Μάρκος Αντώνιος Κρητικός

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

O Μάρκος Αντώνιος, ο επονομαζόμενος ειρωνικά Κρητικός εξ αιτίας του ταπεινωτικού θανάτου του, υπήρξε Ρωμαίος πατρίκιος που έλαβε διάφορα δημόσια αξιώματα (με σημαντικότερο αυτό του πραίτορα) κατά τις πρώτες δεκαετίες του 1ου αι. π.Χ. Ήταν γιος του Μάρκου Αντώνιου του Ρήτορα, πραίτορα της Ρώμης και ακολούθως επάρχου της Κιλικίας, και πατέρας του πιο διάσημου Μάρκου Αντώνιου, υπάτου της Ρώμης και μέλους της Β' Τριανδρίας που ανέλαβε τις τύχες της Δημοκρατίας μετά τη δολοφονία του Ιουλίου Καίσαρα.

Ο Πλούταρχος τον περιγράφει ως άξιο άνδρα που φημιζόταν για τη γενναιοδωρία του, μολονότι δεν ήταν ιδιαίτερα πλούσιος. Γι' αυτό το λόγο, η διαχείριση των οικονομικών του βρισκόταν υπό τη διαρκή επιτήρηση της συζύγου του Ιουλίας, ξαδέλφης του Ιούλιου Καίσαρα. Αναφέρει μάλιστα το εξής περιστατικό: Κάποια στιγμή ένας φίλος τού ζήτησε δανεικά, αλλά ο Μάρκος Αντώνιος αδυνατούσε να τον βοηθήσει. Απέσπασε όμως με τέχνασμα μια ασημένια λεκάνη από το νοικοκυριό του, με τέτοιο τρόπο ώστε να μην τον καταλάβει η Ιουλία, και την έδωσε στο φίλο του για να την πουλήσει και να βρει τα χρήματα. Όταν τελικά η σύζυγός του ανακάλυψε την απουσία της λεκάνης και άρχισε να τιμωρεί τους σκλάβους του σπιτιού, πιστεύοντας πως κάποιος την είχε κλέψει, παραδέχθηκε ότι αυτός ευθύνεται και παρακάλεσε για συγχώρεση.[1]

Το 73 π.Χ., αμέσως μετά τη θητεία του ως πραίτορα κι αφού είχε κάποιες επιτυχίες εναντίον της πειρατείας στην Ισπανία, στάλθηκε από τη Σύγκλητο στην Ανατολική Μεσόγειο με εξουσίες ανθυπάτου για να πατάξει τους Κίλικες και Κρήτες πειρατές. Κανονικά μια τέτοια αποστολή θα έπρεπε να ανατεθεί σε ύπατο, όμως εκείνη τη χρονιά οι ύπατοι έπρεπε να βρίσκονται στην Ιταλία για να αντιμετωπίσουν την πολύ σοβαρότερη απειλή του Σπάρτακου, επομένως προτιμήθηκε ένας απερχόμενος πραίτορας. Τελικά αντί να επιτελέσει το έργο που του είχε ανατεθεί, ο Μάρκος Αντώνιος άρχισε να λειτουργεί ο ίδιος ως πειρατής, χρησιμοποιώντας την εξουσία του για να επιβάλει βαρύτατες εισφορές στις υποτελείς πόλεις. Η δράση του τερματίσθηκε όταν Κρήτες πειρατές τον αιχμαλώτισαν και τον φυλάκισαν στο νησί τους, όπου πέθανε έγκλειστος το 72 ή 71 π.Χ.[2]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Πλούταρχος, Μάρκος Αντώνιος, §1
  2. Encyclopaedia Brittanica, 11th Edition, λήμμα Antonius, §2