέντε και έξι ασχολούνται με θέματα δεοντολογίας, μέσω της «ευγένειας προς όσους το αξίζουν», της «εκδίκησης» και της «ευθύνης προς τον υπεύθυνο», αντικατοπρίζοντας μια σκληρή εικόνα της κοινωνίας και των ανθρωπίνων σχέσεων δίνοντας έμφαση στη δικαιοσύνη και όχι στην αγάπη. Οι δηλώσεις επτά, οκτώ και εννέα απορρίπτουν την αξιοπρέπεια του ανθρώπου, της αμαρτίας και της χριστιανικής εκκλησίας. Οι άνθρωποι χαρακτηρίζονται ως «μόνο ένα άλλο ζώο», οι παραδοσιακές «αμαρτίες» προωθούνται ως μέσο ικανοποίησης και η θρησκεία ως απλή επιχείρηση. Η αντιφατική και αντινομιτική πλευρά του Σατανά υπερισχύει για την υποστήριξη των δηλώσεων τεσσάρων έως εννέα, με την έλλειψη συμμόρφωσης να παρουσιάζεται ως βασικό ιδανικό.

  1. Ο Σατανάς αντιπροσωπεύει την επιείκεια αντί της αποχής.
  2. Ο Σατανάς αντιπροσωπεύει ζωτική ύπαρξη αντί πνευματικών ονείρων.
  3. Ο Σατανάς αντιπροσωπεύει αμόλυντη σοφία αντί υποκριτικής αυτοπεποίθησης.
  4. Ο Σατανάς αντιπροσωπεύει την καλοσύνη σε όσους το αξίζουν, αντί να σπαταλάει αγάπη για τα χαρίσματα.
  5. Ο Σατανάς αντιπροσωπεύει την εκδίκηση αντί να χαστουκίσει το άλλο μάγουλο.
  6. Ο Σατανάς αντιπροσωπεύει την ευθύνη έναντι του υπεύθυνου, αντί της ανησυχίας για τους ψυχικούς βρικόλακες.
  7. Ο Σατανάς αντιπροσωπεύει τον άνθρωπο σαν ένα άλλο ζώο το οποίο, λόγω της «θείας πνευματικής και πνευματικής του ανάπτυξης», έχει γίνει το πιο κακό ζώο όλων.
  8. Ο Σατανάς αντιπροσωπεύει όλες τις λεγόμενες αμαρτίες, καθώς όλες οδηγούν σε σωματική, διανοητική ή συναισθηματική ικανοποίηση.
  9. Ο Σατανάς ήταν ο καλύτερος φίλος που είχε ποτέ η Εκκλησία, καθώς το κράτησε όλα αυτά τα χρόνια.

Οι έντεκα κανόνες της γης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Μην δίνετε γνώμη ή συμβουλή εκτός αν σας ζητηθεί.
  2. Μην πείτε τα προβλήματά σας σε άλλους εκτός αν είστε βέβαιοι ότι θέλουν να τους ακούσουν.
  3. Όταν βρίσκεστε σε σπίτι αλλουνού, δείξτε του σεβασμό αλλιώς μην πάτε.
  4. Αν ένας φιλοξενούμενος στην κηδεία σας σας ενοχλεί, να τον μεταχειριστείτε σκληρά και χωρίς έλεος.
  5. Μην κάνετε σεξουαλικές προόδους εκτός αν σας δοθεί το σήμα ζευγαρώματος.
  6. Μην παίρνετε αυτό που δεν ανήκει σε σας εκτός αν είναι ένα βάρος για το άλλο πρόσωπο και φωνάζει για να ανακουφιστεί.
  7. Αναγνωρίστε τη δύναμη της μαγείας αν την έχετε χρησιμοποιήσει με επιτυχία για να αποκτήσετε τις επιθυμίες σας. Εάν αρνηθείτε τη δύναμη της μαγείας αφού την καλέσετε με επιτυχία, θα χάσετε όσα έχετε αποκτήσει.
  8. Μην διαμαρτύρονται για τίποτα στο οποίο δεν χρειάζεται να υποταθείτε.
  9. Μην βλάπτετε τα μικρά παιδιά.
  10. Μην σκοτώνετε τα μη ανθρώπινα ζώα, εκτός εάν σας επιτεθείή για το φαγητό σας.
  11. Όταν περπατάτε σε ανοιχτό επικράτεια, μην κόβετε κανέναν. Εάν κάποιος σας ενοχλεί, ζητήστε του να σταματήσει. Αν δεν σταματήσει, καταστρέψτε τον.

