Άννα Δάνδολο

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Άννα Δάνδολο
Anna Dandolo death.jpg
Γέννηση 12ος αιώνας
Βενετία
Θάνατος 1258
Βασίλειο της Σερβίας (μεσαίωνας)
Υπηκοότητα Γαληνοτάτη Δημοκρατία της Βενετίας και Βασίλειο της Σερβίας (μεσαίωνας)
Σύζυγος Στέφανος ο Πρωτόστεπτος
Τέκνα Στέφανος Ούρος Α΄

Η Άννα Δάνδολο (ιταλικά : Anna Dandola, σερβικά : Ана Дандоло) ήταν Βενετή ευγενής που έγινε βασίλισσα της Σερβίας, ως δεύτερη σύζυγος του βασιλιά Στέφανου του Πρωτόστεπτου, τον ιδρυτή του Σερβικού βασιλείου.

Η Άννα γεννήθηκε στην Βενετία, Δημοκρατία της Βενετίας, σε μια άγνωστη ημερομηνία, ήταν κόρη του Ραϊνέρο Δάνδολου και μητέρα αγνώστου σήμερα ονόματος. Παππούς της ήταν ο Ερρίκος Δάνδολος, δόγης της Βενετίας[1], ο οποίος νωρίτερα είχε κάνει επιδρομές στο Ζαντάρ (1202) και την Κωνσταντινούπολη (1204)[2].

Περίπου το 1216 ή το 1217, παντρεύτηκε τον Στέφανο που τότε ήταν Μεγάλος Ζουπάνος του Μεγάλου πριγκιπάτου της Ράσκας και γιος του Στέφανου Νεμάνια. Η Γαμήλια τελετή τελέσθηκε στη Βενετία με τη συμμετοχή όλων των πατρικίων κι ευγενών της δημοκρατίας. Μετά την γιορτή προς τιμήν τους, το ζευγάρι στη συνέχεια μεταφέρθηκε με μεγάλες τιμές στη Δαλματία. Η Άννα ήταν η δεύτερη γυναίκα του Στέφανου, η πρώτη Ευδοκία Αγγελίνα είχαν χωρίσει για υποτιθέμενη μοιχεία, είχε πεθάνει το 1211. Ο γάμος του Στέφανου σε μια γυναίκα από την ισχυρή θαλάσσια δημοκρατία της Βενετίας ήταν πολιτικά επωφελής για τη Σερβία. Το 1217 ο Στέφανος στέφθηκε ο πρώτος βασιλιάς της Σερβίας από τον Αρχιεπίσκοπο Σάββα Α΄ και η Άννα έγινε η πρώτη βασίλισσα.

Λίγο πριν από το θάνατό του στις 24 Σεπτεμβρίου το 1228 ο Στέφανος έλαβε μοναστικούς όρκους. Άννα έζησε μέχρι το 1264, αρκετό καιρό για να δει τον γιο της Στέφανο Ούρο στον σερβικό θρόνο το 1243. Απόγονοι της Άννας συνέχισαν να κυβερνά στη Σερβία για πολλές γενιές μέχρι το 1371, όταν η δυναστεία Νεμάνια έφτασε στο τέλος της.

Πιστεύεται ότι η Άννα πέθανε το 1258[3][4]. Θάφτηκε στο μοναστήρι Σοποτσάνι, σε ένα βασιλικό μαυσωλείο όπου θάφτηκαν ο Στέφανος αλλά και άλλοι απόγονοι της οικογένειας. Η τοιχογραφία με την απεικόνιση του θανάτου της έχει πολύτιμη ιστορική σημασία[5], και έχει περιγραφεί ως «μία από τα πιο σημαντικές ιστορικές συνθέσεις ζωγραφισμένες στους τοίχους των σερβικών μεσαιωνικών εκκλησιών"[6], που απεικονίζεται στο βόρειο τοίχο[5]. Το έργο έχει χρονολογηθεί μεταξύ 1263 και 1268[7].

Με τον Στέφανο απέκτησαν ένα γιο, τον Στέφανο Ούρο, που γεννήθηκε γύρω στο 1223, και μια κόρη, της οποίας δεν διασώζεται το όνομα.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. NIN. Nedeljne informativne novine. Politika.. 1999, σελ. 36. http://books.google.com/books?id=nNkTAQAAMAAJ. 
  2. Sima M. Cirkovic (15 April 2008). The Serbs. John Wiley & Sons, σελ. 38–. ISBN 978-1-4051-4291-5. http://books.google.com/books?id=2Wc-DWRzoeIC&pg=PA38. 
  3. Miodrag Al Purković (1956). Princeze iz kuće Nemanijića. Avala, σελ. 18. http://books.google.com/books?id=WYY6AQAAIAAJ. 
  4. Henri Stern (1966). L'Art byzantin. Presses Universitaires de France, σελ. 146. http://books.google.com/books?id=M6cjAAAAMAAJ. 
  5. 5,0 5,1 Milorad Panić-Surep (1965). Yugoslavia: Cultural Monuments of Serbia. Turistička štampa, σελ. 139. http://books.google.com/books?id=wgMIAAAAMAAJ. 
  6. Alex Dragnich and Slavko Todorovich. Raška and Kosovo. 
  7. Paul Graindor. Henri Grégoire (2002). Byzantion: Revue Internationale Des Études Byzantines. Fondation Byzantine. http://books.google.com/books?id=ptnjAAAAMAAJ. 

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Anna Dandolo της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).