Λεωνίδας Ιασωνίδης

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Ο Λεωνίδας Ιασωνίδης (1884-29 Ιουλίου 1959) ήταν νεοέλληνας πολιτικός με καταγωγή από τον Πόντο. Υπήρξε ένα από τα πολιτικά σύμβολα του νεότερου ποντιακού και προσφυγικού ελληνισμού.

Γέννηση-Σπουδές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε στον Πόντο (κατ' άλλους στην Ορντού, κατ' άλλους στην Πουλαντζάκη) το 1884. Αποφοίτησε από το φημισμένο “Φροντιστήριον” Τραπεζούντος το 1902 και στη συνέχεια σπούδασε νομικά στην Κωνσταντινούπολη, από όπου έλαβε πτυχίο το 1912. Συνέχισε τις σπουδές του στο Παρίσι, λαμβάνοντας πτυχίο στις πολιτικές και κοινωνικές επιστήμες, το έτος 1915.

Στράτευση στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα των Ποντίων[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Κατά τη διάρκεια του α’ παγκοσμίου πολέμου φεύγει από τη Γαλλία και βρίσκεται στον Καύκασο, προκειμένου να εμψυχώσει και να οργανώσει τους Έλληνες του Πόντου που αναζητούν καταφύγιο στη Ρωσία, για να αποφύγουν τις διώξεις από τους Τούρκους. Ιδρύει στο Ροστόβ την «Ευξεινοπόντειον ΄Ενωσιν», το 1917, και πρωτοστατεί στην ίδρυση της «Κεντρικής Ενώσεως των Ποντίων» στο Αικατερινοντάρ το 1918. Συμμετέχει, το 1919, στην Εθνοσυνέλευση των Ποντίων του Βατούμ, της οποίας διετέλεσε τελευταίος πρόεδρος, με σκοπό την αποκατάσταση του Πόντου και τη δημιουργία ανεξάρτητης-αυτόνομης Δημοκρατίας.

Το 1920 μεταβαίνει στην Αθήνα, επισκέπτεται το Παρίσι και το Λονδίνο αργότερα, ως επικεφαλής της "Επιτροπής Εθνικής Αμύνης", και αγωνίζεται με κάθε τρόπο για την ανεξαρτησία του Πόντου. Η πατριωτική δράση του έχει ως αποτέλεσμα την ερήμην καταδίκη του σε θάνατο με απαγχονισμό από τα δικαστήρια “ανεξαρτησίας” της Αμάσειας, που οργάνωσαν οι νεότουρκοι και οδήγησαν στον θάνατο χιλιάδες Έλληνες του Πόντου.

Συμμετοχή στην ελληνική πολιτική ζωή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το Σεπτέμβριο του 1922 έρχεται πρόσφυγας στην Ελλάδα. Αγωνίζεται για τα δικαιώματα των προσφύγων που κατέφυγαν στην Ελλάδα μετά τη μικρασιατική καταστροφή. Ασχολήθηκε ενεργά με την πολιτική και από το 1923 εκλεγόταν συνεχώς Βουλευτής Θεσσαλονίκης. Εργάστηκε στο Υπουργείο Κοινωνικής Πρόνοιας και διετέλεσε Υπουργός Πρόνοιας, συμμετέχοντας στην κυβέρνηση του κόμματος Φιλελευθέρων” (1930-1932). Πνεύμα φιλελεύθερο και δημοκρατικό, αυτοεξορίσθηκε στην Αγγλία, μετά την κήρυξη της δικτατορίας Μεταξά. Από στην Αγγλία αρθογραφούσε σε διάφορες εφημερίδες, υπερασπιζόμενος τα συμφέροντα της Ελλάδας και εμψυχώνοντας τους Έλληνες στον αγώνα τους εναντίον των δυνάμεων κατοχής. 

Μετά την απελευθέρωση, επέστρεψε στην Ελλάδα, όπου συνέχισε την πολιτική σταδιοδρομία του. Επανεκλέχθηκε Βουλευτής και μάλιστα διετέλεσε Υπουργός Γενικός Διοικητής Βορείου Ελλάδος.

Υπήρξε απλός στη ζωή του, φιλοδίκαιος, χαριτολόγος και προπάντων φλογερός πατριώτης. Το όνομά του φέρει μία κεντρική οδός της Θεσσαλονίκης που συνδέει την οδό Εγνατία με την οδό Αγίου Δημητρίου.  

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

http://www.opontos.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=27&Itemid=6

http://pontosworld.com/index.php?option=com_content&task=view&id=791&Itemid=90&limit=1&limitstart=1

Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Leonidas_Iasonidis της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).