Ιεροτελεσείες και πρακτικές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τελετουργίες και τελετές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο ΛαΒέι τόνισε ότι στην παράδοσή του οι σατανικές τελετές ήρθαν σε δύο μορφές, από τις οποίες καμία δεν ήταν λατρευτικές πράξεις. Στην ορολογία του, «τελετουργίες» είχαν ως σκοπό να επιφέρουν αλλαγές, ενώ «τελετές» γιόρταζαν μια ιδιαίτερη περίσταση. Αυτά τα τελετουργικά συχνά θεωρούνταν μαγικές πράξεις, 97 με τον Σατανισμό του ΛαΒέι να ενθαρρύνει την πρακτική της μαγείας για να βοηθάει τους εγωιστικούς σκοπούς. Ένα μεγάλο μέρος του τελετουργικού Λαβεϊανισμού έχει σχεδιαστεί για να μπορεί ένα άτομο να εκτελεί μόνο του. Αυτό συμβαίνει επειδή η συγκέντρωση θεωρείται κλειδί για την εκτέλεση μαγικών πράξεων. Στη Σατανική Βίβλο, ο ΛαΒέι περιέγραψε τρεις τύπους τελετουργίας στη θρησκεία του: σεξουαλικά τελετουργικά σχεδιασμένα για να προσελκύσουν τον επιθυμητό ρομαντικό ή σεξουαλικό σύντροφο, παρηγορητικές τελετουργίες με σκοπό να βοηθήσουν τους ανθρώπους (συμπεριλαμβανομένου του εαυτού τους) και καταστροφική μαγεία που επιδιώκει να βλάψει τους άλλους. Κατά το σχεδιασμό αυτών των τελετουργιών, ο ΛαΒέι επέστησε μια ποικιλία παλαιότερων πηγών, με τον μελετητή του σατανισμού Per Faxneld, σημειώνοντας ότι η ΛαΒέι «συγκέντρωσε τελετουργίες από μια πηγή ιστορικών πηγών τόσο λογοτεχνικών όσο και εσωτεριστικών».

Ο ΛαΒέι περιέγραψε μια σειρά τελετουργιών στο βιβλίο του, Τα Σατανικά Τελετουργικά. Αυτά είναι «δραματικές επιδόσεις» με συγκεκριμένες οδηγίες γύρω από τα ρούχα που φοριούνται, τη μουσική που θα χρησιμοποιηθεί και τις ενέργειες που πρέπει να γίνουν. Αυτή η προσοχή στη λεπτομέρεια στο σχεδιασμό των τελετουργικών ήταν σκόπιμη, με τη γοητεία και τη θεατρικότητά τους να εμπλέκουν τις αισθήσεις των συμμετεχόντων και τις αισθητικές ευαισθησίες σε διάφορα επίπεδα και να ενισχύουν τη θέληση των συμμετεχόντων για μαγικούς σκοπούς. Ο ΛαΒέι πρότεινε ότι οι άνδρες συμμετέχοντες θα πρέπει να φορούν μαύρες στολές, ενώ οι μεγαλύτερες γυναίκες θα πρέπει να φορούν μαύρη και άλλες γυναίκες θα πρέπει να ντύνονται ελκυστικά για να διεγείρουν τα σεξουαλικά συναισθήματα μεταξύ πολλών ανδρών. Όλοι οι συμμετέχοντες είναι εκπαιδευμένοι να φορούν φυλακτά είτε του ανεστραμμένου πενταγράμμου είτε της εικόνας του Βαφομέτ.

Σύμφωνα με τις οδηγίες του ΛαΒέι, στο βωμό πρέπει να τοποθετηθεί μια εικόνα του Βαφομέτ. Αυτό θα πρέπει να συνοδεύεται από διάφορα κεριά, όλα εκτός από ένα από αυτά να είναι μαύρα. Η μοναδική εξαίρεση είναι ένα λευκό κερί, που χρησιμοποιείται στην καταστροφική μαγεία, το οποίο κρατιέται στα δεξιά του θυσιαστηρίου. Επίσης, πρέπει να συμπεριληφθεί ένα κουδούνι που είναι εννέα φορές στην αρχή και στο τέλος της τελετής, ένα ποτήρι από οτιδήποτε άλλο εκτός από χρυσό και το οποίο περιέχει ένα αλκοολούχο ποτό που συμβολίζει το «Elixir of Life», ένα σπαθί που αντιπροσωπεύει την επιθετικότητα το μοντέλο φαλλός που χρησιμοποιείται ως ασπεργίλλος, γκονγκ και περγαμηνή επί των οποίων πρέπει να γράφονται αιτήσεις προς τον Σατανά πριν καίγονται. Παρόλο που το οινόπνευμα καταναλωνόταν στις τελετές της Εκκλησίας, η αντίληψη περί της μεθυσμένης συμπεριφοράς ήταν ανυπότακτη και απαγορεύτηκε η λήψη παράνομων ναρκωτικών.

Τα τελετουργικά του ΛαΒέιαn περιλαμβάνουν μερικές φορές αντιχριστιανικές βλάσφημες, οι οποίες προορίζονται να έχουν απελευθερωτική επίδραση στους συμμετέχοντες. Σε μερικές από τις τελετουργίες, γυμνή γυναίκα χρησιμεύει ως βωμός. Σε αυτές τις περιπτώσεις καθίσταται σαφές ότι το ίδιο το σώμα της γυναίκας γίνεται το βωμός, αντί να την βάζει απλά σε ένα υπάρχον βωμό. Σε αντίθεση με τα μακροχρόνια στερεότυπα για τους σατανιστές, δεν υπάρχει χώρος για σεξουαλικά οργία στο τελετουργικό του ΛαΒέιαn. Δεν λαμβάνει χώρα ούτε ζωική ούτε ανθρώπινη θυσία. Τα παιδιά απαγορεύονται να παρακολουθήσουν αυτά τα τελετουργικά, με μόνη εξαίρεση το σατανικό βάπτισμα, το οποίο έχει σχεδιαστεί ειδικά για τη συμμετοχή των βρεφών.

