Σιμόν Σινιορέ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Σιμόν Σινιορέ
Πραγματικό όνομα Σιμόν Ενριέτ Σαρλότ Καμινκέρ
Γέννηση 25 Μαρτίου 1921
Βιζμπάντεν, Γερμανία Country flag
Θάνατος 30 Σεπτεμβρίου 1985 (64 ετών)
Οτέι Αντουιγέ, Γαλλία Country flag
Εθνικότητα Γαλλική
Υπηκοότητα Γαλλική
Είδος Τέχνης ηθοποιός
Βραβεύσεις Όσκαρ Α' γυναικείου ρόλου (1)

Η Σιμόν Σινιορέ (γαλλ. Simone Signoret) (25 Μαρτίου 1921 - 30 Σεπτεμβρίου 1985) ήταν Γαλλίδα ηθοποιός, η οποία συγκαταλέγεται ανάμεσα στις σημαντικότερες σταρ του γαλλικού σινεμά, όλων των εποχών. Ήταν η πρώτη γαλλίδα ηθοποιός που τιμήθηκε με όσκαρ Α' γυναικείου ρόλου, (με δεύτερη την Μαριόν Κοτιγιάρ το 2008) και είναι γνωστή για τη συμμετοχή της στις ταινίες: Χρυσούν κράνος (Casque d'or, 1952), Οι διαβολογυναίκες (Les Diaboliques, 1955), Οι μάγισσες του Σέιλεμ (Les Sorcières de Salem, 1957), Ο ανεμοστρόβιλος του πάθους (Room At The Top, 1959), Η μεγάλη στρατιά των αφανών ηρώων (L'Armée des ombres, 1969) και Η ομολογία (L' aveu, 1970).

Πρώτα χρόνια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Σιμόν Ενριέτ Σαρλότ Καμινκέρ, γνωστότερη ως Σιμόν Σινιορέ, γεννήθηκε το 1921 στη Γερμανία, από γάλλους γονείς. Σε μεγαλύτερη ηλικία υιοθέτησε το επίθετο της μητέρας της, Ζωρζέτ Σινιορέ[1]. Ο πατέρας της, Αντρέ Καμινκέρ, ήταν μεταφραστής για το διεθνή οργανισμό Κοινωνία των Εθνών και μετά τη γέννησή της, απέκτησε με τη μητέρα της, άλλα δυο παιδιά. Όταν εκείνη ήταν μικρή, η οικογένεια της εγκαταστάθηκε στο προάστιο του Παρισιού Νεϊγί (επί του Σικουάνα). Η Σινιορέ μεγάλωσε ανάμεσα σε διανοούμενους και λογίους, διδάχτηκε την αγγλική και κατά την ενηλικίωσή της, έλαβε και δίπλωμα διδασκαλίας. ια ένα μικρό χρονικό διάστημα δίδασκε λατινικά και αγγλικά, ενώ παράλληλα εργαζόταν ως δαχτυλογράφος για τη φιλο-ναζιστική εφημερίδα του Ζαν Λουκερ.

Χρόνια πολέμου[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Κατά την περίοδο της γερμανικής κατοχής στη Γαλλία, η Σινιορέ έγινε μέλος μιας ομάδας καλλιτεχνών κι αποφάσισε να γίνει ηθοποιός. Οι φίλοι της, μεταξύ των οποίων και ο εραστής της Ντανιέλ Ζελέν, την ενθάρρυναν να ακολουθήσει τις φιλοδοξίες της. Η ομάδα αυτή των καλλιτεχνών συναντιόταν σε μια καφετέρια του προαστίου Σεν Ζεμέν Ντε Πρε, στο Παρίσι. Το 1942 άρχισε να αναλαμβάνει μικρούς ρόλους και να κερδίζει κάμποσα χρήματα, ώστε να μπορεί να συντηρεί τη μητέρα και τα αδέρφια της, που είχαν εγκαταλείψει τη Γαλλία από το 1940, ακολουθώντας τον πατέρα της στην Αγγλία, ο οποίος πολεμούσε στο πλευρό του στρατηγού Ντε Γκολ. Προκειμένου να κρύψει τις εβραϊκές της ρίζες από τους γερμανούς, η Σινιορέ υιοθέτησε το επώνυμο της μητέρας της.

