Ο άνθρωπος που ήξερε πολλά

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
O άνθρωπος που ήξερε πολλά
The man who knew too much 1934 poster.jpg
Σκηνοθεσία Άλφρεντ Χίτσκοκ
Παραγωγή Μάικελ Μπάλκον
Ιβόρ Μόνταγκιου
Σενάριο Τσάρλς Μπέννετ
Πρωταγωνιστές Λέσλι Μπάνκς
Έντνα Μπεστ
Πήτερ Λόρρι
Νόβα Πίλμπιμ
Πρώτη προβολή 1934
Μουσική Άρθουρ Μπέντζαμιν
Διάρκεια 84 λεπτά
Γλώσσα Αγγλικά
Σελίδα IMDb
Σελίδα Cine.gr

O άνθρωπος που ήξερε πολλά (αγγλικά: The Man who Knew too Much) είναι κινηματογραφική ταινία του Άλφρεντ Χίτσκοκ που γυρίστηκε το 1934 και σε δεύτερη εκδοχή το 1956.

Υπόθεση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ένα ζευγάρι Άγγλων τουριστών ταξιδεύει στην Ελβετία με τη μικρή τους κόρη. Μπροστά τους δολοφονείται ένας Γάλλος κατάσκοπος και πριν ξεψυχήσει εκμυστηρεύεται στον σύζυγο ένα σχέδιο δολοφονίας ενός ξένου διπλωμάτη κατά τη διάρκεια ταξιδιού του στο Λονδίνο. Η οικογένεια επιστρέφει στο Λονδίνο υπό την απειλή των κατασκόπων που σχεδιάζουν τη δολοφονία. Εκεί τους απαγάγουν την κόρη τους προκειμένου να μην αποκαλύψουν στην αστυνομία τα σχέδιά τους. Στην προσπάθειά τους να αναζητήσουν τους απαγωγείς εντοπίζουν το κρησφύγετό τους σε μια εκκλησία. Η σύζυγος τρέχει στο Άλμπερτ Χωλ όπου επρόκειτο να γίνει η απόπειρα δολοφονίας. Η κραυγή της αποτρέπει την τελευταία στιγμή τη δολοφονία στη διάρκεια μιας συναυλίας. Η δολοφονία θα γινόταν κατά τη διάρκεια μιας καντάτας τη στιγμή ακριβώς που θα έπαιζαν για μόνη φορά τα κύμβαλα. Μετά από ανταλλαγή πυροβολισμών η γυναίκα σκοτώνει τον δολοφόνο. Η αστυνομία πολιορκεί το κρησφύγετο των απαγωγέων και απελευθερώνει το κοριτσάκι.

Πηγή έμπνευσης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η επιλογή της έναρξης της ταινίας στο Σαιν Μόριτς οφείλεται στην περίοδο που ο σκηνοθέτης με τη σύζυγό του πέρασαν μήνα του μέλιτος.[1]

Ως προς το τελικό μέρος της ταινίας, την πολιορκία του κρυσφήγετου των απαγωγέων, βασίζεται σε ένα αληθινό γεγονός που συνέβη το 1910,γνωστό ως ‘’πολιορκία της οδού Σίντνεϊ’’: ρώσοι αναρχικοί είχαν οχυρωθεί σε ένα σπίτι και η αστυνομία με την βοήθεια του στρατού και του πυροβολικού, το πολιόρκησε. Παρών ήταν και ο Ουίστον Τσώρτσιλ ως αρχηγός της αστυνομίας.[2]

Παρατηρήσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Βρετανική λογοκρισία ήταν αντίθετη στην παρουσίαση της αστυνομίας ως ένοπλης, διότι η αγγλική αστυνομία δεν είναι ένοπλη. Αλλά κι αυτό καθ΄αυτό το επεισόδιο της ταινίας προκαλούσε ενστάσεις αφού αποτελούσε μελανή σελίδα της αστυνομίας. Τελικά η λογοκρισία δέχθηκε να εμφανίζονται οι αστυνομικοί με όπλα αρκεί να εμφανίζονταν πως ήταν παλιά κι από μαγαζί με αντίκες.[3]