Ο ΛαΒέι ανέπτυξε επίσης τη δική του Μαύρη Μάζα, η οποία σχεδιάστηκε ως μια μορφή αποκατάστασης για να απελευθερώσει τον συμμετέχοντα από τυχόν αναστολές που ανέπτυξαν που ζούσαν στη χριστιανική κοινωνία. Σημείωσε ότι συνθέτοντας τη μαύρη μαζική μαρτυρία, εφάρμοσε το έργο των Γάλλων συγγραφέων μυθοπλασίας Charles Baudelaire και Joris-Karl Huysmans. Ο ΛαΒέι ανοιχτά αγωνιζόταν με τη χρήση της λογοτεχνίας και της λαϊκής κουλτούρας σε άλλες τελετές, προσελκύοντας έτσι την τέχνη, τη γοητεία και την επίδειξη. Για παράδειγμα, δημοσίευσε ένα περίγραμμα μιας τελετουργίας την οποία ονόμασε ως «Call of Cthulhu», η οποία αντλείται από τις ιστορίες του εξωγήινου θεού Cthulhu, που συντάχθηκε από τον αμερικανικό συγγραφέα τρόμου Χ. Φ. Λάβκραφτ. Σε αυτήν την τελετή, που πρόκειται να πραγματοποιηθεί τη νύχτα σε μια απομονωμένη τοποθεσία κοντά σε ένα ταραχώδες σώμα νερού, ένας celebrant παίρνει το ρόλο του Cthulhu και εμφανίζεται ενώπιον των συναρμολογημένων σατανιστών, υπογράφοντας ένα σύμφωνο μεταξύ τους στη γλώσσα της φανταστικής «Lovecraft’s» Αυτά.

Εορτές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο ΛαΒέι και η Εκκλησία του Σατανά θεώρησαν τα γενέθλια ενός ατόμου να είναι η πιο σημαντική ημέρα του έτους. Η Βαλπουργιανή Νύχτα (30 Απριλίου) γιορτάζεται ως η ημερομηνία κατά την οποία ο ΛαΒέι ίδρυσε την Εκκλησία του Σατανά. Ένα τρίτο ετήσιο φεστιβάλ είναι το Χαλοουίν, το οποίο επίσης έχοει συνάψεις με μαγικές και σκοτεινές οντότητες.

Συμβολισμός[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το Σίγιο του Βαφομέτ

Ως σύμβολο της σατανικής εκκλησίας του, ο ΛαΒέι υιοθέτησε το ανεστραμμένο πεντάκτιστο πεντάγραμμα. Το ανατρεπτικό πεντάγραμμα χρησιμοποιήθηκε στο παρελθόν από τον γάλλο αποκρυφιστή Eliphas Lévi και υιοθετήθηκε από τον μαθητή του, τον Stanislas de Guaita, που το συγχώνευσε με κεφάλι κατσίκας στο βιβλίο του, το κλειδί της μαύρης μαγείας του 1897. Στη λογοτεχνία και τις εικόνες που προηγούνται του ΛαΒέι, η απεικόνιση που χρησιμοποιείται για να αντιπροσωπεύει το «σατανικό» υποδηλώνεται με ανεστραμμένους σταυρούς και βλάσφημες παρωδίες της χριστιανικής τέχνης. Το γνωστό κεφάλι της κατσίκας μέσα σε ένα ανεστραμμένο πεντάγραμμα δεν έγινε το πρώτο σύμβολο του σατανισμού μέχρι την ίδρυση της Εκκλησίας του Σατανά το 1966. Ο ΛαΒέι έμαθε αυτή την παραλλαγή του συμβολισμού μετά την αναπαραγωγή του στο μπροστινό εξώφυλλο του βιβλίου του καναπέ του Maurice Bessy, της εικαστικής ιστορίας της μαγείας και της υπερφυσικήισμού. Θεωρώντας ότι αυτό το σύμβολο ενσωματώνει τη φιλοσοφία του, ο ΛαΒέι αποφάσισε να την υιοθετήσει για την Εκκλησία του. Στα σχηματιστικά της χρόνια, η Εκκλησία χρησιμοποίησε αυτή την εικόνα στις κάρτες μέλους της, μενταγιόν και κυρίως πάνω από το βωμό στην τελετουργική αίθουσα του Μαύρου Σπιτιού.

Ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παρόλο που υπήρχαν μορφές θρησκευτικού σατανισμού που προηγήθηκαν της δημιουργίας του σαβανισμού ΛαΒέιαn — και συγκεκριμένα εκείνες που πρότειναν ο Stanisław Przybyszewski και ο Ben Kadosh — αυτές δεν είχαν διαδοχική σειρά διαδοχής στη μορφή του ΛαΒέι. Γι 'αυτόν τον λόγο, ο κοινωνιολόγος της θρησκείας Massimo Introvigne δήλωσε ότι «με λίγες εξαιρέσεις, ο Λαβεϊνισμός βρίσκεται στις ρίζες όλου του σύγχρονου σατανισμού». Ομοίως, ο ιστορικός Ruben van Luijk ισχυρίστηκε ότι η δημιουργία του Λαβεϊνιστικού Σατανισμού σημάδεψε «την πραγματική αρχή του σατανισμού ως θρησκεία όπως αυτή που ασκείται στον κόσμο σήμερα».

