Αδαλβέρτος της Βρέμης

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Άγαλμα του Αδαλβέρτου στον Καθεδρικό Ναό της Βρέμης

Ο Αδαλβέρτος της Βρέμης (γερμανικά: Adalbert von Bremen) ήταν ο Αρχιεπίσκοπος του Αμβούργου και ο Επίσκοπος της Βρέμης από το 1043 μέχρι το θάνατό του το 1072.[1] Αποκαλούμενος και ως Εφημέριος του Βορρά, ήταν μια σημαντική πολιτική φυσιογνωμία της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ενώ υπήρξε παπικός έξαρχος και αντιβασιλέας για τον Αυτοκράτορα Ερρίκο Δ΄.[2][3]

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Θεωρείται ότι γεννήθηκε στο κάστρο του Γκόζεκ στο Χασεγκάου και ήταν ο γιος του Κόμη Φρειδερίκου του Γκόζεκ και της Άγκνες της Βαϊμάρης.[3] Η εκκλησιαστική του καριέρα ξεκίνησε το 1032 όταν έγινε υποδιάκονος του Αρχιεπισκόπου της Βρέμης και συνεχίστηκε με το διορισμό του ως κοσμήτορας του Καθεδρικού Ναού του Χάλμπερσταντ και ως Αρχιεπίσκοπος του Αμβούργου και της Βρέμης το 1043 ή το 1045.[3] Έτσι, απέκτησε εξουσία πάνω στη σκανδιναβική χερσόνησο, σε ένα μεγάλο μέρος των εδαφών των Βενδών και σε όλα τα εδάφη βορείως του Έλβα.[3]

Ο Αδαλβέρτος, έχοντας συνοδεύσει τον αυτοκράτορα Ερρίκο Γ΄ το 1045 σε μια εκστρατεία εκχριστιανισμού, ταξίδεψε μαζί του στη Ρώμη, όπου φημολογείται ότι αρνήθηκε να θέσει υποψηφιότητα για Πάπας, προκειμένου να συνεχίσει τον εκχριστιανισμό των Βενδών.[3]

Εργάστηκε για την αύξηση της επιρροής του, καθώς και της επιρροής της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, αλλά συνάντησε αντίσταση από τους Σκανδιναβούς βασιλείς, οι οποίοι προτίμησαν να λάβουν επισκόπους χειροτονημένους από το Κάντερμπερι.[3] Ο βασιλιάς Σβεν Β΄ της Δανίας ζήτησε από τον Αυτοκράτορα και από τον Πάπα να του χορηγηθεί μία ανεξάρτητη αρχιεπισκοπή, κάτι που θα σήμαινε απώλεια για το Αμβούργο. Ωστόσο, αυτό δεν επιτεύχθηκε λόγω του θανάτου και του Πάπα (1054) και του Αυτοκράτορα (1056).[3][4]

Με το θάνατο του Ερρίκου Γ΄, ο Αδαλβέρτος έχασε τη θέση του στην αυτοκρατορική αυλή, καθώς ο νεαρός αυτοκράτορας, Ερρίκος Δ΄, βρέθηκε κάτω από την επιρροή του Αρχιεπισκόπου της Άννο της Κολωνίας.[5] Ωστόσο, ο Αδαλβέρτος απέκτησε τον έλεγχο της εκπαίδευσης του Ερρίκου, αντικαθιστώντας προσωρινά την εμπιστοσύνη και την εκτίμησή του στην Αυλή. [3]

Ο Αρχιεπίσκοπος Αδαλβέρτος χαρακτηρίστηκε από τον Αδάμ της Βρέμης ως γενναιόδωρος, συνετός, γεμάτος ζήλο και υπερηφάνεια.[6][3] Απεβίωσε στο Γκόσλαρ το 1072.[3]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]