Άρθουρ Αντάμοβ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Άρθουρ Αντάμοβ
Arthur Adamov (1908-1970).jpg
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Arthur Adamov (Γαλλικά)
Προφορά
Γέννηση23  Αυγούστου 1908[1][2][3][4][5][6][7][8]
Κισλοβόντσκ[9][10][3]
Θάνατος15  Μαρτίου 1970[1] ή 16  Μαρτίου 1970[3][4]
Παρίσι[11][3]
Αιτία θανάτουυπερβολική δόση ναρκωτικών
Συνθήκες θανάτουαυτοκτονία
Τόπος ταφήςCimetière parisien d'Ivry (48°48′50″ s. š., 2°21′55″ v. d.)[12]
ΕθνικότηταΑρμένιοι
Χώρα πολιτογράφησηςΓαλλία[3][13]
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσεςΓαλλικά[14][3]
Ρωσικά[14]
Aρμενικά[14]
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταθεατρικός συγγραφέας
συγγραφέας[3]
πεζογράφος
μεταφραστής
ηθοποιός[15]
Οικογένεια
ΣύζυγοςΖακλίν Ωτρουσώ

Ο Άρθουρ Αντάμοβ (Артю́р Адамо́в, 23 Αυγούστου 190815 Μαρτίου 1970) ήταν θεατρικός συγγραφέας και ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του Θεάτρου του Παραλόγου.

Η ζωή του[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Αντάμοβ (αρχικά Αντάμιαν) γεννήθηκε στη Ρωσία σε μία ευκατάστατη αρμενική οικογένεια, η οποία, ωστόσο, έχασε σύντομα την περιουσία της το 1917. Όπως πολλοί άλλοι ευκατάστατοι Ρώσοι της εποχής, ο Αντάμοβ ανετράφη με τα γαλλικά ως πρώτη του γλώσσα και το 1924 μετακόμισε στο Παρίσι. Στο Παρίσι ο Αντάμοβ ήρθε σε επαφή με τους σουρεαλιστές και εξέδωσε την σουρεαλιστική εφημερίδα Discontinuité. Άρχισε να γράφει θεατρικά έργα μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, με πρώτο του έργο το La Parodie (1947). Επηρεασμένος από τον Μπέρτολτ Μπρεχτ, τον μαρξισμό και την ψυχανάλυση, στράφηκε σε ένα θέατρο με κοινωνικούς και πολιτικούς προβληματισμούς. Ο χαρακτήρας του τίτλου ενός από τα περισσότερο γνωστά έργα του, το Le Professeur Taranne (1953), κατηγορείται για διάφορα πράγματα (δημόσιο γυμνισμό, πέταμα σκουπιδιών, λογοκλοπή), τα οποία αρνείται, μόνο και μόνο για να αντιστραφούν οι αρνήσεις του εναντίον του ως επιπλέον στοιχεία παραπτωμάτων. Κορυφαίο θεατρικό έργο του θεωρείται το Πινγκ-Πονγκ (Le Ping-Pong, 1955).

Ο Αντάμοβ αυτοκτόνησε το 1970. Συγκαταλέγεται στους εκφραστές του σύγχρονου πρωτοποριακού θεάτρου[16].

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 1,2 Γερμανική Εθνική Βιβλιοθήκη, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 27  Απριλίου 2014.
  2. 2,0 2,1 (Γαλλικά) BnF authorities. data.bnf.fr/ark:/12148/cb11888085g. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 3,5 3,6 3,7 Paul de Roux: «Nouveau Dictionnaire des œuvres de tous les temps et tous les pays» (Γαλλικά) Éditions Robert Laffont. 1994. σελ. 15. ISBN-13 978-2-221-06888-5. ISBN-10 2-221-06888-2.
  4. 4,0 4,1 4,2 «Encyclopædia Britannica» (Αγγλικά) biography/Arthur-Adamov. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  5. 5,0 5,1 (Αγγλικά) SNAC. w6rx9frm. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  6. 6,0 6,1 Itaú Cultural: (Πορτογαλικά) Enciclopédia Itaú Cultural. Itaú Cultural. Σάο Πάολο. pessoa360647/arthur-adamov. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017. ISBN-13 978-85-7979-060-7.
  7. 7,0 7,1 (Γερμανικά) Munzinger-Archiv. 00000010130. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  8. 8,0 8,1 (Γερμανικά) Εγκυκλοπαίδεια Μπροκχάουζ. adamov-arthur. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  9. Γερμανική Εθνική Βιβλιοθήκη, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 11  Δεκεμβρίου 2014.
  10. «Большая советская энциклопедия» (Ρωσικά) Great Russian Entsiklopedia, JSC. Μόσχα. 1969. Ανακτήθηκε στις 28  Σεπτεμβρίου 2015.
  11. Γερμανική Εθνική Βιβλιοθήκη, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 31  Δεκεμβρίου 2014.
  12. 12,0 12,1 equipement.paris.fr/cimetiere-parisien-d-ivry-4504.
  13. LIBRIS. 25  Σεπτεμβρίου 2012. libris.kb.se/katalogisering/sq46728b4jv8m19. Ανακτήθηκε στις 24  Αυγούστου 2018.
  14. 14,0 14,1 14,2 (Γαλλικά) BnF authorities. data.bnf.fr/ark:/12148/cb11888085g. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
  15. Ανακτήθηκε στις 14  Ιουνίου 2019.
  16. Ιστορικό Λεύκωμα 1970, σελ. 151, Καθημερινή (1998)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]