Αφού έφτασε στην προσοχή του κοινού, ο ΛαΒέι περιόριζε μεγάλο μέρος της πρώιμης ζωής του σε μυστικότητα και λίγα είναι γνωστά γι 'αυτό με βεβαιότητα. Είχε γεννηθεί στο Σικάγο ως Howard Stanton Levey τον Μάρτιο ή τον Απρίλιο του 1930. Είχε μικτή ουκρανική, ρωσική και γερμανική καταγωγή. Ισχυρίστηκε ότι εργάστηκε σε τσίρκο στα χρόνια που ακολούθησαν τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και αργότερα, ισχυρίστηκε επίσης ότι εργάστηκε στην Ορχήστρα του Σαν Φρανσίσκο, παρόλο που αυτό δεν υπήρξε ποτέ. Ισχυρίστηκε επίσης ότι είχε μια σχέση με μια νεαρή Marilyn Monroe, αν και αυτό ήταν επίσης αναληθές.

Δεκαετεία 1960—1972[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μέχρι τη δεκαετία του 1960 ζούσε στο 6114 California Street στο Σαν Φρανσίσκο, ένα σπίτι που είχε κληρονομήσει από τους γονείς του. Έχει ενδιαφερθεί για τον αποκρυφισμό και συγκέντρωσε μια μεγάλη συλλογή βιβλίων για το θέμα. Σε κάποια χρονική στιγμή μεταξύ του 1957 και του 1960 άρχισε να φιλοξενεί μαθήματα στο σπίτι του κάθε Παρασκευή, στα οποία δόθηκαν ομιλίες για τον αποκρυφισμό και άλλα θέματα. Μεταξύ των θεμάτων που καλύπτονται ήταν οι εκβιασμοί, η εξωαισθητική αντίληψη, ο Πνευματισμός, ο κανιβαλισμός και οι ιστορικές μέθοδοι βασανισμού. Μια άτυπη ομάδα που ιδρύθηκε γύρω από αυτές τις διαλέξεις, έγινε γνωστή ως ο Μαγικός Κύκλος . Μεταξύ εκείνων που συνδέθηκαν με αυτή τη συγκέντρωση ήταν ο σκηνοθέτης και ο θεματοφύλακας του Θειλεμίτη Kenneth Anger, και ο ανθρωπολόγος Michael Harner, ο οποίος αργότερα καθιέρωσε το κεντρικό κίνημα σαμανισμού.

Ο ΛαΒέι πιθανότατα ξεκίνησε τις προετοιμασίες για το σχηματισμό της Εκκλησίας του Σατανά είτε στο 1965 είτε στις αρχές του 1966 και ιδρύθηκε επίσημα στο Βαλπουργιανή Νύχτα το 1966. Στη συνέχεια, δήλωσε ότι το 1966 σημάδεψε το Έτος της νέας σατανικής εποχής. Ήταν η πρώτη οργανωμένη εκκλησία της σύγχρονης εποχής που αφιερώθηκε στην εικόνα του Σατανά και σύμφωνα με τον Faxneld και τον Petersen, η Εκκλησία αντιπροσώπευε "την πρώτη δημόσια, ιδιαίτερα ορατή και μακρόχρονη οργάνωση που πρότεινε ένα συνεκτικό σατανικό λόγο " Τα πρώτα μέλη της ήταν οι παρευρισκόμενοι του Μαγικού Κύκλου του ΛαΒέι, παρόλο που σύντομα άρχισαν να προσελκύουν νέους νεοσύλλεκτους. Πολλά από αυτά τα άτομα ήταν σαδομασοχιστές ή ομοφυλόφιλοι, που προσελκύονται από το άνοιγμα του ΛαΒέιαn σε διαφορετικές σεξουαλικές πρακτικές. Ο ΛαΒέι είχε ζωγραφίσει το σπίτι του μαύρο, με το να γίνει γνωστό ως «το Μαύρο Σπίτι» και εδώ έγιναν εβδομαδιαίες τελετές κάθε Παρασκευή το βράδυ.

Ο ΛαΒέι έπαιξε μέχρι τις σατανικές ενώσεις του, αναπτύσσοντας μια μυτερή γενειάδα και φορώντας ένα μαύρο μανδύα και ένα ανεστραμμένο πενταγράμμο. Προσθέτει στον εκκεντρικό του άνθρωπο αποκτώντας ασυνήθιστα κατοικίδια ζώα, συμπεριλαμβανομένου ενός λιονταριού που κρατήθηκε σε κλουβί στον πίσω κήπο του. Περιγράφοντας τον εαυτό του ως «Αρχιερέα του Σατανά», ο ΛαΒέι όρισε τη θέση του μέσα στην Εκκλησία ως «μοναρχική φύση, παπική σε βαθμό και απόλυτη στην εξουσία». Κατεύθυνε το Διοικητικό Συμβούλιο των Εκκλησιών των Εννέα και εφάρμοσε ένα σύστημα πέντε αρχικών επιπέδων που ο Σατανιστής του Λαβεϊάν θα μπορούσε να προχωρήσει αποδεικνύοντας τις γνώσεις του για τη φιλοσοφία του Λαβεϊνισμού και τα προσωπικά του επιτεύγματα στη ζωή. Αυτοί ήταν γνωστοί ως μαθητευόμενος σατανιστής I °, μάγισσα ή μάγος II °, ιερέας ή ιερέας Mendes III °, Magister IV °, και Magus V °.