Πρώτες επιτυχίες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι καμπύλες και τα γήινα χαρακτηριστικά της Σινιορέ, έκαναν τους παραγωγούς τον ταινιών να της αναθέτουν συχνά ρόλους πόρνης, στα πρώτα της βήματα. Πρώτη της επιτυχία ήταν η ταινία του Μαξ Όφιλς, Σχολείον έρωτος (La Ronde) το 1950, της οποίας η προβολή απαγορεύτηκε στην Αμερική, λόγω υποτιθέμενης ανηθικότητας. Το 1952, έλαβε περαιτέρω αναγνώριση με την ταινία Χρυσούν κράνος (Casque d'or, 1952), που της χάρισε το βραβείο της βρετανικής ακαδημίας κινηματογράφου (BAFTA). Η επιτυχία συνεχίστηκε το 1953 με το Ερασταί της σάρκας (Thérèse Raquin) και το 1955, έφτασε ο ρόλος που απογείωσε την καριέρα της. Εκείνος στην ταινία του Ανρί Κλουζό Οι διαβολογυναίκες (Les Diaboliques), όπου υποδυόταν μια φόνισσα. Την επόμενη χρονιά πρωταγωνίστησε στην ταινία του Λουίς Μπουνιουέλ Οι πέντε φυγάδες (La mort en ce jardin, 1956) κι έπειτα βραβεύτηκε ακόμα με ένα BAFTA για την ταινία Οι μάγισσες του Σέιλεμ (Les Sorcières de Salem, 1957), κινηματογραφική μεταφορά του θεατρικού του Άρθουρ Μίλερ, (Crucible).

Όσκαρ και Χόλιγουντ[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1959 η Σινιορέ πρωταγωνίστησε σε μια ταινία αγγλικής παραγωγής, σκηνοθεσίας Τζακ Κλέιτον, με τίτλο Ο ανεμοστρόβιλος του πάθους (Room At The Top). Η ταινία αυτή, της χάρισε το βραβείο γυναικείας ερμηνείας στο Φεστιβάλ των Καννών, καθώς και το όσκαρ Α' γυναικείου ρόλου. Μέχρι τη νίκη της Ζυλιέτ Μπινός το 1996 για όσκαρ Β' γυναικείου ρόλου, η Σινιορέ αποτελούσε τη μοναδική γαλλίδα ηθοποιό βραβευμένη με όσκαρ. Το 2008, η Μαριόν Κοτιγιάρ τιμήθηκε με όσκαρ Α' γυναικείου ρόλου για την ταινία Ζωή σαν Τριαντάφυλλο κι αποτέλεσε τη δεύτερη γαλλίδα ηθοποιό, μετά τη Σινιορέ, που έλαβε ποτέ αυτή την τιμή. Μετά τη νίκη της, η Σινιορέ έλαβε πολλές προσφορές ρόλων σε χολιγουντιανές ταινίες, αλλά τις απέρριψε προτιμώντας να συνεχίσει να εργάζεται στην Ευρώπη. Παρόλα αυτά κατά τη δεκαετία του 60 συμμετείχε σε κάποιες ταινίες του Χόλιγουντ με σημαντικότερες το Ο άνθρωπος με το στίγμα (Term of Trial, 1962) πλάι στο Λόρενς Ολίβιε και την ταινία του Στάνλεϊ Κρέιμερ Το πλοίο των τρελών (Ship Of Fools, 1965), που της χάρισε μια ακόμη υποψηφιότητα για όσκαρ Α' γυναικείου ρόλου, το οποίο έχασε από τη Τζούλι Κρίστι για την ταινία Νταρλινγκ (Darling, 1965).

Δεκαετία του 60[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η απόπειρά της το 1966 να πρωταγωνιστήσει στο πλευρό του Άλεκ Γκίνες στη θεατρική παράσταση του Ουίλιαμ Σαίξπηρ Μακβέθ (Macbeth), έλαβε αρνητικές κριτικές από τους άγγλους κριτικούς που σχολίασαν τη γαλλική προφορά της[2]. Την ίδια χρονιά βραβεύτηκε με βραβείο Έμμυ για τη συμμετοχή της σε ένα επεισόδιο της σειράς τηλεταινιών, Bob Hope Presents the Chrysler Theatre (1966). Ενώ το 1969, πρωταγωνίστησε στην ταινία του Ζαν-Πιερ Μελβίλ Η μεγάλη στρατιά των αφανών ηρώων (L'Armée des ombres).