Η ταινία αυτή όχι τόσο άρτια σκηνοθετικά [4] φέρει πρώιμα τα χιτσκοκικά σκηνοθετικά χαρακτηριστικά: η εμπλοκή σε μια απρόσμενη και θανάσιμη απειλητική κατάσταση των βασικών ηρώων, η απαγορευμένη γνώση, ο υποβλητικός χώρος του θεάτρου.[5]

Η αμερικάνικη εκδοχή της ταινίας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η ταινία γυρίστηκε σε δεύτερη εκδοχή το 1956 με τίτλο Ο Άνθρωπος που Γνώριζε Πολλά. Η εμπορική επιτυχία της πρώτης έκδοσης ήταν το κίνητρο να γυρίσει ξανά την ταινία[6]. Η καίρια διαφορά ανάμεσα στην πρώτη και τη δεύτερη, είναι πως στην αγγλική βερσιόν του 1934 ο σύζυγος παραμένει φυλακισμένος και η ηρωίδα βρίσκεται μόνη στο Άλμπερτ Χωλ μέχρι το τέλος.[7] Άλλες διαφορές ανάμεσα στην πρώτη και στην δεύτερη εκδοχή είναι: η δεύτερη ξεκινά από το Μαρόκο, ενώ στο τέλος της δεν υπάρχει η σύγκρουση με την αστυνομία, αλλά ο χώρος είναι το κτίριο μιας πρεσβείας. Επίσης στην δεύτερη εκδοχή το ζευγάρι από κοινού θα σπεύσει να σώσει τον πρέσβη στην αίθουσα συναυλιών.[8] Η ταινία έγινε γνωστή για το τραγούδι της Ντόρις Ντέι ‘’Que sera sera’’[8]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Φρανσουά Τρυφώ, Χίστκοκ, μτφρ.Γιάννης Ιωαννίδης, εκδ.Ύψιλον,Αθήνα, 1986, σελ. 68
  2. Φρανσουά Τρυφώ, Χίστκοκ, μτφρ.Γιάννης Ιωαννίδης, εκδ.Ύψιλον,Αθήνα, 1986, σελ.67-68
  3. Φρανσουά Τρυφώ, Χίστκοκ, μτφρ.Γιάννης Ιωαννίδης, εκδ.Ύψιλον,Αθήνα, 1986, σελ.-68
  4. Pierre Lherminier, Χίστσκοκ,μτφρ.Γιώργος Σπανός, εκδ. Πλέθρον, Αθήνα, 1985, σελ.31
  5. Μπάμπης Ακτσόγλου, Χίτσκοκ, εκδ.Πλέθρον, Αθήνα, 1985, σελ.30
  6. Μπάμπης Ακτσόγλου, Χίτσκοκ, εκδ.Πλέθρον, Αθήνα, 1985, σελ .104
  7. Φρανσουά Τρυφώ, Χίστκοκ, μτφρ.Γιάννης Ιωαννίδης, εκδ.Ύψιλον,Αθήνα, 1986, σελ.-72
  8. 8,0 8,1 Μπάμπης Ακτσόγλου, Χίτσκοκ, εκδ.Πλέθρον, Αθήνα, 1985, σελ .103

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Φρανσουά Τρυφώ, Χίστκοκ, μτφρ.Γιάννης Ιωαννίδης, εκδ.Ύψιλον, Αθήνα, 1986, σελ.67-72, 183-188
  • Pierre Lherminier, Χίστσκοκ,μτφρ.Γιώργος Σπανός, εκδ. Πλέθρον, Αθήνα, 1985, σελ.30-33, 108-110
  • Μπάμπης Ακτσόγλου, Χίτσκοκ, εκδ.Αιγόκερως, Αθήνα, 1985, σελ.29-30,103-105