Η Εκκλησία γνώρισε την «χρυσή εποχή» της από το 1966 έως το 1972, όταν είχε ισχυρή παρουσία μέσων. Τον Φεβρουάριο του 1967, ο ΛαΒέι πραγματοποίησε έναν πολύ δημοφιλή σατανικό γάμο, ο οποίος ακολούθησε το σατανικό βάπτισμα της κόρης του Zeena τον Μάιο και στη συνέχεια μια θανατική κηδεία τον Δεκέμβριο. Μια άλλη εκδήλωση που προσελκύει τη δημοσιότητα ήταν το «Topless Witch Revue», ένα νυχτερινό κέντρο διασκέδασης που πραγματοποιήθηκε στη βόρεια παραλία του Σαν Φρανσίσκο. Η χρήση των γυμνιστών γυναικών για να προσελκύσουν την προσοχή αλλοτρίωναν ορισμένα από τα πρώτα μέλη της Εκκλησίας. Μέσω αυτών και άλλων δραστηριοτήτων, σύντομα προσέλκυσε την προσοχή των διεθνών μέσων ενημέρωσης, ονομάστηκε «ο Μαύρος Πάπας». Επίσης προσέλκυσε αρκετές διασημότητες για να συμμετάσχει στην Εκκλησία του, κυρίως ο Sammy Davis Junior και τη Jayne Mansfield. Ο ΛαΒέι ίδρυσε επίσης «υποκαταστήμα» της Εκκλησίας, γνωστά ως σπηλιές, σε διάφορες περιοχές των Ηνωμένων Πολιτειών. Μπορεί να έχει επιλέξει τον όρο grotto over coven επειδή ο τελευταίος όρος είχε έρθει να χρησιμοποιηθεί από τους ασκούμενους της σύγχρονης παγανιστικής θρησκείας της Wicca. Αυτά περιελάμβαναν το Σπήλαιο της Βαβυλώνας στο Ντιτρόιτ, το Στύγιαν Σπήλαιο στο Ντέιτον και το Σπήλαιο Lilith στη Νέα Υόρκη. Το 1971, ο ολλανδός οπαδός του ΛαΒέι, Maarten Lamers, ίδρυσε τη δική του σπηλιά Kerk van Satan στο Άμστερνταμ.

Ως αποτέλεσμα της επιτυχίας της ταινίας «Το Μωρό της Ρόζμαρι» και της συνακόλουθης αύξησης του ενδιαφέροντος για τον σατανισμό, ένας συντάκτης στο Avon Books, Peter Mayer, προσέγγισε τον ΛαΒέι και τον ανέθεσε να γράψει ένα βιβλίο, το οποίο έγινε η σατανική Βίβλος. Αν και μέρος του κειμένου ήταν η αρχική γραφή του ΛαΒέι, άλλα τμήματα του βιβλίου αποτελούνταν από άμεσες παραπομπές από το δεξιό άξονα του Arthur Desmond, Might is Right, και από την εκδοχή του αποκρυφιστικού Άλιστερ Κρόουλι του Enochian Keys του John Dee. Υπάρχουν στοιχεία ότι ο ΛαΒέι εμπνεύστηκε από τα συγγράμματα του Αμερικανού φιλόσοφου Άυν Ραντ. Και ενώ οι κατηγορίες ότι καταδίκασε το έργο της στη Σατανικής Βίβλου αρνήθηκε ένας συγγραφέας, ο Chris Mathews δήλωσε ότι «ο ΛαΒέι έκλεψε επιλεκτικά και επεξεργάστηκε ελαφρώς» και ότι ο «σατανισμός του κατά περιόδους στενά παραλληλίζει την αντικειμενική φιλοσοφία του Άυν Ραντ». Η Σατανική Βίβλος χρησίμευσε να παρουσιάσει τις ιδέες του ΛαΒέι σε ένα πολύ ευρύτερο κοινό απ 'ό, τι είχε προηγουμένως. Το 1972, δημοσίευσε μια συνέχεια, το «Οι Σατανικές Τελετές».

Η Εκκλησία του ΛαΒέι εμφανίστηκε σε ένα σημείο της αμερικανικής ιστορίας, όταν ο χριστιανισμός ήταν σε παρακμή, καθώς πολλές από τις νεολαίες του έθνους έσπασαν από τη γονική τους πίστη και διερεύνησαν εναλλακτικά συστήματα θρησκευτικότητας. Το περιβάλλον στο οποίο λειτουργούσε η Εκκλησία του ΛαΒέι κυριαρχείται από την αντι-καλλιέργεια της δεκαετίας του 1960, η Εκκλησία του αντικατοπτρίζει κάποιες από τις ανησυχίες του — την ελεύθερη αγάπη, τις εναλλακτικές θρησκείες, την ελευθερία από την εκκλησία και το κράτος — αλλά έρχεται σε αντίθεση με μερικά από τα κύρια θέματα της αντιπολίτευσης, όπως η ειρήνη και η αγάπη, η συμπόνια και η χρήση φαρμάκων που αλλάζουν το νου. Εξέφρασε την καταδίκη των χίπις. Επίσης σε ένα τελετουργικό κρεμάστηκε μια εικόνα του Τίμοθι Λίρι ανάποδα, ενώ σφράγισε ένα δισκίο LSD.