Τελευταίες επιτυχίες και θάνατος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Κατά τη δεκαετία του 70, η Σινιορέ συνέχισε να εργάζεται και να συμμετέχει σε επιτυχημένες ταινίες όπως: Η ομολογία (L' aveu, 1970) σε σκηνοθεσία Κώστα Γαβρά, Ο γάτος (Le chat, 1971) για το οποίο βραβεύτηκε με χρυσή άρκτο στο φεστιβάλ του Βερολίνου[3], Ο ανακριτής (Les granges brulees, 1973) πλάι στον Αλέν Ντελόν και Μαντάμ Ρόζα (La Vie devant soi, 1977) για την οποία βραβεύτηκε με βραβείο Σεζάρ. Οι κριτικοί είχαν αρχίσει πλέον να σχολιάζουν την εμφάνισή της, για την οποία η Σινιορέ δεν ενδιαφερόταν ιδιαίτερα και είχε αφήσει τον εαυτό της να παχύνει.

Τα απομνημονεύματά της με τίτλο La nostalgie n'est plus ce qu'elle était κυκλοφόρησαν το 1978. Συνέγραψε επίσης ένα μυθιστόρημα με τίτλο Adieu Volodya που κυκλοφόρησε μετά το θάνατό της από καρκίνο του παγκρέατος το 1985.

Η τραγουδίστρια Νίνα Σιμόν, υιοθέτησε το επίθετό της, προς τιμήν της Σινιορέ.

Προσωπική ζωή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Σινιορέ παντρεύτηκε δυο φορές. Ο πρώτος της γάμος ήταν με το σκηνοθέτη Ιβ Αγιεγκρέ, με τον οποίο απέκτησε μια κόρη την Κατρίν Αγιεγκρέ. Οι δυο τους χώρισαν το 1949 και την επόμενη χρονιά παντρεύτηκε τον ηθοποιό Ιβ Μοντάν με τον οποίο παρέμεινε παντρεμένη μέχρι και το θάνατό της. Κατά τα γυρίσματα της ταινίας Έλα να αγαπηθούμε (Let's Make Love, 1961), ο Μοντάν σύναψε ερωτικές σχέσεις με τη Μέριλιν Μονρόε, η οποία ήταν παντρεμένη με τον Άρθουρ Μίλερ εκείνη την εποχή. Η σχέση αυτή στιγμάτισε για πάντα τη σχέση του με τη Σινιορέ.

Φιλμογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Έτος Ταινία Ελληνικός τίτλος Σημειώσεις και βραβεία
1942 Boléro Μπολερό
Les Visiteurs du soir Οι επισκέπτες της νυχτας uncredited
Le Prince charmant
1943 Adieu Léonard uncredited
Le Voyageur de la Toussaint uncredited
1944 L'Ange de la nuit Ο άγγελος της νύχτας uncredited
Le Mort ne reçoit plus
Service de nuit
Béatrice devant le désir
1945 La Boîte aux rêves Κορίτσι για όλα uncredited
1946 Macadam Γυναίκες στο πεζοδρόμιο
Le Couple idéal
Les Démons de l'aube Οι δαίμονες της αυγής
1947 Fantômas Ο φαντομάς
1948 Impasse des deux anges Μετά την αμαρτία
Dédée d'Anvers Το κορίτσι του δρόμου / Η γυναίκα της αμαρτίας
Against the Wind Ενάντια στον άνεμο
1950 Manèges Εμπόριο σαρκός
Le Traqué Η Αφροδίτη του υποκόσμου
La Ronde Σχολείον έρωτος / Ερωτικό γαϊτανάκι
Swiss Tour Για πάντα δική σου
Gunman in the streets Αμερικάνικη διασκευή του Le Traqué
1951 Ombre et lumière Ο εραστής μου κι εγώ
Sans laisser d'adresse uncredited
1952 Casque d'or Χρυσούν κράνος Νικήτρια - Βραβείο βρετανικής ακαδημίας κινηματογράφου (BAFTA) - Καλύτερη γυναικεία ερμηνεία ξένης ηθοποιού
1953 Thérèse Raquin Ερασταί της σάρκας
1955 Mutter Courage und ihre Kinder (Μικρού μήκους)
Les Diaboliques Οι διαβολογυναίκες Diabolique
1956 Un matin comme les autres (Μικρού μήκους)
La mort en ce jardin Οι πέντε φυγάδες
1957 Les Sorcières de Salem Οι μάγισσες του Σέιλεμ Νικήτρια - Βραβείο βρετανικής ακαδημίας κινηματογράφου (BAFTA) - Καλύτερη γυναικεία ερμηνεία ξένης ηθοποιού
Die Windrose
1959 Room at the Top Ο ανεμοστρόβιλος του πάθους Νικήτρια - Όσκαρ Α' γυναικείου ρόλου
Νικήτρια- Φεστιβάλ των Καννών - Βραβείο καλύτερης γυναικείας ερμηνειας
Νικήτρια - Βραβεία National Board Of Review - Καλύτερη γυναικεία ερμηνεία
Νικήτρια - Βραβείο βρετανικής ακαδημίας κινηματογράφου (BAFTA) - Καλύτερη γυναικεία ερμηνεία
Υποψήφια - Χρυσή Σφαίρα - Καλύτερη γυναικεία ερμηνεία σε δράμα
1960 Adua e le compagne Κοκκότες πολυτελείας
1960 Les Mauvais coups Το κορμί σου είναι δικό μου
Amours célèbres Διάσημοι ερασταί
1961 Barabbas Βαράββας
1962 Il Giorno più corto Η πιο αστεία μέρα του πολέμου
Term of Trial Ο άνθρωπος με το στίγμα
1963 Dragées au poivre Το αλατοπίπερο της ζωής
Le Jour et l'heure Αύριο ξημερώνει μια άλλη μέρα
1965 Compartiment tueurs Διαμέρισμα δολοφόνων
Ship of Fools Το πλοίο των τρελών Υποψήφια - Όσκαρ Α' γυναικείου ρόλου
Υποψήφια - Βραβείο βρετανικής ακαδημίας κινηματογράφου (BAFTA) - Καλύτερη γυναικεία ερμηνεία
Υποψήφια - Χρυσή Σφαίρα - Καλύτερη γυναικεία ερμηνεία σε δράμα
1966 Paris brûle-t-il? Το Παρίσι φλέγεται
The Deadly Affair Η κατάσκοπος του Λονδίνου Υποψήφια - Βραβείο βρετανικής ακαδημίας κινηματογράφου (BAFTA) - Καλύτερη ηθοποιός σε Β' γυναικείο ρόλο
1967 Games Το μυστικό της γυναίκας με τα μαύρα Υποψήφια - Βραβείο βρετανικής ακαδημίας κινηματογράφου (BAFTA) - Καλύτερη γυναικεία ερμηνεία ξένης ηθοποιού
1968 The Sea Gull Ο γλάρος
1969 L'Américain Ο αμερικανός
L'Armée des ombres Η μεγάλη στρατιά των αφανών ηρώων
Mr. Freedom Μίστερ Φρίντομ uncredited cameo
1970 L'Aveu Η ομολογία
1971 La Veuve Couderc Η κίτρινη ταυτότητα
Le Chat Ο γάτος Νικήτρια - Αργυρή άρκτος καλύτερης ηθοποιού στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου
Comptes à rebours Τώρα θα πληρώσεις, δολοφόνε!
1973 Rude journée pour la reine
Les Granges brulées Ο ανακριτής
1975 La Chair de l'orchidée Η γυναίκα με το κόκκινο λουλούδι
1976 Police Python 357 Ο σκληρός νόμος του επιθεωρητή Φερό
1977 La Vie devant soi Μαντάμ Ρόζα Νικήτρια - Σεζάρ καλύτερης ηθοποιού
Νικήτρια - Βραβείο Ντάβιντ Ντι Ντονατέλο καλύτερης ξένης ηθοποιού
1978 Judith Therpauve Ζιντίτ Τερπόβ
1979 The Adolescent
1980 Chère inconnue
1982 Guy de Maupassant
L'étoile du nord Υποψήφια - Σεζάρ καλύτερης ηθοποιού

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Μόνους, Μπάρι (ed), The Encyclopedia of Hollywood Film Actors From the Silent Era to 1965. New York: Applause Books, 2003. ISBN 1-55783-551-9
  • Σινιορέ, Σιμόν, La nostalgie n'est plus ce qu'elle était. Weidenfeld and Nicolson, 1978. ISBN 0-297-77417-4
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Simone Signoret της Αγγλόγλωσσης Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).