Ήθος

Το ήθος κατά τον Αριστοτέλη αποδίδεται με αρνητικές ανθρώπινες εκφάνσεις που πρέπει ν΄ αποφεύγονται, όπως για παράδειγμα η κακία, η ακράτεια και η θηριωδία, ενώ η διαστροφή διακρίνεται σε τρία είδη που βρίσκονται σε σχέση μεταξύ τους. Ακράτεια υπάρχει, όταν διαστρέφεται η όρεξη, αλλά λειτουργεί η λογική. Όταν διαστρέφεται η λογική και τίθεται ως σκοπός το κακό, λέμε ότι υπάρχει κακία. Η θηριωδία είναι το αποτέλεσμα της διαστροφής τόσο της όρεξης όσο και της λογικής.

Στη Δυτική Θεολογία, το ήθος υποτάσσεται στη διάνοια, εκεί όπου γίνεται η προσέγγιση του απολύτου και τοιουτοτρόπως θεμελιώνεται η λογικοκρατία (rationalismus) και ο υποκειμενισμός (subjectivismus) του σημερινού ευρωπαϊκού πολιτισμού, Στην προσέγγιση αυτή ο άνθρωπος σχετίζεται αναγκαστικά με τον θεό, νοούμενο ως τιμωρό, ενώ η ηθική εκπίπτει σε ηθικισμό. Ωστόσο, κατά την Ορθόδοξη Πατερική Θεολογία, η έννοια του ήθους δεν αντιστοιχεί σε μια νοητική αναγωγή στο απόλυτο, αλλά σε ό,τι εκφράζει τον τρόπο υπάρξεως του ανθρώπου, "εν κοινωνία" μετά του Θεού, ο οποίος νοείται ως "εσταυρωμένη αγάπη", ενώ η ηθική υπάρχει σαν βίωση της δογματικής θεολογικής διδασκαλίας της Εκκλησίας.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

• Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Ethos στο Wikimedia Commons

Δείτε επίσης

• Ηθική