1972-παρόν[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο ΛαΒέι σταμάτησε να διεξάγει τελετουργίες και εργαστήρια ομάδας στο σπίτι του το 1972. Το 1973, ηγέτες εκκλησιών στο Μίτσιγκαν, το Οχάιο και τη Φλόριντα χωρίστηκαν για να σχηματίσουν τη δική τους Εκκλησία της Σατανικής Αδελφότητας, ωστόσο αυτό διαλύθηκε το 1974 όταν ένας από τους ιδρυτές της μετατράπηκε Χριστιανός. Στη συνέχεια, τα μέλη της Εκκλησίας που εδρεύουν στο Κεντάκι και στην Ιντιάνα εγκατέλειψαν την ίδρυση του Ordo Templi Satanis. Το 1975, ο ΛαΒέι διέλυσε όλα τα σπήλαια, αφήνοντας τον οργανισμό ως ομάδα βασισμένη στην ιδιότητα μέλους που υπήρχε σε μεγάλο βαθμό σε χαρτί. Ισχυρίστηκε ότι αυτό ήταν απαραίτητο επειδή οι σπηλιές είχαν κυριαρχήσει από κοινωνικές αδυναμίες που δεν είχαν ωφεληθεί από την Εκκλησία στο σύνολό της. Σε μια ιδιωτική επιστολή, εξέφρασε την απογοήτευσή του ότι παρά την αυξανόμενη συμμετοχή στην Εκκλησία, «οι χειρούργοι του εγκεφάλου και οι Κογκρέσσοι είναι ακόμα ελλιπείς». Ανήγγειλε επίσης ότι από εκεί και πέρα ​​οι υψηλότεροι βαθμοί στην Εκκλησία θα απονεμηθούν με αντάλλαγμα εισφορές μετρητών, ακινήτων ή πολύτιμων τεχνών. Το 1975, ο υψηλόβαθμος βουλευτής της Εκκλησίας, Μάικλ Ακουίν, άφησε να εγκαταστήσει τη δική του σατανική οργάνωση, τον Ναό του Σετ, που διέφερε από την Εκκλησία του ΛαΒέι υιοθετώντας την πεποίθηση ότι ο Σατανάς υπήρξε κυριολεκτικά. Σύμφωνα με τον Lap, από αυτό το σημείο ο σατανισμός έγινε ένα «σπασμένο και αποδιοργανωμένο κίνημα» .

Μεταξύ της κατάργησης του συστήματος grotto το 1975 και της εγκατάστασης του Διαδικτύου στα μέσα της δεκαετίας του 1990, η Σατανική Γραφή παρέμεινε το πρωταρχικό μέσο διάδοσης του σατανισμού. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, αναπτύχθηκε ένα αποκεντρωμένο, αναρχικό κίνημα των Σατανιστών που διαμορφώθηκε από πολλά από τα κεντρικά θέματα που είχαν διεισδύσει στη σκέψη του ΛαΒέι και που εκφράστηκε στη Σατανική Βίβλο. Ο Λιούις υποστήριξε ότι σε αυτήν την κοινότητα, η Σατανική Βίβλος χρησίμευσε ως «οιονεί γραφή» επειδή αυτοί οι ανεξάρτητοι σατανιστές κατάφεραν να υιοθετήσουν ορισμένες ιδέες από το βιβλίο ενώ συγχωνεύονταν με ιδέες και πρακτικές που αντλήθηκαν από αλλού.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1980, ο ΛαΒέι επέστρεψε στο προσκήνιο, παρέχοντας συνεντεύξεις από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, προσελκύοντας επιπλέον διασημότητες και αποκαθιστώντας το σύστημα της σπηλιάς. Το 1984 χώρισε από τη σύζυγό του, τη Diane Hegarty, και άρχισε μια σχέση με την Blanche Barton, η οποία ήταν η προσωπική βοηθός του. Το 1988, η Hegarty άσκησε δίκη εναντίον του ΛαΒέι, υποστηρίζοντας ότι κατείχε το ήμισυ της εκκλησίας και του μαύρου σπιτιού του ΛαΒέι. Το δικαστήριο βρέθηκε υπέρ της Hegarty, μετά την οποία ο ΛαΒέι κήρυξε αμέσως πτώχευση. Τον Μάιο του 1992, το πρώην ζευγάρι έφθασε σε έναν οικισμό. Το μαύρο σπίτι πωλήθηκε σε έναν πλούσιο φίλο, τον κτηματομεσίτη Donald Werby, ο οποίος συμφώνησε να επιτρέψει στον ΛαΒέι να συνεχίσει να ζει στην κατοικία δωρεάν. Επίσης, το 1992, ο ΛαΒέι δημοσίευσε το πρώτο του βιβλίο σε είκοσι χρόνια, το «Σημειωματάριο του Διαβόλου». Ακολούθησαν οι μεταθανάτιες ομιλίες του Σατανά το 1998, οι οποίες περιελάμβαναν ένα πρόλογο από τη rock τραγουδίστρια Μέριλυν Μάνσον, που ήταν ιερέας στην Εκκλησία.

Πίτερ Γκίλμορ, Υψηλός Ιερέας της Εκκλισίας του Σατανά

Στα τελευταία του χρόνια, ο ΛαΒέι υπέφερε από μια καρδιακή κατάσταση, παρουσίαζε αυξανόμενη παράνοια, και πέθανε τον Οκτώβριο του 1997. Τον Νοέμβριο, η Εκκλησία ανακοίνωσε ότι θα διεξαχθεί στη συνέχεια από δύο υψηλές ιερείς της κοινής τάξης, την κόρη Barton και ΛαΒέι Κάρλα ΛαΒέι. Την ίδια χρονιά, η Εκκλησία δημιούργησε επίσημη ιστοσελίδα. Η Barton επιχείρησε να αγοράσει τον Μαύρο Σώμα από το Werby, αλλά δεν μπόρεσε να συγκεντρώσει επαρκείς πόρους. Το κτίριο είχε υποβαθμιστεί και κατεδαφίστηκε το 2001, και στη συνέχεια αντικαταστάθηκε από ένα συγκρότημα διαμερισμάτων. Στη συνέχεια προέκυψε μια διαφωνία μεταξύ της Barton και της Κάρλα, με αποτέλεσμα να συμφωνηθεί ότι η Barton θα διατηρούσε νόμιμη ιδιοκτησία για το όνομα και την οργάνωση της Εκκλησίας, ενώ τα προσωπικά αντικείμενα και τα πνευματικά δικαιώματα του ΛαΒέι θα διανεμήθηκαν στα τρία παιδιά του Κάρλα, Zeena και Satan Xerxes. Η Barton συστάθηκε ως Υψηλή Ιεράρχηση το 2002, αν και συνέχισε να προεδρεύει του Συμβουλίου των Εννέα της Εκκλησίας. Η έδρα της Εκκλησίας μεταφέρθηκε στη συνέχεια από το Σαν Φρανσίσκο στη Νέα Υόρκη, όπου ο Πίτερ Γκίλμορ διορίστηκε Αρχιερέας της Εκκλησίας και η σύζυγός του Peggy Nadramia ως Υψηλή Ιερά Μοχιά.

Μετά το θάνατο του ΛαΒέι, η σύγκρουση για τη φύση του σατανισμού εντάθηκε μέσα στην κοινωνία του σατανά. Στο Χάλοουιν του 1999 η Κάρλα ίδρυσε την πρώτη σατανική εκκλησία, η οποία χρησιμοποιεί την ιστοσελίδα της για να προωθήσει την ιδέα ότι αντιπροσωπεύει μια άμεση συνέχιση της αρχικής Εκκλησίας του Σατανά που ιδρύθηκε από τον Άντον ΛαΒέι. Άλλες ομάδες Λαβεϊανισμού εμφανίστηκαν σε άλλες περιοχές των Ηνωμένων Πολιτειών. Ένα πρώιμο μέλος της Εκκλησίας του Σατανά, John Dewey Allee, ίδρυσε τη δική του πρώτη εκκλησία του Σατανά, υποστηρίζοντας την πίστη στις αρχικές διδασκαλίες του ΛαΒέι και ισχυρίζοντας ότι ο ίδιος ο ΛαΒέι είχε αποκλίνει από αυτά αργότερα. Το 1986, ο Paul Douglas Valentine ίδρυσε την Παγκόσμια Εκκλησία της Σατανικής Απελευθέρωσης με έδρα την Νέα Υόρκη, έχοντας προσλάβει πολλά από τα μέλη της μέσω του esoteric store Magic Childe της Herman Slater. Η ιδιότητα του μέλους παρέμεινε μικρή και έπαψε να λειτουργεί το 2011. Το 1991, η Πρεσβεία του Lucifer ιδρύθηκε από τον καναδό Tsirk Susuej, ο οποίος επηρεάστηκε από τις διδασκαλίες του ΛαΒέιαn, αλλά έκρινε ότι ο Σατανάς ήταν μια πραγματική οντότητα. Οι ομάδες Splinter από την οργάνωση του Susuej περιλάμβαναν την Πρεσβεία του Σατανά στο Stewart της Βρετανικής Κολομβίας και την Ομάδα Λουσιφερίων Φωτός στη Βαλτιμόρη.

Οι ομάδες ΛαΒέιαn επίσης εμφανίστηκαν σε άλλες περιοχές του κόσμου, με ιδιαίτερη συγκέντρωση στη Σκανδιναβία. οι περισσότερες από αυτές τις Σκανδιναβικές ομάδες είτε χωρίστηκαν από την Εκκλησία του Σατανά είτε δεν ήταν ποτέ συνδεδεμένες με αυτήν. Αυτά περιελάμβαναν το Svenska Satanistkyrkan και το Det Norske Sataniske Samfunn, καθώς και το Prometheus Grotten της Εκκλησίας του Σατανά που ιδρύθηκε στη Δανία το 1997, αλλά το οποίο αποχώρησε επισήμως το 2000. Μια Σατανική Εκκλησία ιδρύθηκε επίσης στην Εσθονία με βάση το μοντέλο Λαβεϊανισμού. Αργότερα μετονομάστηκε σε Τάγμα της Μαύρης Χήρας.

Η Εκκλησία του Σατανά έγινε όλο και πιο δογματικά άκαμπτη και επικεντρώθηκε στη διατήρηση της καθαρότητας του Σατανισμού του ΛαΒέιαn. Η αυξημένη έμφαση που έδωσε η Εκκλησία στον ρόλο τους ως φορέα της κληρονομιάς του ΛαΒέι ήταν εν μέρει μια απάντηση στην ανάπτυξη των μη Σαβανιστών του ΛαΒέιαn. Ορισμένα μέλη της Εκκλησίας — συμπεριλαμβανομένου του Γκίλμορ — ισχυρίστηκαν ότι μόνο αυτοί ήταν οι «πραγματικοί» σατανιστές και ότι αυτοί που ανήκουν σε διαφορετικές σατανικές παραδόσεις ήταν «ψευδο» σατανιστές. Αφού εξέτασε πολλές από αυτές τις διεκδικήσεις στην ιστοσελίδα της Εκκλησίας, ο Λιούις κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ήταν «εμμονή με την προσκόλληση της δικής του νομιμότητας επιτίθεται στους αιρετικούς, ειδικά εκείνους που επικρίνουν το ΛαΒέι.» Εν τω μεταξύ, η Εκκλησία γνώρισε έξοδο από τη συμμετοχή της στη δεκαετία του 2000, με πολλά από αυτά τα άτομα να ιδρύουν νέες ομάδες στο διαδίκτυο. Αν και το δημόσιο πρόσωπο της Εκκλησίας είχε εκτελέσει λίγη τελετουργική δραστηριότητα από τις αρχές της δεκαετίας του 1970. Τον Ιούνιο του 2006 κρατούσαν μια Σατανική «Υψηλή Μάζα» στο Λος Άντζελες για να γιορτάσουν τα τεσσαρακοστά γενέθλια της Εκκλησίας.

Δημογραφικά στοιχεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τα επίπεδα μελών της Εκκλησίας του Σατανά είναι δύσκολο να προσδιοριστούν, καθώς ο οργανισμός δεν έχει δημοσιεύσει αυτές τις πληροφορίες. Κατά τη διάρκεια των πρώτων χρόνων της, η Εκκλησία διεκδίκησε την ιδιότητα του περίπου 10.000 πιστών, αν και οι αδίστακτοι ισχυρίστηκαν ότι ο αριθμός ήταν μόνο στις εκατοντάδες. Η ιδιότητα του μέλους ήταν σε μεγάλο βαθμό, αν και όχι αποκλειστικά, λευκό. Ο ΛαΒέι το αναγνώρισε, υποδεικνύοντας ότι η Εκκλησία απευθύνθηκε ιδιαίτερα σε λευκούς Αμερικανούς επειδή δεν είχαν την έντονη αίσθηση της εθνικής ταυτότητας που εκδηλώνουν οι Αφροαμερικανοί και οι Ισπανοί Αμερικανοί. Ο ιστορικός της θρησκείας Massimo Introvigne πρότεινε ότι δεν είχε ποτέ πάνω από 1000 ή 2000 μέλη στο ύψος του, αλλά ότι οι ιδέες του ΛαΒέιαn είχαν πολύ μεγαλύτερη επιρροή μέσω των βιβλίων του ΛαΒέι. Η ιδιότητα μέλους επιτυγχάνεται καταβάλλοντας 200 Δολαρίων και συμπληρώνοντας μια δήλωση εγγραφής, και έτσι οι πρωτοβουλίες απονέμονται με την προσχώρηση σε όλη τη διάρκεια ζωής και χωρίς χρέωση ετήσιων τελών.

Η La Fontaine θεώρησε πιθανό ότι η εύκολη διαθεσιμότητα των γραπτών του ΛαΒέι θα ενθάρρυνε τη δημιουργία διαφόρων σατανικών ομάδων που ήταν ανεξάρτητες από την εκκλησία του ίδιου του Σατανά. Στη Μαύρη Φλόγα αναφέρθηκαν αρκετές ομάδες που συνδέονται με την Εκκλησία, οι περισσότερες από τις οποίες είναι εγκατεστημένες στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά, αν και αναφέρθηκαν δύο ομάδες που είχαν υπάρξει στη Νέα Ζηλανδία. Στην έρευνα του Σατανιστή του 2001, ο κοινωνιολόγος Τζέιμς Ρ. Λιούις παρατήρησε ότι, προς έκπληξή του, τα ευρήματά του «έδειξαν σταθερά την κεντρική θέση της επιρροής του ΛαΒέι στον σύγχρονο σατανισμό». «Αντανακλώντας την κυρίαρχη επιρροή της σκέψης του Άντον ΛαΒέι», ο Λιούις σημείωσε ότι η πλειοψηφία αυτών που εξέτασαν ήταν άθεοι ή αγνωστικιστές, ενώ το 60 % των ερωτηθέντων βλέπουν τον σατανισμό ως σύμβολο παρά ως πραγματική οντότητα. Το 20 % των ερωτηθέντων του περιέγραψε τη Σατανική Βίβλο ως τον σημαντικότερο παράγοντα που τους προσέλκυσε τον Σατανισμό. Αλλού ο Λιούις σημείωσε ότι λίγοι σατανιστές που δεν ήταν μέλη της Εκκλησίας του Σατανά θα θεωρούσαν τους εαυτούς τους ως «Ορθόδοξους Λαβιανούς».

Εξετάζοντας τον αριθμό των Σατανιστών Λαβιανισμού στη Βρετανία, το 1995 ο μελετητής των θρησκειών Graham Harvey σημείωσε ότι η Εκκλησία του Σατανά δεν είχε οργανωμένη παρουσία στη χώρα. Σημείωσε ότι τα γραπτά του ΛαΒέι ήταν ευρέως προσβάσιμα στα βρετανικά βιβλιοπωλεία και ο La Fontaine πρότεινε να υπάρχουν μεμονωμένα μέλη της Εκκλησίας στη χώρα.